《กรุ่นกลิ่นสิเน่หา NC 25+ ซีรีส์ Strong Heart 7》全部章節：第 61 章 - 第 70 章

ลีย์มองดูท่าทางแล้วเห็นว่าหล่อนเป็นไม่มากตามที่ได้พูดบอกเขา ชายหนุ่มยกถาดอาหารไปวางโต๊ะนอกห้อง"ถ้างั้นเราก็นอนพักซะ พี่ไปถึงออฟฟิศแล้วจะรีบโทรหา หรือถ้าหากเราไม่ไหวก็รีบโทรหาพี่ เข้าใจไหม" ชายหนุ่มเอ่ยบอกสาวน้อยที่เวลานี้ขยับตัวลงไปนอนดึงผ้ามาห่ม มองเขาตาปรือๆ"รับทราบค่ะพี่ลีย์ เดินทางปลอดภัยนะคะ น้องดิวจะหลับละ มาหอมแก้มน้องดิวก่อนสิคะ"ยายตัวยุ่งทำเสียงอ้อนแล้วทำแก้มป่องรอให้เขาหอม ลีย์ก้มไปหอมแก้มที่รออยู่ทีหนึ่งแล้วยืดตัวขึ้น"เค้าหอมพี่ลีย์มั่ง"เสียงเล็กเอ่ย ลีย์จึงก้มตัวไปหาแล้วเอียงแก้มให้คนไม่ค่อยสบายหอมให้เสร็จๆ ไป ขืนทำลีลาปฏิเสธจะเป็นการเสียเวลาเท่านั้นเอง เพราะในที่สุดเขาก็ต้องแพ้เจ้าหล่อนอยู่ดี"เอาโทรศัพท์ไว้ใกล้ๆ ตัว พี่ไปล่ะ"ลีย์เอ่ยแล้วเดินออกไปจากห้อง ดิรัสยาเงี่ยหูฟังเสียงประตูเปิดและปิด ร่างเพรียวรีบเด้งตัวลุกขึ้นนั่งราวกับติดสปริงทันที ไร้อาการของคนไม่สบายทั้งอาการปวดขมับหรือปวดตับไตร่างระหงกระโดดลงจากเตียงวิ่งไปที่ประตูเพื่อจะส่องดูให้แน่ใจว่าร่างสูงของพี่ชายเดินไปแล้ว เป็นเวลาเดียวกับที่ประตูถูกดันให้เปิดออกกว้าง ลีย์ยืนอยู่ตรงนั้น ดิรัสยาทำตาเบิกกว้างก่อนจ

'คริสต์มาสมาแล้วววว...เย่ๆๆๆ...เรากำลังช้อปของขวัญคริสต์มาสจ้า พี่ลีย์บอกว่ายังไหว สู้ตายคร้าบ...ฮ่า...'ดิรัสยาพิมพ์ข้อความบรรยายภาพที่ดูเหมือนจะตรงกันข้ามกับคำอธิบาย นาทีต่อมาเจฟิโอก็เจมทันที ในกลุ่มเวลานี้หลายคนมีสถานะว่ากำลังออนไลน์อยู่ แต่ของพี่ลีย์นั้นออฟไลน์ตลอดกาล เหมือนเจฟิโอนั่นแหละ แต่เจฟิโอนั่นแค่ซ่อนตัวเฉยๆ ความจริงพี่ชายคนนี้ออนไลน์ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง คอยอัปเรื่องลูกกับเมียอย่างไม่เกรงใจชาวบ้าน มันเป็นการโอ้อวดที่ทุกคนรู้แต่ก็ให้อภัย เพราะต่างก็พากันทั้งรักและหลงเจ้าเซนต์น้อยกันอย่างถ้วนหน้า'เชื่อจริงๆ ว่ะ ว่ากำลังจะตาย ใครอยากให้แกซื่อบื้อหลงกลยายดิวเองล่ะ สมน้ำหน้า'เจฟิโอพิมพ์ข้อความมา ตอนนี้เป็นเวลาเช้าที่ลาสเวกัส เจฟิโอน่าจะลงมายังออฟฟิศแล้ว‘อย่ามาว่าพี่ลีย์เค้านะ พี่ลีย์เค้าใจดีและสมาร์ตละไม่ว่า น้องดิวมาที่นี่ช่วยงานพี่ลีย์ไปตั้งเยอะแยะ พี่ลีย์เลยให้รางวัลโดยการพาไปช้อปปิ้งต่างหากล่ะ ชิชิ...’ดิรัสยาพิมพ์ตอบข้อความของพี่ชายคนโต‘จ้า น้องรัก รักอยู่คนเดียวนั่นแหละ’เจฟิโอพิมพ์กลับ ทำให้ดิรัสยาหัวเราะเสียงใสออกมา'พี่ลีย์น่ารักจังเลย ของจัสห้ามลืมนะจ๊ะที่รัก'จัส

