All Chapters of กรุ่นกลิ่นสิเน่หา NC 25+ ซีรีส์ Strong Heart 7: Chapter 151 - Chapter 160

"อาว์...พี่ลีย์" เสียงเล็กครางออกมาเมื่อปากได้รูปก้มไปจูบไซ้ทรวงอก อ้าปากดูดยอดถันผ่านชุดนอนตัวนุ่ม"ถอดดีกว่านะ"เขากระซิบแล้วช่วยถอดชุดนอนรวมถึงเสื้อผ้าทั้งหมดออกให้ ทรวงอกอิ่มเปลือยสล้างเพราะไม่ได้สวมบราเซียร์ ลีย์จ้องมองก่อนจะก้มไปดูดดื่ม เวลาอาบน้ำให้หล่อนเขาก็เห็นและถูสบู่ให้ทั่วตัว แต่ก็ไม่ได้คิดทางด้านกามารมณ์เพราะคนตัวเล็กเจ็บป่วยอยู่ แต่เวลานี้ชายหนุ่มปลดปล่อยอารมณ์เต็มที่ เชื่อว่าปฏิบัติการครั้งนี้จะเป็นการช่วยฟื้นความทรงจำให้หล่อนได้ไม่มากก็น้อยลีย์ดูดดื่มยอดถัน เม้มขบเบาๆ เป็นการช่วยกระตุ้นปลุกอารมณ์สาวน้อยให้แตกกระเจิง ได้ยินเสียงครางแผ่วพลิ้วดังออกมา เขาพรมจูบอ่อนโยนตรงแผลเป็นสีชมพูเหนือทรวงอกด้านซ้าย นึกถึงว่าคนที่เป็นหัวใจของเขาได้ผ่านนาทีแห่งความเป็นความตายมาอย่างหวุดหวิด"น้องดิวของพี่"เสียงทุ้มพึมพำแล้วจูบไปทั่วทรวงอกดั่งต้องการปลอบประโลมรับขวัญน้องน้อย จนดิรัสยาตัวอ่อนปวกเปียก ร่างกายสั่นสะท้านอยู่ภายในด้วยไฟรักที่เขาจุดให้ มือใหญ่ล้วงเข้าไปในแพนตี้ตัวจิ๋วสัมผัสลูบไล้ในขณะที่ปากและลิ้นหยอกเย้ากับยอดเม็ดทับทิมงาม"อ๊า...พี่ลีย์จ๋า...อืม..."เสียงครางพลิ้วร้องเรีย

ดิรัสยารับรู้ถึงความแข็งแกร่งที่กำลังส่ายเรด้าหาเป้าหมาย และก็พบในนาทีต่อมา เขากดมันเข้าไปอย่างชำนาญทาง เสียงครางดังประสาน ดิรัสยาครางในลำคอเมื่อมือใหญ่ข้างหนึ่งเอื้อมมาลูบไล้ทรวงอก ขยี้ยอดถันในขณะที่ส่วนล่างก็ขยับโยกรัวกระหน่ำ แต่ก็ระวังไม่ให้หล่อนกระแทกกับผนังด้วยการรัดเอวดึงสะโพกกลมกลึงให้โด่งงอนออกมา"โอว...ดิว...อ่าส์...ถ้าพี่ทำให้เจ็บก็บอกนะ"เขาเอ่ยบอกด้วยความเป็นห่วงในขณะที่นำพาดิรัสยาไต่บันไดอารมณ์อันสุดแสนหฤหรรษ์ขึ้นสูงจุดหมายปลายทางอีกครั้ง ร่างบางสั่นระริกในขณะร่างสูงสะท้านเฮือกด้วยอาการถึงจุดสุขสมในเวลาใกล้เคียงกันลีย์ซบหน้าไปกับไหล่บาง เสียงหายใจหอบเหนื่อยดังจากทั้งสองหนุ่มสาวอยู่นานเป็นครู่ใหญ่ ลีย์ขยับร่างถอยออกมา หมุนร่างบางให้มาเผชิญหน้า ดิรัสยาซบหน้ากับอกกว้างแทนการเงยขึ้นสบตา รู้สึกเขินอายกับการจ้องมองตาคมเข้มของพี่ลีย์ในเวลานี้ เพราะมีพราวระยิบระยับอย่างที่ดิรัสยาไม่ค่อยได้เห็น หล่อนชินกับสายตาดุและนิ่งของเขา จนกล้าที่จะท้าทายอำนาจและทำเก่ง แต่พอเขามองมาด้วยสายตากรุ้มกริ่มเช่นนี้ก็ให้รู้สึกยังวางตัวไม่ค่อยถูก หัวใจร้องเพลงอยู่ภายในกับพฤติกรรมที่เปลี่ยนแปลงไปในทาง

