All Chapters of กรุ่นกลิ่นสิเน่หา NC 25+ ซีรีส์ Strong Heart 7: Chapter 41 - Chapter 50

"โอเค เจ้านายน้อยของคุณล่ะ"เขาเอ่ยถามขยับตัวลุกขึ้น ดึงเสื้อสูทที่คลุมอยู่บนพนักเก้าอี้ขึ้นมาสวม"ลงไปชั้นโบรกเกอร์ก่อนหน้านี้ค่ะ แต่ตอนนี้น่าจะอยู่แถวห้องประชุมแล้ว"มอยล์เอ่ยรายงาน ลีย์พยักหน้า เจ้าหล่อนเดินเกมเร็วใช้ได้ ลีย์คิด หยิบโทรศัพท์มือถือ คอมพิวเตอร์พกพาส่วนตัวเดินออกจากห้อง ตรงไปยังห้องประชุมหนึ่งเมื่อไปถึงก็เห็นดิรัสยากำลังยืนคุยกับลูกค้ารายหนึ่ง ซึ่งเป็นนักลงทุนเก็งกำไรหุ้นรายใหญ่ แม็คเคนซี่โบรกเกอร์ได้รับความไว้วางใจจากชายหนุ่มผู้นี้ให้เปิดพอร์ตการลงทุนเท่าที่ทราบมาคือระดับหลายล้านเหรียญเลยทีเดียว"แน่นอนค่ะว่าเรายึดถือผลประโยชน์ของผู้ลงทุนเป็นสำคัญ ขอบคุณที่ไว้วางใจเรานะคะ"เสียงแจ๋วเอ่ยกับลูกค้าคนสำคัญ หล่อนเห็นเขาเดินมาก็แอบหลิ่วตาให้ ลีย์หวังว่าพนักงานบริษัทจะไม่เห็นท่าทางลิงหลอกเจ้าของหล่อนนะ เพราะเมื่อหล่อนหันไปพูดกับลูกค้า ก็ทำหน้ายิ้มเพียงเล็กน้อยยืนหลังตรงพูดจาฉะฉานเป็นผู้เต็มไปด้วยประสบการณ์"ไม่ทราบว่าคุณดิว จะรับดูแลพอร์ตของผมเป็นการส่วนตัวได้มั้ยครับ ผมคิดว่าจะเพิ่มเงินลงทุนอีกสักหน่อย""คนที่ดูแลพอร์ตของคุณมาร์คก็เป็นมือโปรของเรานะคะ คุณก็เห็นผลงานของเขา

"พอเลย ไปห้องเราได้แล้ว กินเสร็จก็กลับไปทำงาน"เขาเอ่ยปากไล่ ดิรัสยามองดูหน้าคนที่แก้มเป็นสีเข้มจัด เขาเดินไปนั่งที่เก้าอี้ทำงาน ดึงแฟ้มออกมากางตรงหน้า มือดึงปากกามาถือไว้ ทำหน้าเคร่งอ่านอย่างจริงจัง ดิรัสยาก้าวไปหา เขาก้มหน้าอ่านแฟ้มใหญ่ไม่ยอมเงยขึ้นมองหล่อน"พี่ลีย์"หล่อนเอ่ยเรียกเบาๆ"หือ... อะไร...บอกให้ไปทำงานได้แล้ว"เขาไล่อีกครั้ง ยังก้มหน้าอ่านต่อไป"พี่ลีย์..."หล่อนเรียกอีกแล้วชะโงกหน้ามาดูแฟ้มที่เขาอ่านอยู่เขาถอนใจแล้วเงยหน้าขึ้น มองสบตาคนตรงหน้า"อะไรของเรานักหนาฮึ"เอ่ยทำเสียงรำคาญพร้อมส่งสายตาเข้มดุมาให้"อืม... น้องดิวจะบอกว่า พี่ลีย์อ่านหนังสือกลับหัวได้ด้วย... น้องดิวนับถือจัง"หล่อนเอ่ยแล้วปิดปากหัวเราะคิกคัก หันหลังวิ่งเร็วๆ ออกจากห้องไปทันที ลีย์รีบก้มมองแฟ้มตรงหน้า ชายหนุ่มหน้าเป็นสีเข้มกว่าเดิมเป็นสองเท่า เมื่อเห็นว่าเขากำลังอ่านเอกสารกลับหัวเหมือนที่เจ้าหล่อนทักจริงๆ"เด็กบ้า..."ลีย์พึมพำ กระแทกตัวไปกับพนักเก้าอี้ รู้สึกหงุดหงิดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขายกมือขึ้นลูบริมฝีปากอย่างลืมตัว"บ้าที่สุด" สบถออกมาอย่างที่ไม่เคยทำบ่อยนักในชีวิตบ่ายวันนั้นลีย์นั่งทำงานอ

