All Chapters of จากลูกสาวเจ้าพ่อมาเป็นฮูหยินผู้ไร้ค่า: Chapter 11 - Chapter 20

หลิวเมิ่งหรันคิดว่าการซ่อมแซมตึกร้างแห่งนี้คงต้องใช้เวลาสักพัก ก่อนจะลงมือประกาศรับสมัครพ่อครัวและพนักงานในโรงเตี๊ยมของนาง ผู้คนมากมายต่างพากันแห่แหนมาสมัครเป็นจำนวนมาก ด้วยได้ยินชื่อเสียงว่าหญิงสาวนั้นคือฮูหยินน้อยแห่งตระกูลหยาง ก็ผู้ใดไหนเล่าจะมิต้องการมีเจ้านายที่เป็นคนชั้นสูงเช่นนี้ แต่หลายคนที่มาก็ต้องกลับไปอย่างผิดหวังเพื่อพบเข้ากับคำถามง่ายๆของหลิวเมิ่งหรันเข้า คำถามที่ว่านั้นคือ

หยางลู่ชิงเดินทางมาถึง หมู่บ้านตระกูลหยางในเวลาต่อมา ก่อนจะตัดสินใจแวะเข้าไปที่จวนตระกูลหยาง หากแต่เมื่อมาถึง ก็พบเพียงความว่างเปล่าเท่านั้น หลิวเมิ่งหรันและสาวใช้ของนางมิได้อยู่ที่นี่แล้ว ชายหนุ่มจึงได้ส่งคนให้ไปตามผู้นำหมู่บ้านเพื่อมาสอบถาม เหยาเสียนชุนที่ได้รับรายงานจากองครักษ์ของหยางลู่ชิงให้มาตามเขาไปที่จวนตระกูลหยางเพื่อสอบถามบางอย่าง จึงได้รีบเร่งฝีเท้ามาอย่างรวดเร็ว ชายชราคิดไว้ในใจว่าหากว่าเขาเผลอสะดุดล้มก็คงต้องกลิ้งไปเสียอย่างนั้น ด้วยเกรงว่าหากตนล่าช้าอาจจะทำให้อีกฝ่ายเกิดความหงุดหงิด

ในความทรงจำของหลิวเมิ่งหรันคนเดิมนั้นใบหน้าของสามีคือสิ่งเดียวที่ไม่เคยแจ่มชัดในความรู้สึกของหลิวเมิ่งหรันคนใหม่ ใบหน้าที่คล้ายจะชัดเจนแต่ก็ราวกับว่ามีเมฆหมอกปกคลุมดวงหน้านั้นอยู่ตลอดเวลา วันนี้นับว่าเป็นโอกาสที่ดีที่นางจะได้เห็นใบหน้าของคนใจร้ายผู้นั้นได้อย่างชัดเจนเสียทีหญิงสาวเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องพักห้องหนึ่งบนชั้นห้าในโรงเตี๊ยมของนาง เมื่อองครักษ์พบหญิงสาวก็ทำความเคารพอย่างนอบน้อม"คารวะฮูหยินขอรับ นายท่านรออยู่ด้านใน""อืม" เมื่อกล่าวจบองครักษ์ที่ยืนเฝ้าหน้าห้องอยู่ก็เปิดประตูให้หญิงสาว ก่อนที่ร่างบางจะก้าวเข้าไปในห้อง หญิงสาวกวาดสายตามองไปรอบ ๆก่อนจะพบกับบุรุษรูปร่างสูงใหญ่ท่าทางองอาจผู้หนึ่งซึ่งยืนหันหลังให้อยู่ตรงมุมหน้าต่างด้านในของห้องพัก หญิงสาวกระแอมไอเบาๆเพื่อส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายรับรู้ว่านางมาถึงแล้ว พร้อมกับกล่าวทักทายด้วยท่าทีห่างเหิน"อะแฮ่ม! คารวะท่านเสนาบดีเจ้าค่ะ ไม่ทราบว่าต้องการพบข้ามีธุระอันใดหรือไม่" หยางลู่ชิงที่ได้ยินหญิงสาวเอ่ยเช่นนั้นก็ได้แต่ยกยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับฮูหยินของตนแต่เมื่อชายหนุ่มหันหน้