"เป็นอะไรมากหรือเปล่า เดี๋ยวพี่ขึ้นไปหา""โอย ไม่เป็นไรค่ะ เค้าขอกินยาแล้วนอนพักดีกว่า เดี๋ยวก็หาย""แต่ดิวยังไม่ได้กินข้าว อย่าเพิ่งกินยา เดี๋ยวพี่จะสั่งอาหารขึ้นไปให้ พอดีพี่มีเพื่อนมาทานด้วย""เพื่อนพี่ลีย์? ใครคะ" ดิรัสยาได้โอกาสจึงรีบถามทันทีด้วยความอยากรู้"เชลซี เขาเป็นจิตรกร...เขากำลังจะแสดงผลงานน่ะ เลยนัดเจอกัน เดี๋ยวพี่จะสั่งอาหารให้"ลีย์เอ่ยเล่าสั้นๆ พร้อมกับบอกเรื่องอาหาร จากนั้นก็วางสายดิรัสยาหลบอยู่ด้านนอก แอบชะโงกหน้ามาดูเป็นระยะ เห็นพี่ชายเรียกพนักงานมาสั่ง จากนั้นก็เห็นว่าเขากับเชลซีนั้นคุยกันอย่างคุ้นเคยสนิทสนม ดิรัสยานึกถึงบุคลิกที่ค่อนข้างเงียบของเชลซีเมื่อตอนเช้า แต่เวลานี้เจ้าหล่อนดูเหมือนจะคุยเก่งขึ้นมาก ลีย์นั่งเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่วงท่าผ่อนคลายใบหน้าหล่อเหลามีรอยยิ้มกริ่ม ดิรัสยาเห็นไกลๆ แต่ก็พอจะดูออกว่าพี่ชายตั้งใจฟังเชลซี่พูดอย่างมีอารมณ์สุนทรีย์!นี่ถ้าไม่ติดที่ว่าดิรัสยามีชนักติดหลัง ไม่สามารถไปเสนอหน้าได้ ไม่อย่างนั้นก็คงจะเดินเข้าไปหาแล้วไปนั่งฟังว่าเขาคุยอะไรกันถึงทำให้พี่ลีย์นิ่งฟังแล้วยิ้มน้อยๆ แบบนั้นได้ดิรัสยารู้สึกโมโหและหงุดหงิดตัวเองอย่า