ลีย์เข้าพักที่โรงแรมซึ่งอยู่ใกล้บริษัทเหมือนเช่นทุกครั้งที่เขามาลอนดอน"ห้องเต็มหมดค่ะตอนนี้ ได้แค่ที่บุ๊กเอาไว้คือหนึ่งห้องเท่านั้นเองค่ะ" เสียงประชาสัมพันธ์เอ่ยบอกด้วยใบหน้ายิ้มขออภัย เมื่อลีย์กับดิรัสยามายืนอยู่ที่ตรงหน้าเคาน์เตอร์ ลีย์ได้ให้คนจองห้องของเขาเรียบร้อยแล้วตามปกติ ด้วยไม่คิดว่าจะมีคนตามมาด้วยแบบนี้ เขาจึงไม่ได้สั่งให้คนจองเพิ่มให้ลีย์หันไปมองคนที่กำลังหันซ้ายหันขวามองไปทั่วเท่าที่สายตาเจ้าหล่อนจะมองเห็นได้ ทำอย่างกับไม่เคยเห็นโรงแรมอย่างนั้นแหละ ทั้งที่โรงแรมแห่งนี้เล็กกว่าแกรนด์เอ็มซีไม่รู้กี่เท่า เป็นโรงแรมสูงเพียงแค่ห้าชั้นตามลักษณะของสถาปัตยกรรมวิคทอเรียนเก่าแก่ของอังกฤษชาวอังกฤษนั้นเป็นชาตินิยมในเรื่องของการรักษาของเก่าแก่โบร่ำโบราณให้คงอยู่ในสภาพที่ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ หากมีการรีโนเวทอาคารเก่าแก่ พวกเขาจะทำอย่างให้คงของเก่าไว้ให้มากที่สุด และโครงสร้างอาคารแน่นอนว่าจะต้องเน้นความแข็งแรงและคงทน ตึกแต่ละตึกนั้นมีอัตลักษณ์เฉพาะตัว ไม่ใช่ของโหลอย่างที่เรียกว่าแปลนเดียวกันทั้งถนนหรือทั้งวิลล่าเหมือนหมู่บ้านจัดสรรค์ทั่วไป"เปลี่ยนโรงแรมดีไหม" เขาหัน

