Semua Bab The Billionaire's Personal Slave: Bab 121 - Bab 130

Rhenan POV​Habang kumakain kami ng ice cream sa isang cozy café malapit sa park, nakatitig ako sa pamilya ko. Si Aaliyah, na may guhit pa ng tsokolate sa paligid ng kaniyang labi, ay masayang nakikipagpalitan ng kuwento kay Rhenfield habang iginuguhit nito ang fountain sa kaniyang sketchpad. Si Alex naman ay nakangiting nakatitig sa kanila, bakas sa kaniyang mga mata ang pambihirang kapanatagan.​Kumuha ako ng tissue at maingat na pinunasan ang mukha ng aming bunso.​"Dad, pupunta rin ba tayo sa Manila Bay para panoorin ang sunset?" tanong ni Rhenfield habang nakatingala sa akin, may hawak na camera. "Sabi po kasi ni Mommy, maganda raw po ang tanawin doon kapag hapon."​"Oo naman, Champ," sagot ko sabay gulo sa kaniyang buhok. "Pinangako ko sa inyo 'di ba? Kahit saan niyo gustong pumunta ngayong araw, pupuntahan natin."​Nang mag-agaw ang dilim at liwanag sa kalangitan, naglakad-lakad kami sa baywalk. Ang malamig na simoy ng hangin mula sa dagat ay nagdala ng panibagong ginhawa sa am

Alexandra POV Lumipas ang ilang taon. Hindi ko namalayang napakabilis ng panahon. Ang batang dati ay palagi kong sinusundo at hinahatid sa school ay isa nang binatilyo. Si Rhenfield ay nasa high school na ngayon. Mas matangkad na siya sa akin at unti-unti na ring nagbabago ang kilos niya. Hindi na siya iyong batang laging nakadikit sa akin. May sarili na siyang mga kaibigan, mga pangarap, at mga bagay na gusto niyang gawin. Pero kahit lumalaki na siya... Minsan, kapag nakikita ko siyang natutulog, parang nakikita ko pa rin ang maliit na batang dati kong karga. Samantala, ang bunso naming si Aaliyah ay pitong taong gulang na at nasa Grade 1 na. "Mommy!" Masayang sigaw ni Aaliyah habang pababa ng hagdan. "Nasaan ang breakfast ko?" Napatawa ako. "Nasa dining table. Bilisan mo at mahuhuli ka sa school." Agad siyang tumakbo papunta sa mesa. "Ate!" Tawag niya kay Rhenfield. "Bilisan mo!" "Sandali lang!" Sagot ni Rhenfield mula sa taas. "High school ka na pero ikaw pa rin

Alexandra POVPagdating namin sa bahay ay halos takipsilim na.Pagod kaming lahat pero halata sa mga mukha namin na masaya kami.Pagkabukas pa lang ng pinto ay agad na tumakbo si Aaliyah papunta sa sala."Mommy! Gusto ko ulit makita yung pictures natin!"Napatawa ako."Ang dami mong picture kanina.""Pero gusto ko lahat!"Umupo siya sa sofa at agad na kinuha ang cellphone ko.Sumunod naman si Rhenfield at tumingin sa screen."Wow.""Ang ganda nito."Itinaas niya ang isang litrato kung saan magkayakap kaming apat habang nakangiti."Send mo sa akin, Mom.""Para saan?""Ise-save ko."Napangiti ako."Okay."Habang pinipili ko ang mga litrato ay umupo si Rhenan sa tabi ko.Tahimik siyang nakatingin sa screen.Maya-maya ay may nakita siyang isang lumang litrato.Larawan naming dalawa noong bata-bata pa kami.Napangiti siya."Ang payat ko rito."Napatawa ako."At ang sungit mo.""Sungit?""Oo.""Ikaw nga ang spoiled brat noon."Napalingon ako sa kanya."Hoy!"Tumawa siya."Pero ang ganda mo

Alexandra POVGanun kabilis ang panahon.Parang kailan lang, hawak ko pa ang maliliit na kamay nina Rhenfield at Aaliyah habang hinahatid sila sa school. Ngayon, nasa thirty-eight na ako samantalang si Rhenan naman ay forty na.Si Rhenfield ay nasa college na at si Aaliyah naman ay nasa high school na.Minsan napapaisip ako kung saan napunta ang mga taon.Parang isang kisapmata lang.Pero kahit lumipas ang panahon, hindi nagbago ang pagmamahalan namin ni Rhenan.Mas naging matatag pa nga.Mas naging malalim.At mas naging payapa.Kaya nang sumapit ang birthday ni Rhenan, naisip kong gumawa ng isang bagay na hindi niya makakalimutan.Isang malaking surprise party.At siyempre, wala siyang kaalam-alam."Mommy, sure ka bang hindi niya malalaman?"Tanong ni Aaliyah habang inaayos namin ang mga dekorasyon sa malaking function room na nirentahan ko."Sigurado."Ngumiti ako."Sinabi ko sa kanya na may meeting ako buong araw."Napatawa si Rhenfield."Mom, that's actually believable.""Hoy!""

Alexandra POV Kinabukasan, akala ko normal na araw lang pagkatapos ng birthday celebration ni Rhenan. Pero pagmulat ko pa lang ng mga mata ko, napansin kong wala siya sa tabi ko. Napakunot-noo ako. "Rhenan?" Walang sumagot. Dahan-dahan akong bumangon at bumaba ng kama. Paglabas ko ng kuwarto ay narinig ko ang mahihinang ingay mula sa kusina. Napangiti ako nang makita ko ang asawa kong nakasuot ng apron habang abala sa paghahanda ng almusal. "Good morning, birthday boy." Napalingon siya. "Good morning." Lumapit siya sa akin at hinalikan ako sa noo. "How did you sleep?" "Okay naman." "Tired?" "Medyo." Ngumiti siya. "Sorry." "Bakit?" "Dahil sa birthday party." "Ikaw ang nag-enjoy, di ba?" "Sobra." "Then worth it." Marahan niyang hinawakan ang kamay ko. "Pero may gusto akong sabihin sa'yo." Napatingin ako sa kanya. "Ano?" "Thank you for yesterday." "Rhenan, ilang beses mo ba sasabihin 'yan?" "Hanggang magsawa ka." Tumawa ako. "Hindi ako magsasawa." Ngumiti