《กรุ่นกลิ่นสิเน่หา NC 25+ ซีรีส์ Strong Heart 7》全部章節：第 71 章 - 第 80 章

"แล้วสักวันหนึ่ง ถ้าเกิดน้องดิวมีแฟนละ คิดว่ายังจะอยากเห็นพี่ชายคนนี้ป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆ หรือเปล่า ไหนจะแฟนเราอีกละ ไม่มีใครต้องการให้คนรักใกล้ชิดกับผู้ชายอื่น""พี่ลีย์ไม่ใช่คนอื่นนะ พี่ลีย์คือที่หนึ่งในใจเค้า ถ้าใครไม่ชอบก็เลิกไปสิ แต่เค้าคิดว่าไม่มีแฟนดีกว่า เพื่อตัดปัญหาเรื่องนี้ ดีเลยที่พี่ลีย์พูดออกมาแบบนี้ เราสองคนพี่น้องไม่มีใครแยกเราได้ แต่ถ้าพี่ลีย์มีแฟน เค้าก็จะเศร้านิดหนึ่งนะ เพราะเขาหวงพี่ลีย์ เมื่อกี้เค้าน้อยใจ พี่ลีย์ก็ไม่ยอมขึ้นมาดูเค้า เค้าอุตส่าห์ส่งกระแสจิตไปหา ก็ไม่รู้เรื่องอีก"หล่อนพูดเอาทุกเรื่องมารวมกันได้อย่างไม่มีปัญหาและอุปสรรคแต่อย่างใด ลีย์ยิ้มกับประโยคที่ว่าเจ้าหล่อนตั้งใจเกิดมาเพื่อเอ็นเทอร์เทนเขาโดยเฉพาะ ลีย์ก้มไปจูบหน้าผากเกลี้ยงเกลาอีกครั้ง"พี่ขึ้นมาแล้วไง แต่ต่อไปห้ามทำแบบนั้นอีก เข้าใจไหม ต้องรักตัวเองให้มากๆ ไม่ใช่จะทำประชดพี่หรือประชดใครก็ตามด้วยการทำร้ายตัวเองแบบนั้น คนฉลาดเขาไม่ทำกัน""น้องดิวไม่ได้ประชด อืม...ประชดก็ได้ แต่นิดเดียวเองนะ ตอนหลังน้องดิวคิดอะไรเพลินแล้วก็เลยเผลอหลับไปเท่านั้นเอง"เสียงเล็กเอ่ยบอก ลีย์เชื่อคำพูดของเจ้าหล่อน เวลานี

"พระเจ้า...พอเลย ไปอาบน้ำได้แล้ว" ชายหนุ่มทำเสียงเข้มสั่ง เดินไปกดรีโมตปิดทีวี"ว้า...เค้าว่าจะทำให้ครบสิบห้านาทีก่อน อีกตั้งสองนาทีแน่ะถึงจะครบตามเวลา แต่ก็ช่างเถอะ เค้าเชื่อพี่ลีย์ เป็นเด็กดีเหมือนเคย"เสียงเล็กเอ่ยส่งยิ้มแป้นแล้นมาให้ ทำแต้มแต่เช้า ดิรัสยาก้มไปหยิบเสื้อคลุมมาพาดไหล่ เดินไปเข้าห้องน้ำ ลีย์ส่ายหน้า ต่อมากาแฟและอาหารเช้าก็มาถึงดิรัสยาอาบน้ำเสร็จ สวมเสื้อสเว็ตเตอร์สีส้มสดใสกับกางเกงยีนส์รัดรูป ผมเปียกแนบศีรษะ"ใครใช้ให้สระผมหือ เราไม่สบายอยู่นะ"เสียงเข้มเอ่ยดุทันที ดึงหล่อนมานั่งหน้ากระจกรีบจัดการใช้ไดรเป่าผมให้ ดิรัสยามองดูคนหน้าขรึมดุที่ตั้งใจเป่าผมให้หล่อนอยู่"พี่ลีย์หล่อมากๆ และจะหล่อมากกว่านี้ถ้าไม่ทำหน้าดุใส่เค้าบ่อยๆ" เสียงเจื้อยแจ้วเอ่ย"อาหารมาแล้ว ทานเสร็จเราจะไปหาอาวิคกับอาพริมกัน"อาวิคเตอร์กับอาพริมโรสนั้น ได้เปิดคลินิกส่วนตัวของตัวเองมาหลายปีแล้วตั้งแต่พอลลีน ลูกสาวคนโตเข้าชั้นประถม เวลานี้พอลลีนอายุยี่สิบเอ็ดปี อ่อนกว่าดิรัสยาไม่กี่เดือนดิรัสยา จัสมิน พอลลีนและซีลเป็นกลุ่มที่อายุจัดในวัยใกล้เคียงกันคือยี่สิบเอ็ดย่างยี่สิบสองปี อ่อนแก่กว่ากันไม่กี่เดื

สวมเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำทับเสื้อสเว็ตเตอร์สีดาร์กช็อกโกแล็ต กางเกงยีนส์ซีดกับรองเท้าผ้าใบคู่โปรดของเขา หล่อทุกมุมจริงๆ พี่ลีย์ของหล่อน ดิรัสยาถ่ายรูปของเขาจนเขาหันมาส่งสายตาบอกว่าพอแล้ว"ขอโทษค่ะ ช่วยถ่ายรูปให้หน่อยได้มั้ยคะ"เสียงหญิงสาวคนหนึ่งเอ่ยกับดิรัสยา ผู้หญิงคนนี้ตัวสูงหุ่นดีผิวที่มือขาวจัด สวมแว่นกันแดด ผมดัดยาวดูเซ็กซี่มาก ดูเหมือนหล่อนจะมาคนเดียว"ได้ค่ะ" ดิรัสยาเอ่ยแล้วก็รับกล้องถ่ายรูปแบบโปรเฟสชั่นนัลยี่ห้อแพงลิบมาถือ หล่อนคุ้นเคยกับมันดีเพราะดีนให้มาตัวหนึ่ง ดิรัสยาไม่ถึงกับเก่งเหมือนดีนแต่ก็เข้าใจและใช้เป็น หญิงสาวยกกล้องขึ้นถ่ายรูปให้หญิงสาวผู้นั้นสองรูปก็ส่งคืนให้"ขอบคุณมากค่ะ มาคนเดียวลำบากตอนที่อยากถ่ายรูปตัวเองนี่แหละ"หล่อนเอ่ย สายตามองตรงไปยังลีย์ ดิรัสยายิ้มให้นิดหนึ่ง เห็นท่าแบบนี้ก็หนีไม่พ้นว่าหญิงสาวคนนี้กำลังสนใจพี่ลีย์ของดิรัสยา"ใช้กล้องมือถือถ่ายเซลฟี่เอาก็พอได้นี่คะ""ไม่ไหวค่ะ ฉันรับไม่ได้เลย มันดูไม่เป็นธรรมชาติ เห็นท่าที่ยื่นมือออกไปแล้วยิ้ม มันไม่เป็นโปรเฟสชันนัลมากๆ ค่ะ ฉันไม่ชอบถ่ายแบบเซลฟี่ ใช้ตัวนี้ตลอด"หล่อนเอ่ยบอกความชอบส่วนตัวแล้วชูกล้องในมื