ดิรัสยาภูมิใจในความเป็นไทยที่มีอยู่ครึ่งหนึ่งในตัวเสมอ หล่อนเลือกดึงข้อดีหลายข้อเอามาปรับใช้ สำนวนที่ว่า ช้าๆ ได้พร้าสองเล่มงาม ทำให้ดิรัสยาเป็นคนสุดคูลและรอบคอบ และสำนวนที่ว่าน้ำขึ้นให้รีบตักนั้นก็ทำให้ดิรัสยาเป็นคนไม่มองข้ามโอกาสที่แว้บเข้ามาในมือ ต้องรีบฉวยไว้โดยเร็วทันที เช่น โอกาสที่คุณพ่ออารมณ์ดีและขออะไรก็ให้ อย่างนี้เป็นต้นความจริงนั้นมันเหมือนที่คุณแม่พูดไว้ ว่าสิ่งแวดล้อมเป็นสิ่งสำคัญและมีอิทธิพลมากในการช่วยหล่อหลอมบุคลิกลักษณะและนิสัยใจคอของผู้คนแต่ละชนชาติในแต่ละภูมิภาคของโลก อย่างอากาศหนาวจัดของกรุงลอนดอนเวลานี้ ถ้าหากจะมัวเดินยืดยาดทอดน่อง เล่นมิวสิควิดีโอกันอยู่ ก็คงจะหนาวจนแข็งตายกันพอดีคนอังกฤษจึงทำอะไรไม่เอ้อระเหยลอยลมเล่นเหมือนคนไทย อีกอย่าง เวลาออกจากบ้านจะต้องติดร่มไปด้วยเสมอ เพราะฝนที่มีตลอดปีทั้งที่ไม่มีเรนนีซีซัน ทุกคนเตรียมพร้อมไว้ก่อน ไม่เว้นแม้แต่สุภาพบุรุษที่ใส่สูทระดับซีอีโอดังนั้นดิรัสยาคิดว่าคุณแม่พูดถูกทุกอย่าง หล่อนเชื่อฟังท่านเหมือนที่คุณพ่อเชื่อฟังนั่นแหละ วีรตา แม็คเคนซี่เป็นผู้รู้ลึกรู้กว้างและรู้รอบจักรวาลอย่างแท้จริงประชาสัมพันธ์สาวสวยผมสีบรู

"คุณช่วยดูเธอหน่อย โทรเรียกตำรวจด้วย ฉันจะไปตามกระเป๋าให้เขาก่อน"ดิรัสยาเอ่ยบอกผู้หญิงคนนั้นเร็วจี๋แล้วโยนแก้วกาแฟทิ้งถังขยะจากนั้นก็วิ่งตามไอ้คนที่บังอาจรังแกคนแก่ได้อย่างไม่อาจให้อภัยได้ไม่น่าเชื่อว่าเหตุการณ์นี้จะเกิดขึ้นในใจกลางกรุงลอนดอนแบบนี้ ดิรัสยาวิ่งตาม มันยังคงเป็นพื้นที่ของสวนสาธารณะอยู่ หล่อนเห็นใบหน้าดำมืดที่หันมามอง ลอนดอนนั้นมีคนจากหลายประเทศอพยพเข้ามาอยู่ ถือเป็นเมืองที่หลากหลายด้านชาติพันธุ์และวัฒนธรรมไม่ต่างจากอเมริกามากนัก"เฮ้ย! แก...หยุดเดี๋ยวนี้!...เอากระเป๋าคืนมา...ไอ้สารเลว! หยุด!"ดิรัสยาตะโกนและวิ่งตามไปสุดสปีด มันเริ่มมืดลงเหมือนฝนจะตก ไอ้นั่นมันคงจะรู้โลเกชั่นดีจึงวิ่งหนีหลบหลีกได้อย่างคล่องแคล่วดิรัสยาวิ่งมาจนอยู่ห่างจากมันแค่ห้าเมตรในที่สุด มันดูเป็นจะตกใจมากที่เห็นผู้หญิงผิวขาวสวมหมวกไหมพรมสีดำดึงปิดหน้าผากและใบหูมิดชิด เห็นแค่ใบหน้าเรียวเล็กโผล่มา วิ่งตามมันอย่างบ้าคลั่งและไม่ลดละ"หยุดเดี๋ยวนี้ ตำรวจกำลังมาโน่นแล้ว แกเสร็จแน่ไอ้โจรกระจอก หยุดขยับ!"ดิรัสยาตะโกนสั่งมันเสียงเข้ม มันเบรกตัวโก่งเมื่อได้ยินคำว่าตำรวจ มันหยุดอยู่ตรงปากทางออกจากสวนสาธารณะ