All Chapters of กรุ่นกลิ่นสิเน่หา NC 25+ ซีรีส์ Strong Heart 7: Chapter 141 - Chapter 150

"โอเคครับพ่อ งั้นเจฟจะพาริสกับลูกกลับก่อนนะ""คนของเรารออยู่หน้าห้อง ให้ขับรถให้นะ"สเตฟานกล่าว บอดีการ์ดที่ตามมาจากลาสเวกัสอีกหลายคนเวลานี้สองคนอยู่หน้าห้อง ที่เหลืออยู่ที่ล็อบบี้ด้านล่าง"ครับพ่อ"เจฟิโอรับปาก จากนั้นก็ค่อยช้อนอุ้มร่างกระจ้อยร่อยของลูกชายตัวน้อยสู่วงแขน ไอริสเก็บสัมภาระของลูกใส่กระเป๋าแล้วพากันเดินออกจากห้องไปโรงแรมแกรนด์เอ็มซีของเจฟิโอนั้นมีจอร์แดน สเปนเซอร์และแคลร์ดูแลให้อยู่เช่นปกติ ส่วนงานของดิเอโก้นั้นไม่มีปัญหาอะไรถ้าหากบอสใหญ่จะไม่เข้าออฟฟิศในบางวัน เพราะดิเอโก้เอานิสัยการบริหารทางไกลอย่างบิดามาใช้หากจำเป็นนั่นเองเมื่อคิดว่าสมควรแก่เวลา แซมจึงต้อนทุกคนออกจากห้องให้ขึ้นไปอาบน้ำทานข้าวและพักผ่อน ยกเว้นดีนกับจัสมินให้เฝ้าคนป่วยก่อน เมื่อลีย์อาบน้ำเรียบร้อยก็ลงมาข้างล่าง เขาไม่รู้สึกหิวเลย ในท้องมันตื้อไปหมด เมื่อเขามาถึงก็เปลี่ยนให้ดิเอโก้กับจัสมินขึ้นไปอาบน้ำคนป่วยนั้นหลับๆ ตื่นๆ ไม่ได้สติอยู่อย่างนั้นทั้งคืน และตลอดเวลาสองวันเต็มที่ทุกคนผลัดเปลี่ยนกันมาเฝ้า ส่วนใหญ่กลางวันจะอยู่กันเกือบทุกคนตลอดเวลา ส่วนกลางคืนเมื่อหมดเวลาก็จะแยกย้ายกันไปพักผ่อน แต่ลีย์นั้น

เวลาผ่านไปอีกหนึ่งสัปดาห์คนป่วยลืมตาขึ้นในเช้าวันหนึ่ง"คุณแม่...คุณพ่อ..."เสียงเอ่ยเรียกเบาๆ ทำให้ทุกคนในห้องซึ่งนั่งคุยกันที่โซฟารีบลุกพรวดขึ้นมาล้อมเตียงคนป่วยทันควัน"พระเจ้า...ลูกดิว จำได้แล้วใช่ไหมยายหนูของพ่อ"สเตฟานรีบเอ่ยกับลูกด้วยความตื่นเต้นยินดี คนป่วยกระพริบตาจ้องมอง... แล้วค่อยพยักหน้าเบาๆ"จำ...จำได้แล้วค่ะ...คุณพ่อ คุณแม่ คุณลุง...น้าแอม...เจฟ...ดีน...พี่ริส...จัส..."เสียงคนป่วยไล่ชื่อไปทีละคน ทุกคนมีสีหน้าตื่นเต้นดีใจที่ในที่สุดดิรัสยาก็ได้ความทรงจำกลับคืนมาหลังจากอุบัติเหตุสิบกว่าวันต่อมาประตูห้องก็ถูกผลักให้เปิดออก ร่างสูงของลีย์สวมเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินกับกางเกงยีนส์เดินเข้ามา คนป่วยหันไปเห็นก็ยื่นมือออกไปหาทันที เป็นภาพที่ทุกคนตาสว่างวาบด้วยความดีใจที่ดิรัสยาจำลีย์ได้ ลีย์รีบก้าวเข้าไปหา คนป่วยยิ้มปากสั่นยื่นมือรอให้จับ"สามี...สามีน้องดิว"คนป่วยพูดออกมาทำให้ลีย์แทบจะสะดุดขาของตัวเอง ทุกคนทำตาเบิกกว้างกับสิ่งที่ได้ยินชัดเจนเต็มสองหู!"อะไรนะ!"เสียงอุทานดังขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย คนป่วยทำหน้าเบ้เหมือนจะร้องไห้ด้วยความดีใจ ลีย์รีบก้าวไปยืนชิ

