All Chapters of กรุ่นกลิ่นสิเน่หา NC 25+ ซีรีส์ Strong Heart 7: Chapter 121 - Chapter 130

เขาเป็นหัวหน้าบอร์ดีการ์ดและมือขวาของโมเสจ ไมเคิลรอเวลานี้มาเนิ่นนานอย่างใจเย็นเพื่อแก้แค้นแม็คเคนซี่ ภาพที่พ่อนั่งในห้องทำงานจ่อปืนที่ศีรษะระเบิดสมองตัวเองต่อหน้าต่อตาเด็กชายวัยสิบห้า จดหมายลาตายที่บอกว่าเพราะแม็คเคนซี่ทำให้ท่านหมดตัวและหมดหนทางทุกอย่างไมเคิลเติบโตมาด้วยความโกรธแค้น หาทุกวิถีทางที่จะแก้แค้นให้ผู้เป็นพ่อ เขามีหาโอกาสจนได้เข้ามาในอาณาจักรโมเสจซึ่งเป็นลูกค้ารายใหญ่ของแม็คเคนซี่ โมเสจเป็นนักลงทุนที่พึ่งพาอาศัยแม็คเคนซี่โบรกเกอร์ อาศัยสมองและกำลังของคนอื่นเพื่อสร้างฐานะ โดยที่ตัวเองทำตัวเป็นเศรษฐีเพลย์บอยสนุกสำราญไปวันๆไมเคิลอาศัยที่เป็นคนสนิททำให้รู้ข้อมูลการเคลื่อนด้านการเงินของโมเสจหลายๆ อย่าง เวลานี้แผนการที่ยุแหย่ให้โมเสจเป็นศัตรูกับแม็คเคนซี่กำลังได้ผล แต่ไอ้โบรกเกอร์ที่เขาได้จ้างมันเป็นหมากตัวหนึ่งในแผนการโดยอาศัยว่ามันกำลังต้องการเงินนั้น เวลานี้มันกำลังถูกดิรัสยา แม็คเคนซี่หว่านล้อมให้คายความลับออกมาไมเคิลคิดว่าคาร์เทอร์มันได้คายความลับไปเรียบร้อยแล้ว เขาจึงจะต้องจัดการกับมันและจัดการกับดิรัสยา แม็คเคนซี่ ลูกสาวคนสวยของสเตฟาน แม็คเคนซี่โดยเร็วเป็นรายต่อไป ก่อน

​หลังจากกลับจากศาล ดิรัสยามองดูนาฬิกาเป็นเวลาบ่ายสามโมง บอดีการ์ดส่งหล่อนที่ออฟฟิศ ดิรัสยาแวะที่ร้านอาหารไทยใต้ตึก"ข้าวผัดกุ้งจานใหญ่ พิเศษกุ้ง พิเศษแตงกวา พิเศษหอมใหญ่ พิเศษไข่และพิเศษบรอคโคลี่ค่ะน้าเพ็ญ"เสียงแจ๋วสั่งอาหารเมื่อเดินไปถึงเคาน์เตอร์ เพ็ญแขเงยหน้าขึ้นแล้วก็ยิ้มดีใจออกมา"อ้าว คุณดิว มาจากไหนคะนี่ แล้วไปหิวโซมาจากไหนถึงสั่งซูเปอร์พิเศษขนาดนั้นน่ะ"เธอเอ่ยทักลูกค้าวีไอพีขาประจำ"มีเดตกับผู้พิพากษาค่ะ ดิวไม่ได้กินเที่ยง อยู่ตั้งแต่สิบโมง คิดว่าจะเสร็จเร็วที่ไหนได้ พอเที่ยงปุ๊บทนายก็ชวนเข้าห้องมีการซักซ้อมอะไรต่ออะไรจนไม่ได้กินข้าว บ่ายโมงก็เข้าไปนั่งฟังเขาเถียงกันต่ออีก โอย โชคดีที่ดิวไม่ได้ใฝ่ฝันอยากเป็นผู้พิพากษาหรือทนายอัยการอะไรเทือกนั้นนะเนี่ย ไม่งั้นส่งคนเข้าคุกไม่เหลือแล้ว ผิดไม่ผิดไม่รู้ล่ะให้เข้าไปก่อน คนไม่ผิดให้เข้าไปหาประสบการณ์เพื่อที่จะไม่ทำชั่วตลอดชีวิต ส่วนคนผิดก็สมควรจะต้องถูกลงโทษสถานหนักสุดเนอะ"คนหิวตอบเสียยืดยาว เพ็ญแขยิ้มขำกับลีลาการเล่าเรื่องที่ไม่เหมือนใคร คุณหนูดิวมีพรสวรรค์ในการทำให้เรื่องธรรมดาน่าเบื่อเป็นเรื่องเล่าที่ฟังแล้วน่า

