《กรุ่นกลิ่นสิเน่หา NC 25+ ซีรีส์ Strong Heart 7》全部章節：第 91 章 - 第 100 章

"ไม่เอาลูกดิว อย่าร้อง คุณพ่อพูดไปอย่างนั้นเอง คนอย่างคุณพ่อเราหนังเหนียว พระเจ้ายังไม่ต้องการเรียกคืนหรอก เพราะกลัวไปทำสวรรค์ของพระองค์วุ่นวาย" วีรตาเอ่ยติดตลก ให้ลูกน้อยคลายอาการเศร้าใจ"ถ้าพระเจ้าเอาคุณพ่อไป น้องดิวจะขึ้นไปอาละวาดบนนู้นให้ดู จะเอาคุณพ่อคืนมาให้ได้"เสียงเล็กเอ่ยเสียงจริงจังปนสะอื้น เด็กเอ่ยเด็ก ฟังพูดก็รู้ว่ายังเด็กอยู่ในบางมุมจริงๆ วีรตายิ้มกับสามีสุดที่รักที่ยิ้มเอ็นดูยายตัวเล็กของเขา ลูกสาวพ่อฟานตัวจริงเสียงจริง พระเจ้าคงจะขออยู่ห่างๆ ล่ะงานนี้"เอาล่ะ เลิกร้องไห้ ขี้แยแบบนี้จะนั่งบริหารแทนพ่อได้ยังไง อะไรนิดอะไรหน่อยก็ร้องไห้น่ะหือ ไปอาบน้ำล้างหน้า เดี๋ยวลงไปกินข้าวกับพ่อ ถ้าไม่เหนื่อยก็ไปบริษัทด้วยกัน แต่ถ้าเหนื่อยก็นอนพัก แล้วก็เตรียมตัวไปรับพี่ชายเรา"บิดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนลง ดิรัสยาใช้หลังมือเช็ดน้ำตา เงยหน้าขึ้นมามองบิดา"น้องดิวพูดไปกับพี่ลีย์แล้วว่าจะไม่พูดกับเขา น้องดิวไปรับแต่จะยังไม่พูดนะ ไม่งั้นน้องดิวจะเสียคำพูด"เอาเข้าไป สเตฟานส่ายหน้า"เรื่องของเรากับพี่ชายพ่อไม่ยุ่งด้วยหรอก จะทำอะไรก็เรื่องของเรา แต่จะต้องขอโทษพี่เขาด้วยในฐานะที่เราทำให้เขาวุ่

"โกรธน้องดิวมากใช่ไหม โกรธได้ก็โกรธไปสิ! เค้าขอโทษแล้วนะ แค่นี้แหละ"คนตัวเล็กพูดเสร็จก็หมุนตัวกลับ ลีย์คว้าแขนเล็กเอาไว้ก่อนคนงอนจะทันได้เดินหนีไป"ใช่ โกรธมาก...ขอโทษแค่นี้ลบความผิดของเราไม่ได้หรอก""เค้าบอกแล้วไงว่าจะโกรธก็ช่าง เค้าไม่ง้อ ขอโทษแล้วไม่หายโกรธก็ไม่รู้เรื่องด้วยหรอก เค้ายังโกรธพี่ลีย์อยู่เหมือนกัน เรื่องที่ว่าเค้ายุ่งและไม่มีมารยาทน่ะ แต่เค้าขอโทษเรื่องที่หนีมาก่อน มันคนละเรื่องกัน สรุปว่าเค้าขอโทษ แต่ยังงอนอยู่และก็จะไม่พูดอะไรกับพี่ลีย์มากมายหรอก จะพูดเท่าที่จำเป็นเท่านั้น"คนตัวเล็กพูดออกมายาวๆ อธิบายแยกแยะอย่างเป็นเรื่องของใครของมัน ลีย์กระตุกแขนดึงร่างเล็กมาใกล้กว่าเดิม"แอบไปพบไอ้นักเต้นรำนั่น นึกว่าพี่ไม่รู้หรือไง พี่ไม่ชอบคนโกหกและคนที่เห็นพี่เป็นคนโง่ ต่อไปนี้ก็ไม่ต้องพูดกันเหมือนอย่างที่ดิวว่า ยกเว้นเรื่องที่จำเป็นเท่านั้น! กู๊ดไนท์!"ลีย์เอ่ยเสร็จก็ปล่อยแขนเล็กแล้วเปิดประตูเข้าห้องไป เขาดึงมันปิดไม่เบานัก ดิรัสยาอ้าปากค้างด้วยความคาดไม่ถึงที่สถานการณ์พลิกอีกครั้ง นี่ถือเป็นปรากฏการณ์ใหม่แกะกล่องที่เพิ่งเคยเห็น พี่ลีย์โกรธและงอนดิรัสยาจริงๆ หรือนี่​ดิรัสยาม

