《กรุ่นกลิ่นสิเน่หา NC 25+ ซีรีส์ Strong Heart 7》全部章節：第 1 章 - 第 10 章

​แสงแฟลชฉายสว่างวูบวาบและเสียงกดชัตเตอร์รัวๆ ฟังเหมือนเสียงข้าวตอกแตกในค่ำคืนแห่งแฟชั่นโชว์ ณ โรงแรมหรูในเมืองบอสตัน แขกผู้มีเกียรตินั่งบนเก้าอี้เป็นแถวตามความยาวของแคทวอล์ก งานเดินแบบการกุศลที่มูลนิธิฟอสเตอร์แคร์แห่งเมืองบอสตันจัดขึ้น เพื่อหารายได้ช่วยเหลือเด็กกำพร้าซึ่งมูลนิธิได้อุปการะไว้หลายร้อยชีวิตร่างสูงสง่าของนายแบบกิตติมศักดิ์ ลีย์ แม็คเคนซี่ วัยยี่สิบห้าปีเป็นที่สร้างเสียงฮือฮาและซุบซิบเช่นเคย โดยเฉพาะจากเหล่าสุภาพสตรีทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็นสาวน้อยวัยมหา'ลัยหรือสาวใหญ่วัยทำงาน สาวผู้ดีไฮโซหรือสาวโลโซสาวเสิร์ฟที่โชคดีถูกว่าจ้างให้บริการเครื่องดื่ม"อั๊ย...ฉันอยากได้เค้า" เสียงหญิงสาวนางหนึ่งกระซิบกับเพื่อนของเจ้าหล่อน ทำให้คนที่นั่งแถวหลังไปหนึ่งแถวถึงกับทำหน้ายู่ร้องแว่ะในใจให้กับประโยคของหล่อนผู้นั้นฝันไปเถอะย่ะ ชาติหน้าก็อย่าหวังว่าจะได้เห็นขาอ่อนของพี่ชายเรา!ดิรัสยา แม็คเคนซี่ สาวน้อยวัยสิบเก้าปีแอบคิดพร้อมเชิดหน้าให้คนที่อยากได้พี่ลีย์ของหล่อน พี่ชายที่ดิรัสยาปลาบปลื้มและภาคภูมิใจนักหนาพอๆ กันกับพี่ชายแท้ๆ อย่างเจฟิโอ แ

เพราะเป็นคุณสมบัติที่ไม่ต้องซื้อหาแต่มีค่าราคามหาศาล"ไม่ยักรู้ว่าคุณมีน้องสาวเรียนที่นี่"โอลิเวียเอ่ยกับลีย์ หล่อนมองดูนักศึกษาปีสามใบหน้างามสดใส ผมสีน้ำตาลหนานุ่มยาวถึงกลางหลังถูกถักเปียเล็กสองข้างเพื่อเก็บผมข้างใบหูไปมัดรวมกันด้านหลังเปิดใบหน้าเรียวเล็กให้ดูกระจ่างตา"นี่ดิรัสยา แม็คเคนซี่ครับลิเวีย เขาเรียนบริหารครับ เทอมนี้มีเรียนวิชาจิตวิทยาเป็นวิชาเลือกเลยได้มาเรียนตึกคุณ"ลีย์เอ่ยอย่างที่รู้ตารางเรียนของดิรัสยาเป็นอย่างดี และรู้จักทุกตึกในสถาบันที่เขาเรียนจบไป โอลิเวียพยักหน้ารับทราบ เห็นจะต้องตามดูหน่อยว่าน้องสาวของลีย์เป็นอย่างไร เพราะโอลิเวียกับลีย์นั้นเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมานานตั้งแต่สมัยเรียน หล่อนยอมรับว่าแอบมีใจให้เขาอย่างเงียบๆ แต่เขาเองก็เงียบกริบเช่นกัน คือเงียบจนไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ แต่โอลิเวียก็พอใจที่เมื่อต่างคนต่างเรียนจบ เขากับหล่อนยังคงติดต่อกันอยู่ เขาเป็นหนึ่งใน แม็คเคนซี่ คนจากตระกูลที่มั่งคั่งร่ำรวยมหาศาล บิดาเป็นนายแพทย์เจ้าของโรงพยาบาลเอกชนใหญ่ มารดาเป็นนักธุรกิจที่มีหน้าตาในวงสังคมชั้นสูงโอลิเวียยิ้มให้ดิรัสยานิดหนึ่งเมื่อถูกแนะนำให

ลีย์มองดูนาฬิกา เวลาหกโมงเย็นแล้ว เมื่อตอนกลางวันพอดีเขาไปธุระแถวมหาวิทยาลัยที่จบมา เพื่อนสมัยเรียนคือโอลิเวีย โดโนวานจึงชวนเขาไปทานข้าวเที่ยง ลีย์นึกถึงยายเด็กซุ่มซ่ามเจ้าของดวงตาโตดวงหน้าสดใสตามวัย เจ้าหล่อนอยู่บ้านเป็นอย่างไร อยู่มหาวิทยาลัยก็ทำตัวไม่แตกต่างกัน ยังคงชอบทำอะไรเร็ว ทะเล่อทะล่าและไม่ดูตาม้าตาเรือเหมือนเคย นึกขึ้นได้ว่าเย็นนี้เขามีเรื่องจะอบรมเจ้าหล่อนเสียหน่อยลีย์รวบแฟ้มเอกสารที่ตรวจและเซ็นเสร็จแล้ววางซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบแลัวลุกขึ้นยืน อากาศข้างนอกมีฝนตก ความมืดครึ้มปกคลุมไปทั่วกริ๊ง-กริ๊งเสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้น ลีย์รีบหยิบมันขึ้นมา เห็นชื่อของคนที่เขานึกถึงโชว์หราอยู่ ชายหนุ่มกดรับทันที"ว่าไง" เขาส่งเสียงไปตามสาย"พี่ลีย์ ดิวติดฝน มารับหน่อย"เสียงเล็กคุ้นชินหูเอ่ยมาตามสาย ลีย์เลิกคิ้วแปลกใจ ดิรัสยาได้รับอนุญาตจากบิดาให้ขับรถไปเรียนได้ เพราะสาวน้อยสอบได้ใบขับขี่และพิสูจน์ให้ทางครอบครัวเห็นแล้วว่าขับรถระมัดระวังดี"รถเราล่ะ"เขาถาม รถเก๋ง BMW สีดำใหม่เอี่ยมเปิดประทุนที่เจ้าหล่อนได้รับเป็นของขวัญวันเกิดจากบิดามารดา เจ้าตัวรักมันมาก ลีย์สังเกตว่าดิรัสยาเป็นผู้