แล้วบุรุษตรงหน้านางเล่า เขาได้โอกาสกลับมามีชีวิตใหม่ได้เพราะเหตุใด! หญิงสาวถอนหายใจก่อนจะเอ่ยขึ้น"มาถึงขั้นนี้หากจะปฏิเสธว่าข้ามิใช่นางก็คงมิได้แล้วกระมัง""ข้ารู้... ข้ารู้ว่าเจ้าคือเมิ่งเมิ่งของข้า""แต่..."หยางลูชิง "...""เรื่องราวของท่าน ข้าจดจำมิได้เสียแล้ว ต้องขออภัยด้วย เพราะข้าคิดว่าข้าจะใช้ชีวิตนี้ให้ดีและมีความสุข โดยที่ไม่มีต้องมีท่าน! ต้องขออภัยด้วย!""แต่ข้าไม่ยินยอม""ท่านไม่มีสิทธิ์ที่จะไม่ยินยอมเจ้าค่ะ""ข้ามีสิทธิ์! และเพราะข้ารักเจ้า!"หลิวเมิ่งหรัน "..." นี่เขาคิดว่านางจะให้อภัยเขาเพียงเพราะเขากล่าวว่ารักนางเช่นนั้นหรือ หึ มันจะง่ายเกิดไปหรือไม่ ใบหน้าของหลิวเมิ่งหรันเริ่มบิดเบี้ยวด้วยความโมโห หญิงสาวลุกขึ้นแล้วตัดสินใจที่จะเดินออกจากห้องไปแต่ชายหนุ่มก็รั้งข้อมือของนางเอาไว้เสียก่อน หลิวเมิ่งหรันสะบัดข้อมือจากการจับกุมของชายหนุ่มออกทันที ก่อนจะระเบิดอารมณ์ความรู้สึกทุกอย่างออกมาในคราเดียว อย่างที่ไม่สามารถทนเก็บกักมันเอาไว้ได้อีกแล้ว"ปล่อยข้า!... ท่านคิดว่าที่ท่านใจร้ายกับข้ามามากมายถึงเพียงนั้น แค่เพียงท่านเอ่ยว่ารักข้า แล้วข้าจำเป็นต้องให้อภัยท่านเลยงั้นหรือ ช

หยางลู่ชิงแม้จะรู้สึกผิดหวังอยู่บ้างแต่ก็ต้องทำใจ เพราะตัวเขาเองก็ทำผิดไว้ไม่น้อย คงต้องให้เวลาภรรยาของเขาเสียบ้างในการเยียวยาความเสียใจกับสิ่งที่เคยผ่านมา เช่นนั้นเขาจะไม่เร่งรัดเอาสิ่งใด ได้แต่ยอมทำตามเงื่อนไขของนางอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง ก่อนจะพบว่าหญิงสาวเตรียมหมอนและผ้าห่มเอาไว้ให้เขาแล้ว ชายหนุ่มยกยิ้มอย่างโง่งม อย่างน้อยนางก็มิได้ใจร้ายกับเขามากนัก ชายหนุ่มล้มตัวลงนอนพร้อมกับห่มผ้าที่มีกลิ่นกายของอ่อนๆของภรรยาติดอยู่ เขาได้แต่สะกดกลั้นความรู้สึกด้านมืดของตนเองให้สงบลงโดยเร็ว พยายามไม่คิดหรือจินตนาการสิ่งใดเพิ่มเติม แต่จังหวะนั้นสมองกลับฉายภาพที่หญิงสาวแต่งกายไม่เรียบร้อย นางสวมเพียงเสื้อคลุมตัวบาง ก่อนจะเร่งฝีเท้ามาที่ห้องของบุตรชาย ผมยาวถูกปล่อยให้สยายเต็มแผ่นหลัง ในขณะที่อยู่ใกล้ก็ได้กลิ่นหอมจางๆ นางคงกำลังอาบน้ำกระมัง พลันสายตาก็เลื่อนมาหยุดอยู่ที่เอวคอดและหน้าอกอวบที่ดันโผล่พ้นคอเสื้อออกมามากเพราะขนาดที่ใหญ่กว่าปกติ ในตอนนั้นเขาได้แต่เบือนหน้าหนีในทันที เหตุใดสตรียุคโบราณที่แต่งกายมิดชิดเช่นนี้ จึงได้น่าดึงดูดใจเสียยิ่งกว่าสตรียุคใหม่ที่แทบจะถอดเสื้อผ้าเดินเล่า คงเป็นเพราะมั