"มึงจะคิดอะไรมากมายวะไอ้ฟาน เรื่องมันยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น มึงก็คิดล่วงหน้าให้กูพลอยปวดกะโหลกไปด้วย เอางี้ดีกว่า กูขอถามมึงประโยคเดียว... ถ้าเด็กสองคนนี้เขารักกันจริงๆ มึงจะยอมรับได้ไหม"เบอร์นาโดเอ่ยถามตรงเป้า สเตฟานนิ่งอึ้งไปและทำท่าครุ่นคิด"กูอยากให้เขามีความสุข กูรู้แค่นี้" สเตฟานเอ่ยแล้วถอนหายใจ เบอร์นาโดตบบ่าเพื่อนเบาๆ"ก็แค่นี้แหละ อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด ถ้าคนเขารักกันก็ต้องสนับสนุน มึงดูกูกับแอมสิ ตอนนั้นมีแต่คนขัดขวางเรา แต่ถ้ารักแล้วคนเรามันก็สามารถฟันฝ่าอุปสรรคได้ทั้งหมดนั่นแหละ" เบอร์นาโดเอ่ย สเตฟานหันมามองแล้วคิดตาม"อุปสรรคเป็นเครื่องพิสูจน์หัวใจคน...อืม" เขาพึมพำ เบอร์นาโดได้ยินรีบยกมือขึ้นชี้หน้า"เฮ้ย...มึงอย่าเสือกคิดแผนอะไรพิเรนอีกนะไอ้ฟาน กูขอร้องล่ะและกูก็จะไม่เอากะมึงอย่างเด็ดขาดคราวนี้"เบอร์นาโดกล่าวเสียงเข้ม ด้วยรู้จักท่าทางและนิสัยของสเตฟานเข้าไปถึงกึ๋นลึกสุด เรียกว่าเห็นไส้เห็นพุงแค่อ้าปากก็เห็นลิ้นไก่ เพียงแค่ได้ยินประโยคสั้นๆ และเห็นท่าทางเอามือลูบคางของมันแล้ว เบอร์นาโดก็รู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ ขึ้นมาทันที"ไม่รู้สิมึง...กูจะขอดูต่ออีกหน่อย ชีวิตมันเหมือนที่มึงว่

"พอใจละ...อืม...อากาศเย็นจัด พี่ลีย์หน้าแดงหูแดงไปหมดแล้ว เข้าบ้านกันเถอะ"คนตัวเล็กแสร้งทำเป็นไม่รู้สาเหตุที่เขาหน้าแดง ลีย์โอบแขนไปรอบเอวเล็กพาหมุนตัวเดินกลับเข้าบ้านไม่อยากโต้ตอบกับคนเจ้าเล่ห์ เขามีความสงสัยอย่างเงียบๆ ตั้งแต่หล่อนฟื้นคืนความทรงจำ ว่าพฤติกรรมไหนคือป่วยจริงและพฤติกรรมไหนคือการแกล้งป่วยกันแน่ แต่ก็ต้องยอมๆ ให้เจ้าหล่อนไปก่อน เพราะความที่ดูไม่ค่อยออกนี่แหละ ถ้าหากหล่อนเล่นละคร เขาคิดว่าหล่อนคงได้รางวัลออสการ์และลูกโลกทองคำฝังเพชรไปครองแน่ เพราะเขาจับไม่ได้จริงๆ เวลานี้ มองทีไรก็ได้แต่ทั้งรักและสงสารเจ้าหล่อนทุกทีที่ต้องมาเจ็บป่วยแบบนี้ตกเย็นทุกคนลงมาที่ห้องรับประทานอาหาร สเตฟานนั่งหัวโต๊ะ มีแซม โซเฟีย ซารีน่านั่งฝั่งขวามือ มีวีรตา ดิรัสยาและลีย์นั่งฝั่งซ้ายมือ"งานคริสต์มาสประจำปีของบริษัท ลีย์เห็นอัปเดตล่าสุดหรือยัง ลุงให้คนจัดการให้เรียบร้อยแล้วนะ"สเตฟานเอ่ยกับลีย์ บริษัทจัดงานคริสต์มาสให้กับพนักงานเป็นประจำทุกปีและจัดทุกสาขา ก่อนจะปิดให้พนักงานหยุดในช่วงเทศกาลคริสต์มาสกันจริงๆ แต่ละสาขาจะจัดต่างวันกันเพื่อที่สเตฟานกับวีรตาจะได้บินไปเป็นประธานในพิธีได้ ปีนี้ที่ลาส

"อัลบั้มนี้คือตอนที่น้องดิวอายุสิบเก้า"รูปนั้นมีทั้งที่เป็นรูปในอัลบั้มจริง ในแท็บเล็ตและในโน้ตบุ๊ก ดิรัสยานั่งลงบนโซฟาสั้นข้างๆ ลีย์ ซารีน่านั่งบนพื้นพรมพิงขาของผู้เป็นบิดาซึ่งนั่งบนโซฟาพาดแขนไปตามความยาวของโซฟา ในห้องโถงกว้างอบอุ่นด้วยไฟจากเตาผิงขนาดใหญ่ จอโทรทัศน์ขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่ตลาดมีขายตั้งอยู่บนชั้นวางเตี้ยที่มีระบบเครื่องเอ็นเทอร์เทนเม้นต์ครบเซ็ตวางอยู่อย่างเป็นระเบียบ มันถูกเชื่อมต่อกันด้วยระบบ WIFI และเชื่อมกับคอมพิวเตอร์พกพา กำลังฉายภาพของดิรัสยาตอนสิบเก้าปี"เค้าจำได้ รูปนี้คือตอนที่เค้ารอพี่ลีย์ แล้วฝนก็ตกแล้วเค้าก็เลยเดินรอไปเรื่อยๆ เค้าให้คนที่เดินผ่านเป็นคนถ่ายให้ เอาไว้เป็นหลักฐานว่าเพราะพี่ลีย์มารับช้าทำให้เค้าต้องเดินตากฝน"เจ้าของภาพรีบเอ่ยอธิบาย ทำให้ทุกคนยิ้มเอ็นดูกับความเปิดเผยไม่มีกักเก็บนั้น ดิรัสยาโยกตัวไปพิงไหล่คนตัวใหญ่ เขาหันมามองแล้วทำเลิกคิ้วขึ้นสูง หล่อนแลบลิ้นใส่ก่อนจะกอดแขนยิ้มประจบ"รูปนี้ถ่ายตอนที่เราไปแคมปิ้งกัน เรานอนดูดาวด้วยกัน...เค้าจำได้ว่าพี่ลีย์พบสาวด้วยน้า มาจากเมืองไทย...แต่จำชื่อไม่ได้แล้ว...เค้าเลยไม่สบายเลยตอนนั้น..." ดิรัสยาเอ่ยอธ