หล่อนดูเหมือนจะเงียบไป และไม่กล้ามองหน้าเขา เพียงแค่นี้ลีย์ก็รู้สึกเหมือนจะทนไม่ได้ หัวใจเจ็บแปลบ เพียงแค่หล่อนมองเขาผิดไปจากเดิม... พี่ลีย์ของหล่อนช่างเลวจริงๆ... ทรยศต่อความรักที่แสนบริสุทธิ์ใจของคนตัวเล็กได้อย่างไม่น่าให้อภัยลีย์เดินไปเคาะประตูห้องน้ำ"พี่จะออกไปข้างนอกหน่อยนะ"ชายหนุ่มบอกแล้วก็หุนหันเดินออกจากห้องไป...ดิรัสยาเดินออกมาจากห้องน้ำ สวมชุดนอนผ้าฝ้ายตัวยาวแขนยาวเพื่อให้อุ่น พี่ลีย์บอกว่าออกไปข้างนอก แต่ไม่ได้บอกว่าไปไหน ดิรัสยาโทรหาเขา ปรากฏว่าเขาทิ้งโทรศัพท์ไว้ที่โต๊ะรับแขกนี่เองหญิงสาวเปิดคอมพิวเตอร์เช็กอีเมล ยายมอยล์เขียนมาบอกว่าเวลานี้คาร์เทอร์ วัตต์ โบรกเกอร์ที่กำลังเป็นปัญหาอยู่นั้นกลับมาทำงานแล้ว มอยล์ได้เข้าไปคุยและบอกว่าดิรัสยาต้องการพบห้ามหายไปไหนอีกทั้งสิ้น ยายมอยล์ เขียน ป.ล. ปิดท้ายมาว่า จูน ผู้จัดการฝ่ายการเงินและบัญชีนั้นกำลังอกหัก ดิรัสยาควรเขียนไปปลอบเธอหน่อยถ้าหากเป็นไปได้เข้าเฟสบุ๊กตรวจดูสถานการณ์ทั่วไปทั้งในกลุ่ม เจฟิโออัปรูปของลูกกับเมียเพียบ มีการเขียนแซวกันสนุกสนานจากหลายคน มีรูปคุณลุงเบอร์นาโดที่มาเลี้ยงหลานทุกวันแทนคุณพ่อที่อยู่ดูแลออฟฟิศที่

จึงได้เห็นดวงตากลมโตที่เขียวปัดมีน้ำตาเอ่อ ใบหน้าบึ้งตึงงอง้ำกว่าครั้งไหนๆ หล่อนกัดริมฝีปากล่างของตัวเอง ร่างเล็กยังคงสะอื้นเบาๆ อยู่ ลีย์ถอนใจก้มไปจูบแก้มซับน้ำตาให้ หล่อนดึงมือออกแล้วทุบไปบนแผ่นหลังของเขาต่ออย่างไม่ออมแรง ลีย์นอนนิ่งซุกหน้าไปที่ซอกไหล่บาง ปล่อยให้หล่อนทุบอยู่อย่างนั้น เดี๋ยวเหนื่อยหล่อนก็หยุดเองดิรัสยาร้องไห้ ปล่อยน้ำตาแห่งความน้อยใจไหลหลั่ง ทุบไปบนหลังคนที่ทำให้หล่อนร้องไห้เป็นชั่วโมงๆ จนปวดหัว ปวดตาและหายใจไม่ออกเพราะคัดจมูกไปหมดเวลานี้ หิวก็หิว... โคตรหิวเลยตอนนี้ร่างหนักทับอยู่บนร่างของหล่อน ใบหน้าซุกนิ่งที่ซอกคอ เขาไม่ยอมโต้ตอบ ดิรัสยาทุบจนเหนื่อยหายใจไม่ทันจึงหยุดวางกำปั้นไปบนแผ่นหลังเขา ต่างคนต่างเงียบ เวลานี้ดูเหมือนกำลังวัดใจและพลังความอึดด้วยความเงียบ ดูว่าใครจะหมดความอดทนและพูดออกมาก่อน"เหนื่อยแล้วเหรอ"ลีย์เอ่ยออกมาในที่สุด เมื่อเห็นว่าหล่อนหยุดทุบ นั่นจึงเป็นผลให้มือที่วางนิ่งอยู่บนหลังของเขาซัดลงมาอีกตุ๊บใหญ่ๆ"ยังไม่เหนื่อย เค้าแค่พักหายใจ ลงไป! เค้าหายใจไม่ออก!"เสียงขุ่นห้วนดังอู้อี้ด้วยอาการร้องไห้อย่างหนักและน้ำมูกเต็มจมูก ลีย์เงยหน้าขึ้นมามอง