"ในห้องมีเครื่องดักฟัง ไม่ต้องเข้าไปนะช่วงนี้ ดิวจะออกมาหาที่โต๊ะเอง"เอ่ยบอกสถานการณ์แก่เลขาฯ มอยล์พยักหน้ารับทราบ ชินกับสถานการณ์ของแม็คเคนซี่ดี""ข้อมูลที่ดิวขอละ"หมายถึงข้อมูลเรื่องสาวๆ ของลีย์"นี่ค่ะรูป" ยายมอยล์นั้นได้รับหน้าที่เป็นผู้เก็บข้อมูลให้ดิรัสยาเวลามีผู้หญิงมาหาเขา"ใช่จริงด้วย"ดิรัสยาพึมพำ เป็นเชลชีตามที่หล่อนได้เดาเอาไว้ มาทำไมนะ หรือว่าจะมาชวนพี่ลีย์ออกแสดงผลงาน นั่นทำให้ดิรัสยานึกขึ้นได้ว่าจนแล้วจนรอดเขายังไม่ยอมวาดภาพของดิรัสยาเลย ให้ตายเถอะ รูปในออฟฟิศของเขาก็ยังคงเป็นรูปหล่อนทำหน้าเหมือนลิงปวดอึอยู่อย่างเดิม แล้วนั่นมันก็ตั้งแต่หล่อนอายุสิบหกสิบเจ็ดโน่น ตอนนี้คนออกจะสวยเริดหรูอลังการและงานดี พี่ลีย์ของดิรัสยานี่บทจะดื้อดึงก็สุดติ่งเหมือนกันดิรัสยาคิดว่าจะโทรหาลีย์ แต่พอคิดว่าเขากำลังมีแขกจึงไม่อยากโทร ไม่อยากให้เขารู้สึกว่าหล่อนตามเขาเหมือนเมียหลวงตามสามีที่กำลังอยู่กับกิ๊ก...ถึงแม้อารมณ์มันจะคล้ายๆ อย่างนั้นก็ตามนึกเป็นห่วงคาร์เทอร์ขึ้นมา ไมเคิล ไอ้คนนี้คือคนที่ดิรัสยาจะต้องดีลด้วย หล่อนจะเป็นคนส่งมันให้ถึงฝั่งฝันเองคอยดูเถอะ บังอาจคิดมาเล่นกับแม็คเคนซี่อย