"เค้านึกออกแล้ว!"ตอนท้ายทำเสียงตื่นเต้น ลีย์ชะงักมือ"นึกอะไรออก" เขาถามเสียงฉงน"เค้านึกว่าจะทำยังไงจะได้หมั้นกับพี่ลีย์ตอนคริสต์มาสไง""มันไม่สำคัญหรอกว่าจะเป็นเวลาไหน ดิวอย่าเพิ่งคิด พี่ขอร้อง รอให้หายดีก่อน พี่จะเป็นคนจัดการเอง ดิวไม่เชื่อมือพี่หรือยังไง"ลีย์เอ่ยตะล่อมเด็กดื้อที่มั่นใจในตัวเองเหลือจะกล่าว เจ้าหล่อนหันมากอดเขา"โอ๋ๆ ไม่ใช่อย่างนั้น เค้าเชื่อมือ เชื่อใจ เชื่อพี่ลีย์ทุกอย่าง แต่... เวลาหมั้นตอนคริสต์มาสน่ะ มันสุดแสนจะพิเศษนะเค้าว่า เราสามารถฉลองพร้อมกันแบบทูอินวันไง...เค้าว่ามันดีออก ถ้ารอให้เค้าหาย อาจจะไม่ได้หมั้นสักที จะรอทำไมกัน อาการเจ็บป่วยใครรู้บ้างว่ามันจะหายเมื่อไหร่ เวลาและวารีไม่เคยคอยใคร พี่ลีย์ไม่เคยได้ยินเหรอ หมั้นกับเค้านะ...นะ"คนตัวเล็กเอ่ยชักแม่น้ำทั้งเก้าสิบเก้าสายมาโน้มน้าว แถมทำหน้าตาอ้อนน่าสงสาร ลีย์ถอนหายใจ"พี่จะลองคุยกับคุณปู่ดู"เขาเอ่ยออกมาในสิ่งที่ได้ครุ่นคิดในใจเงียบๆ งานนี้เห็นจะต้องขอพึ่งใบบุญไอดอลของเขาเสียแล้วล่ะ ลีย์จะต้องสารภาพกับท่านก่อนใครทั้งหมด ได้แต่หวังว่าคุณปู่จะไม่ช็อกตกใจไปเสียก่อน ดิรัสยายิ้มแต้ออกมาทันทีเมื่อได้ยินคนตัว

