All Chapters of The Billionaire's Personal Slave: Chapter 111 - Chapter 120

Rhenan POV​Pumasok ako sa kuwarto at naabutan si Ara na maingat na inilalapag ang plato sa mesa sa tabi ng kama ni Alex. Pilit na inaabutan ni Ara si Alex ng kutsara habang pilit namang umiiwas ang asawa ko.​"Sige na po, Ma'am Alex. Kailangan niyo pong kumain para magkalakas kayo," mahinahong pakiusap ni Ara habang nakalikod sa akin.​Nang maramdaman ni Alex ang presensya ko sa pintuan, bigla siyang napatingin sa akin. May takot at pagkalito sa mga mata niya, at mabilis siyang napakapit sa kumot.​"Alex..." malambing kong tawag habang dahan-dahan akong lumalapit sa kaniya.​Tumingin sa akin si Ara, bahagyang nagulat pero agad na nagpakita ng sympathetic na ngiti. "Sir Rhenan, ayaw po niyang kumain. Baka po mas magandang kayo ang magpakain sa kaniya."​Lumapit ako sa tabi ng kama at kinuha ang mangkok ng lugaw mula sa kamay ni Ara. Sa pagkakataong ito, sinadya kong huwag magtama kahit ang mga daliri namin.​"Ako na ang bahala rito, Ara. Salamat. Puwede ka nang bumaba muna," malamig n

Ara POV​Kinabukasan ng umaga, tahimik akong pumasok sa kusina para ihanda ang agahan at ang mga gamot ni Alex. Walang tao sa paligid. Si Rhenfield ay nasa kaniyang kuwarto habang si Rhenan naman ay maagang umalis para sa isang emergency meeting sa opisina.​Inilabas ko mula sa aking bulsa ang maliit na bote ng gamot na natanggap ko mula sa aking supplier kaninang madaling-araw. Naglagay ako ng dalawang patak ng likido sa baso ng tubig na ipapainom ko kay Alex—mas mataas na dosis kumpara sa dati.​Napangisi ako habang nakatitig sa naghahalong likido.​"Konting tiis na lang, Alex," bulong ko sa sarili. "Isang malalang episode na lang ngayong araw, at siguradong mapapagod na si Rhenan. Tuluyan ka na niyang ipapasok sa pasilidad at iiwanan."​Dahan-dahan kong inayos ang tray at umakyat patungo sa silid ni Alex.​Nang mabuksan ko ang pinto, nakaupo si Alex sa gilid ng kama. Hawak niya ang isang lumang litrato nilang magpamilya, tulala at parang walang pakiramdam sa paligid.​"Ma'am Alex,

Rhenan POV ​"Huwag ka muna sanang magmadali, mahal ko..." pabulong kong wika habang nakatitig sa kaniyang mga mata. "Gusto kong damhin ang bawat sandali na kasama ka." ​Ngumiti nang napakatamis si Alex at mas lalo pang isiniksik ang kaniyang sarili sa aking mga bisig. ​"Nandito lang ako, Rhenan," malambing niyang sagot habang ang kaniyang mga daliri ay dahan-dahang lumalandas sa aking dibdib. "Hindi na ako aalis. Sa'yo lang ako." ​Dahan-dahan kong inihiga si Alex sa gitna ng malambot naming kama. Lumapit ako sa kaniya at sumampa sa ibabaw habang nakatitig sa kaniyang magandang mukha. Sa ilalim ng mahinang ilaw ng lampara, kitang-kita ko ang muling pagbabalik ng sigla at ganda ng aking asawa. ​Hinalikan ko siya nang mabagal, matamis, at puno ng pananabik. Gumanti si Alex sa pamamagitan ng pag-albot ng kaniyang mga kamay sa aking leeg, pilit na inilalapit ang kaniyang katawan sa akin. ​"Rhenan..." mahinang daing niya sa pagitan ng aming mga halik. ​Ang bawat haplos at hali

Rhenan POV​"Hmm..." daing ni Alex sa gitna ng aming halik habang dahan-dahang kumakapit ang kaniyang mga kamay sa aking balikat.​Inilayo ko nang bahagya ang aking mukha para matitigan siya. Namumula ang kaniyang mga pisngi at may bahagyang hingal sa kaniyang paghinga. Sa bawat pagkurap ng kaniyang mga mata, kitang-kita ko ang matinding tiwala at pagmamahal na kailanman ay hindi na mababawi ng sinuman.​"Nasa ibaba si Rhenfield, mahal ko," pabulong niyang paalala habang may kasamang lihim na ngiti sa kaniyang mga labi.​Natawa ako nang mahina at pagnanakaw pa ng isang mabilis na halik sa kaniyang mga labi bago siya dahan-dahang pinakawalan sa aking yakap.​"Alam ko. Kaya lang naman kita hinagkan kasi hindi ko pa rin mapigilan ang sarili ko kapag ikaw ang kaharap ko," sagot ko habang hinahaplos ang kaniyang pisngi. "Sige na, bumaba na tayo bago pa tayo hanapin ng anak natin."​Inayos ni Alex ang kaniyang damit at buhok habang nakatitig sa salamin. Lumapit ako sa pinto at binuksan ito

Rhenan POV ​Ilang buwan ang mabilis na lumipas. Naging napaka-produktibo ng mga sumunod na araw para sa aming dalawa ni Alex. Habang abala siya sa pamamahala ng kaniyang malaking design project, patuloy rin ang paglago ng aking negosyo. Ngunit sa kabila ng aming mga sibik na iskedyul, sinisiguro naming dalawa na palaging may nakalaang oras para sa aming pamilya at kay Rhenfield. ​Isang Sabado ng umaga, habang sabay-sabay kaming nag-aalmusal sa beranda, napansin kong bahagyang namumutla si Alex at mabagal ang kaniyang pagkilos. ​"Mahal ko, maayos lang ba ang pakiramdam mo?" maingat kong tanong habang inilalapit ang baso ng tubig sa kaniya. "Mukhang puyat ka ata o labis na napagod sa site visit niyo kahapon?" ​Bahagyang ngumiti si Alex at humawak sa kaniyang ulo. "Medyo nahihilo lang ako nang kaunti, Rhenan... at parang wala akong masyadong gana kumain ngayong umaga." ​Bago pa man ako makapagsalita uli, mabilis na tumayo si Alex at patakbong pumunta sa banyo sa ibaba. Mabilis