ดิรัสยาเริ่มรู้สึกอุ่นมากกว่าเดิม หัวใจอุ่นและร่างกายที่ได้รับความร้อนจากร่างสูงใหญ่ก็อุ่นตาม เวลานี้แขนกระดุกกระดิกได้ขึ้นลองขยับมันขึ้นมาโอบไปรอบร่างหนาที่ทาบทับอยู่“เค้าเป็นอะไร”หล่อนเอ่ยถามเบาๆ ลีย์เงยหน้าที่ซุกให้ความอุ่นตรงซอกคอขึ้น รู้สึกโล่งอกที่หล่อนเริ่มพูดคุยเหมือนมีสติขึ้นมาแล้วแบบนี้“เรากำลังจะแข็งตายน่ะสิ เป็นบ้าอะไรไปนอนข้างนอกแบบนั้น”ลีย์เอ่ยเสียงเข้มนึกโมโหที่หล่อนไม่เคยเชื่อฟัง ชายหนุ่มพลิกร่างลง เพราะเกรงว่าเขาจะหนักเกินไปสำหรับหล่อน จากนั้นก็ดึงร่างเล็กมาซุกอก โอบแขนรัดตรงเอวคอดให้ร่างแนบกัน ดิรัสยาซุกหน้าอยู่ใต้คางบึกบึน ได้กลิ่นหอมแห่งบุรุษเพศที่คุ้นเคยทำให้ค่อยรู้สึกตัวขึ้นทีละนิดจนกระทั่งอีกสิบนาทีต่อมาก็รู้สึกอุ่นและหายสั่น“เป็นไงบ้าง”ลีย์ถาม รับรู้ได้ว่าร่างเล็กนั้นหายจากอาการสั่นเทาเหมือนลูกนกน้อยแล้ว ใบหน้าเล็กซุกตรงหน้าอก ได้รับรู้ถึงลมหายใจอุ่นของหล่อนก็เบาใจขึ้นมาอีกมาก“รู้สึกโอเคดีแล้ว” เสียงเล็กเอ่ยตอบ ลีย์ค่อยผ่อนลมหายใจออกมา“งั้นเดี๋ยวพี่จะโทรสั่งโกโก้ร้อนๆ มาให้” เขาเอ่ยแล้วขยับตัว แต่ดิรัสยากอดเอวสอบเอาไว้“อีกแป๊บหนึ่ง เค้ารู้สึกอุ่นแบบนี้

"เค้าเพิ่งรู้ตัวว่าหิวม้ากกกกก..."มีการลากเสียงยาวเพื่อยืนยัน จากนั้นก็ยกโกโก้ขึ้นดื่มอีก ลีย์ยื่นมือไปดึงแก้ว"พอๆ ดื่มแค่นี้ก่อน ถ้าหิวก็ต้องกินอะไรที่มันหนักท้อง แล้วค่อยดื่มนี่ต่อทีหลัง"เขาพูดแล้วส่งถ้วยซุปให้ ดิรัสยาไม่เถียงเขา รับมาตักซดทันที กินอย่างเงียบและรวดเร็วเป็นครั้งแรกที่หล่อนไม่พูดในระหว่างกินข้าว เมื่อซุปหมด ลีย์ก็ยื่นน้ำให้ดื่มเพื่อล้างรสชาติที่ติดลิ้น จากนั้นก็ส่งเค้กให้"ว้าว ชีสเค้กของโปรดเค้า""กินไขมันเข้าไปหน่อยจะได้อุ่น"เขาพูดแล้วยิ้มนิดหนึ่ง ดิรัสยามองแล้วรู้สึกว่านั่นคือรอยยิ้มหวานที่เขาส่งให้เชลซี นั่นทำให้ใบหน้าเล็กมุ่ยลง นึกได้แล้วว่าทำไมหล่อนถึงไปนั่งตรงหน้าระเบียง"เค้าไม่ยักรู้ว่าพี่ลีย์รู้จักเชลซีอะไรนั่นด้วย"ดิรัสยาเอ่ย ตักเค้กใส่ปากแล้วก็ตักป้อนเขา ลีย์ส่ายหน้าไม่รับ แต่หล่อนก็ไม่ยอมเขาจึงจำต้องอ้าปากรับเข้าไปเคี้ยว"อยู่ในวงการเดียวกัน" ลีย์ตอบตามความจริง"แต่พี่ลีย์อยู่บอสตัน เชลซีอยู่ลอนดอน ทำไมรู้จักกันได้ล่ะคะ" ดิรัสยาถามด้วยความอยากรู้"เจอกันตอนมีงานการกุศลบ้างอะไรบ้าง งานกาลาเพื่อหาทุนช่วยมูลนิธิอะไรพวกนั้น" ลีย์ตอบคำถามคนที่อยากรู้ หล่อ