"อ้อ เรื่องคาร์เทอร์ วัตต์ เห็นบอสกำลังอ่านอยู่"มอยล์เปรย ดิรัสยากำลังครุ่นคิดว่า ควรจะเข้าไปดูพี่ลีย์หน่อยดีหรือไม่ เผื่อเขาไม่สบาย เพราะไม่ค่อยเห็นเขาเจ็บไข้ได้ป่วย จู่ๆ ก็มาถามหายาแก้ปวดแบบนี้ แต่หล่อนก็ได้พูดไปแล้วนี่นะว่าจะไม่ยุ่งกับเขาน่ะ เอายังไงดี ความรักทำให้คนเรายอมเสียอีโก้และศักดิ์ศรีได้เสมอ ดิรัสยาลุกขึ้นอย่างตัดสินใจ"เดี๋ยวจะเข้าไปห้องนู้นหน่อย มอยล์โทรไปบอกคาร์เทอร์ให้พบดิวที่ห้องเวลาสิบโมงนะ"ดิรัสยาเอ่ยบอกแก่เลขา จากนั้นก็เดินถือแก้วกาแฟเดินออกจากห้อง ไปเคาะห้องข้างๆก๊อก-ก๊อก"เข้ามาได้"เสียงทุ้มฟังดูแหบไปนิดหนึ่งเอ่ยขึ้น ดิรัสยาจึงผลักประตูเข้าไป ร่างสูงยกมือขึ้นเสยผมแล้วนวดขมับก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามอง เขาชะงักนิดหนึ่ง คิดว่าเป็นมอยล์ ไม่คิดว่าจะเป็นคนที่ทำให้เขาต้องปวดหัวอยู่ในขณะนี้ดิรัสยาเดินไปหยุดอยู่กลางห้อง มองดูคนที่จ้องมองหล่อนด้วยใบหน้านิ่งเรียบดวงตาเฉยชาห่างเหิน รู้สึกไม่ชอบอย่างบอกไม่ถูกจริงๆ กับท่าทางแบบนี้ของเขา มันไม่ชิน พี่ลีย์คนอบอุ่นและแสนน่ารักของน้องดิวหายไปไหน นั่นเป็นเพราะดิรัสยาหรือเปล่านะ ที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้"เคสของคาร์เทอ

"เอาเลย เชิญตามสบาย" เขาเอ่ยประโยคที่ดิรัสยาถึงกับสะอึก"จริงเหรอ พี่ลีย์พูดจริงใช่มั้ย เค้าไปจริงๆ นะ เค้าจะไปเรียนต่อที่อังกฤษ จะไม่อยู่กับพี่ลีย์แล้ว"ดิรัสยาร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมาทันที ลีย์หันหลังให้ โยนเสื้อสูทไปบนโซฟาอย่างไม่แยแส บางทีอาจจะต้องทำถึงขนาดนี้ หักด้ามพร้าด้วยเข่า ถึงแม้เข่าจะเจ็บแสนเจ็บ แต่ก็เป็นวิธีที่รวดเร็วที่สุด ลีย์ปลดกระดุมเสื้อถอดมันโยนใส่ตะกร้า คว้าผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำ ปล่อยให้คนตัวเล็กยืนร้องไห้ตัวโยนอยู่กลางห้องดิรัสยายืนมองคนที่ไม่แคร์หล่อนเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ทำไมพี่ลีย์ถึงเปลี่ยนไปแบบนี้ เขาไม่เคยแสดงกิริยาเช่นนี้กับดิรัสยามาก่อนในชีวิต การพูดด้วยน้ำเสียงห้วนแข็งกระด้างและท่าทางไม่แยแสแบบนั้น เขาเกลียดหล่อนจริงๆ แล้วหรือนี่ เขาโกรธและเกลียดดิรัสยาแล้วจริงๆ นั่นแหละลีย์อาบน้ำอยู่นาน เมื่อกลับออกมาก็ชะงักเท้า ร่างเล็กนอนตัวงออยู่บนโซฟา ลีย์เดินมาใกล้ ใบหน้าเล็กมีคราบน้ำตาเปรอะ หล่อนหลับชายหนุ่มเดินไปเปิดตู้ดึงเสื้อยืดกางเกงนอนมาสวม จากนั้นก็เดินออกจากห้องลงไปข้างล่าง เขาไปยังห้องอาหาร คนรับใช้รีบเข้ามาถามว่าจะรับอะไร ลีย์ขออาหารง่ายๆ แม่ครัวจึง

​เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์เป็นเวลาเที่ยงคืน ดิรัสยาอาบน้ำเสร็จก็ก้าวขึ้นไปนอนบนเตียง หลับตาลง นึกภาพที่ได้เต้นรำอยู่ในอ้อมแขนของพี่ลีย์... เขาหลับหรือยังนะ... นึกถึงตอนที่อยู่ลอนดอนด้วยกัน ได้นอนเตียงเดียวกันตั้งสองอาทิตย์... ดิรัสยาผุดลุกขึ้น คว้าเสื้อคลุมมาสวมแล้วก้าวออกจากห้อง ตรงไปยังห้องนอนใหญ่ที่อยู่สุดระเบียงทางเดินก๊อก-ก๊อกเสียงเคาะประตูดังขึ้น ลีย์เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ร่างสูงมีเพียงผ้าเช็ดตัวพันท่อนล่าง เดินใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดผมแรงๆ ชายหนุ่มเดินไปยังประตูแล้วเปิดออก ร่างระหงสวมเสื้อคลุมสีฟ้าขนนุ่มยืนอยู่ ลีย์เลิกคิ้ว"เค้าหิว" เสียงเล็กเอ่ยเบาๆ"หิวก็ไปหาอะไรกินสิ"ลีย์เอ่ย เห็นหน้าจ๋อยๆ นั่นแล้วก็ทำให้ชายหนุ่มต้องถอนหายใจออกมา ดึงประตูเปิดออกกว้าง แล้วเดินกลับเข้าไปภายใน ร่างบางเดินตามมาในห้องดึงประตูปิด"เดี๋ยวพี่ใส่เสื้อผ้าแล้วจะลงไปเป็นเพื่อน"เวลาหลังเที่ยงคืนแบบนี้ คฤหาสน์หลังใหญ่เงียบกริบแล้ว หากใครหิวก็เดินลงไปในครัวใหญ่แล้วหากินเอง เพราะคนรับใช้เลิกงานกลับไปพักในบริเวณโซนที่พักของตนเองดิรัสยาเดินไปหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟา ร่างสูงเดินไปยัง