​ดิรัสยาอาบน้ำสระผมเสร็จก็ลงมายังห้องทานข้าว เวลาเกือบสองทุ่ม จัสมินทานพร้อมกับซารีน่าไปเรียบร้อยแล้วตอนหกโมง ซึ่งเวลาทานข้าวปกติของคนในคฤหาสน์แม็คเคนซี่เวลานี้อาแซมกับอาโซเฟีย ผู้หลักผู้ใหญ่ประจำบ้าน ไปพักอยู่ที่อพาร์ตเม้นต์บนตึกของโรงพยาบาล เพราะเป็นช่วงที่มีงานยุ่ง อีกอย่างท่านทั้งสองบ่นว่าชักเหนื่อยแล้วกับการเดินทาง ถึงแม้จะมีคนขับรถคอยขับรับส่งจากคฤหาสน์ไปโรงพยาบาลก็ตาม แต่หลายโอกาสที่ต้องเลิกงานไม่เป็นเวลา นายแพทย์ผู้เก่งกาจจึงตัดสินใจนอนที่อพาร์ตเม้นต์บนนั้นเสียเลย นั่นก็ทำให้ภรรยาผู้น่ารักอย่างอาโซเฟียต้องพักด้วย ตึกออฟฟิศของครอบครัวแบรดดี้ก็อยู่ใกล้ๆ กับโรงพยาบาลนั่นเอง จึงสะดวกด้วยกันทั้งสองฝ่ายทั้งนี้ทั้งนั้น ท่านทั้งสองเห็นว่าที่บ้านมีลีย์อยู่ทั้งคน เขาสามารถดูแลน้องๆ ทั้งสามคนได้เป็นอย่างดี ซารีน่า น้องสาววัยสิบเจ็ดปี ห่างจากดิรัสยากับจัสมินอยู่สองปีนั้น เวลานี้ไฮกูลปีสุดท้ายแล้ว เด็กๆ ทุกคนในตระกูลแม็คเคนซี่ ตระกูลคอสต้า และทุกครอบครัวในกลุ่มแก๊งของบิดานั้นเป็นเด็กหัวไบรท์กันทุกคน พากันสอบเทียบข้ามขั้นกันมาเรื่อยๆ จนจบก่อนเกณฑ์กันเป็นแถวดิรัสยาวิ่งลงบันไดตึกพร้อมกับฮั

ดิรัสยาเดินเร็วลงบันไดวนของคฤหาสน์แม็คเคนซี่ในเวลาเจ็ดโมงตรง ฮัมเพลงในลำคออย่างอารมณ์ดี เมื่อเดินเข้าไปในห้องทานข้าวเห็นร่างสูงของลีย์กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ ใบหน้าหล่อคมสันดูมีสมาธิไม่ยอมเงยขึ้นมามอง"อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่ลีย์ ตื่นเช้าจัง"ดิรัสยาทักเขาเสียงร่าเริง เดินไปหอมแก้มเขาทีหนึ่ง มีคนรับใช้ที่รู้หน้าที่เป็นอย่างดี รีบเดินจากห้องครัวใหญ่มาเสิร์ฟกาแฟควันฉุยกลิ่นหอมกรุ่นให้"มอร์นิ่ง" เขาเอ่ยทักทายสั้นๆ ตามปกติแล้วก้มหน้าอ่านหนังสือพิมพ์ต่อ เหมือนมันเป็นสิ่งที่น่าสนใจมากที่สุดในเวลานี้"อ่านอะไรคะ"ดิรัสยาเอ่ยถามเป็นการชวนคุย เขาจึงเงยหน้าขึ้นมามองนานนิดหนึ่งก่อนจะพับหนังสือพิมพ์เก็บอย่างเรียบร้อย ผู้ชายอะไรใจเย็นและสุขุมนั่งพับหนังสือพิมพ์ตามรอยเดิมของมันอย่างไม่กลัวเสียเวลา"ข่าว"ลีย์ตอบสั้นตามเคย เขาตื่นเวลาตีห้าครึ่ง เข้าห้องฟิตเนสสามสิบนาทีตามตารางรูทีนกิจวัตรประจำวัน จากนั้นก็อาบน้ำทำธุระส่วนตัวแล้วแต่งตัวลงมาที่ห้องทานอาหารในเวลาหกโมงครึ่ง ถ้าไม่รอดิรัสยา ปกติเขาจะขับรถออกไปเรียบร้อยแล้ว แต่ถ้าวันไหนดิรัสยาไปฝึกงานด้วยก็จะต้องรอหล่อนต่ออีกชั่วโมงหนึ่งถึงจะได้ออกจากบ้า