ดิรัสยาขับรถเข้าไปจอดในที่จอดรถในตึกแม็คเคนซี่ หลังจากขับรถวนไปในถนนหลายสายเพื่อตรวจสอบว่ามีใครตามหล่อนหรือไม่ ดิรัสยาพบว่า...มีรถโฟร์วีลคันสีดำคันใหญ่ที่ทะเบียนไม่คุ้นตา แสดงว่าเป็นของฝ่ายตรงกันข้าม ดิรัสยาอาศัยความชำนาญในเรื่องซอยเล็กซอยน้อยหลอกล่อมันให้ตามจนกระทั่งครึ่งชั่วโมงต่อมา ดิรัสยาไม่เห็นมันแล้ว เดาเอาว่ามันกำลังอยู่ซอยขนาดเล็กที่หล่อนล่อมันเข้าไป เวลานี้คงกำลังหาทางกลับรถออกมาดิรัสยาตัดสินใจขับเอารถเข้าไปจอดที่จอดรถส่วนตัวในตึกแม็คเคนซี่ จากนั้นก็ออกด้านหลัง เรียกแท็กซี่ ป่านนี้ไอ้พวกคนร้ายคงกำลังหัวเสียแน่ที่มันพลาดปล่อยให้ดิรัสยาหลุดจากสายตาไปได้ พี่ลีย์จะกลับถึงบ้านหรือยังนะ ดิรัสยาไม่เห็นเขาโทรหา หล่อนตั้งเสียงสั่นเอาไว้"ถึงแล้วครับ" เสียงแท็กซี่เอ่ยบอก ทำให้ดิรัสยาตื่นจากความนึกคิด มองไปยังตึกตรงหน้า มันเป็นถนนสายศิลปะ มีพิพิธภัณฑ์และแกลลอรี่แสดงงานศิลปะเกือบทุกแขนง"อ้าว ทำไมมาส่งที่นี่ล่ะคะ ฉันบอกว่าไปอีสต์บอสตันนี่นา" ดิรัสยาเอ่ยอย่างงุนงง"ไม่ใช่ครับคุณบอกว่าถนนนี้"คนขับค้าน ดิรัสยาจ้องมองตึกสูงสิบชั้นที่มีแกลลอรี่ของลีย์อยู่ชั้นสาม เขาเก็บผลง

"มึงโทรไปบอกไอ้คนข้างในว่าเรามาถึงแล้ว เอาตัวไอ้คาร์เทอร์ลงมา เอามันไปให้แม่มันดูหน้าหน่อย นังแก่นั่นไม่ยอมกินอะไร กูยังไม่อยากให้มันตายคาตึกกู มันยังไม่ถึงเวลา ถ้าแม่มันตาย กูก็ไม่มีอะไรมาต่อรองกับไอ้คาร์เทอร์ มันยังมีประโยชน์กับกูอีกมาก"เสียงไมเคิลเอ่ย มันยืนกอดอกพิงรถ ดิรัสยากำหมัดเข้าหากัน ไอ้ระยำชิงหมาเกิด! ดิรัสยาด่ามันในใจ คำด่าที่ไม่ผ่านการเซ็นเซอร์จากมารดาและบิดาแน่นอนหากพวกท่านมาได้ยินเข้าเห็นลูกน้องมันโทรหาพรรคพวกที่เฝ้าคาร์เทอร์ ดิรัสยารู้สึกดีใจว่าจะสามารถตามมันไปจนรู้สถานที่ที่ไมเคิลเอามารดาของคาร์เทอร์ไปกักตัวไว้... แต่หล่อนไม่มีรถน่ะสิ... ทำไงดี จะเรียกแท็กซี่มันก็ไม่ใช่แล้ว นี่มันไม่ใช่หนังนะ คนขับแท็กซี่ตอนที่ออกมาทำงาน เขาไม่ได้มีความคิดใฝ่ฝันว่าจะได้เจอเหตุการณ์ผู้โดยสารจ้างให้ตามคนร้าย มีความเสี่ยงอันตรายถึงชีวิต เขาแค่ออกมาขับรถรับจ้างส่งผู้โดยสารจากจุด A ไปจุด B แล้วกลับบ้านไปหาลูกเมีย เท่านั้นเอง... จะมีใครคิดอะไรลึกซึ้งเหมือนดิรัสยาบ้างมั้ย... แล้วจะเอายังไงดีล่ะ... ดันเอารถไปจอดไว้ในตึกบริษัทแบบนั้น เป็นความผิดพลาดอย่างไม่น่าให้อภัยตัวเองจริงๆ"อุ๊บ!"เสียง