"ทำไมคุณพ่อพูดถึงลูกสาวไฮโซเธียร์อะไรนั่นบ่อยจังคะ"ดิรัสยาเอ่ยถามท่านตามตรงเพราะความสงสัย สเตฟานเงยหน้าขึ้นมามองคนที่เวลานี้นั่งอยู่ที่โซฟา สไลด์แท็บเล็ตดูอะไรเล่นอยู่เงียบๆ"ก็พี่ลีย์เราเขาโตมากแล้ว ขืนปล่อยให้หาผู้หญิงเอง คงจะอีกนาน" บิดาเอ่ยออกมาเช่นนั้น ดิรัสยานิ่งฟังอย่างเงียบๆ"หมายถึง คุณพ่ออยากให้พี่ลีย์มีแฟนและแต่งงานอย่างนั้นเหรอคะ""พ่อแม่ของเขาก็ต้องการให้เป็นอย่างนั้น อาแซมกับอาโซวเขาพอใจหมอเบกกี้"บิดาเอ่ยบอกสิ่งที่ดิรัสยาสงสัยออกมา ท่านจ้องมองหน้าดิรัสยานิ่งๆ ดวงตาที่อ่านไม่ออก"อ๋อ แล้วคุณพ่อก็เลยช่วยหาให้อีกแรง เห็นเชียร์ลูกสาวคุณนายเธียร์อะไรนั่นนี่คะ" ดิรัสยาเอ่ยประชดแกมเหน็บท่าน"พี่ชายเราเขาไม่สนใจจะหาเอง ยิ่งตอนนี้เรามาป่วยไม่สบายแบบนี้ด้วย ลีย์เขายิ่งไม่มีเวลา พ่อก็อยากจะตอบแทนเขาเท่านั้นเอง เราเองก็ไม่อยากได้พี่สะใภ้ที่ไม่ถูกใจไม่ใช่เหรอ"สเตฟานเอ่ยถามยายตัวยุ่ง เห็นทำหน้านิ่วคิ้วขมวด รู้ว่าเจ้าหล่อนหวงพี่ชายมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ดิรัสยานิ่งฟังและครุ่นคิด นี่แสดงว่าคุณพ่อไม่ได้ใส่ใจเรื่องที่ดิรัสยาพูดและยิงคำถามให้ทุกคนเมื่อคืนนี้เลย ที่หล่อนพูดว่าหากไม่มีใครก็ยิน

ร่างสูงเดินเข้ามาในห้องก็ชะงัก เห็นวีรตากำลังถือกระดาษอยู่ในมือ ใบหน้าของภรรยาซีดเผือด นาทีต่อมาลีย์ก็เดินเข้ามาสมทบ เขาเป็นห่วงยายตัวดีตั้งแต่เมื่อคืน เมื่อมาถึงก็คิดว่ามันดึกเกินไปแล้วจึงไม่ได้มาเคาะประตูห้องเจ้าหล่อน"ลูกดิว..." เสียงภรรยาเอ่ยเพียงแค่นั้น สเตฟานก็รีบคว้ากระดาษไปอ่าน'เรียนคุณพ่อคุณแม่ที่เคารพรักยิ่งน้องดิวดีใจมากที่จำทุกสิ่งทุกอย่างได้แล้ว จำเหตุการณ์ทุกอย่างที่ลอนดอนได้ น้องดิวจำได้ว่าน้องดิวชอบกราเซียโน่มาก เขาเป็นนักเต้นรำที่โด่งดังในอังกฤษ น้องดิวตัดสินใจบินไปลอนดอนเพื่อไปรื้อฟื้นความทรงจำที่นั่น คิดว่ากราเซียโน่จะช่วยน้องดิวให้กลับมาจำได้อย่างสมบรูณ์อีกครั้ง น้องดิวขอโทษด้วยที่ตัดสินใจปุบปับไปหน่อย หวังว่าคุณพ่อคุณแม่คงจะให้อภัยน้องดิวนะคะ แล้วน้องดิวจะโทรหาเมื่อไปถึง รักพ่อฟานแม่ไวน์เท่าอนันตจักรวาล...น้องดิว...อ้อ...ป.ล. น้องดิวคิดว่ากราเซียโน่อาจจะเป็นคนที่ใช่ เขาเป็นนักเต้นรำที่เก่งที่สุดในยุโรป น้องดิวชอบเต้นรำ น้องดิวอาจจะแต่งกับเขาในอนาคต ถ้าคุณพ่อไม่ว่าอะไร จุ๊บๆ'จดหมายบอกว่าหล่อนหายไปไหน สเตฟานยื่นให้ลีย์อ่าน ชายหนุ่มก้มลงอ่าน เมื่ออ่านจบใบหน้าคมสั