All Chapters of กรุ่นกลิ่นสิเน่หา NC 25+ ซีรีส์ Strong Heart 7: Chapter 51 - Chapter 60

คุณป้าเจ้าของกระเป๋าถูกประคองโดยผู้หญิงคนนั้น มาถึงที่ดิรัสยายืนอยู่ รถตำรวจวิ่งฝ่าสนามหญ้าของสวนสาธารณะมาจอดฉึกใกล้ๆ ตำรวจสองนายรีบเปิดประตูกระโดดลงมาพร้อมกับกระบองสีดำ"หยุด! นี่เจ้าหน้าที่ตำรวจ แกถูกล้อมไว้หมดแล้ว ยอมให้จับเสียโดยดี"เสียงเจ้าหน้าที่ประกาศตัวพร้อมกับวิ่งถือกระบองมายังร่างคนร้ายที่ใบหน้าเกรอะไปด้วยเลือด ดิรัสยาลอบส่ายหน้ามาอะไรเอาป่านนี้ และจะผู้ดีไปไหน ทำอะไรก็จะต้องเป็นสเต็ปเสียขนาดนั้นเป็นที่ทราบกันดีว่า เจ้าหน้าที่ตำรวจของอังกฤษส่วนใหญ่นั้นไม่พกปืน ทั้งเนื้อทั้งตัวมีแค่กระบองอย่างที่เห็น อ้อ มีสเปรย์และมีแฮนด์คัฟฟ์ อย่างเจ๋งสุดก็เป็นแค่สตันกันหรือปืนไฟฟ้าเท่านั้น ตำรวจที่พกปืนได้นั้นจะต้องเป็นพวกทีมสวอทหรือเจ้าหน้าที่กองกำลังพิเศษเท่านั้นดิรัสยาไม่อยากจะคิดว่าถ้าหากเจ้าหน้าที่ตำรวจอังกฤษไปเห็นทีมบอดีการ์ดของบิดาจะต้องอึ้งรับประทานแค่ไหน หล่อนถนัดปืนสั้นเป็นของแถมด้วย ไม่อยากพูดมาก... ไม่ได้เจ็บคอหรอก แต่เจ็บมือ"มันกระชากกระเป๋าฉันค่ะ"ผู้หญิงคนนั้นแจ้งความทันที เจ้าหน้าที่คนหนึ่งรีบใส่กุญแจมือไอ้คนร้าย อีกคนเข้ามาหาคุณป้าเจ้าของเรื่อง ดิรัสยายื่นกระเป๋าให้เธอ

"แล้วใครใช้ให้อดล่ะ ไปอาบน้ำซะ ก่อนที่จะทานข้าว"เขาหันมาสั่ง ดิรัสยามองมือใหญ่ที่ถือก้านสำลีปั่นเล่นอยู่ หล่อนยิ้มกริ่มแล้วอาศัยที่เขาเผลอตัวขยับกระโจนไปแย่งทันที ผลักร่างสูงให้นอนไปกับโซฟาแล้วขึ้นนั่งคร่อมตรงเอว มือบางที่แข็งแรงจับจมูกเขาบีบแน่น ลีย์คว้าหมับที่แขนเล็ก"ปล่อยพี่เดี๋ยวนี้" เขาสั่งแล้วบีบข้อมือเล็ก แต่หล่อนอึดสมกับเป็นลูกของสเตฟาน หากไม่ต้องการยอม หล่อนจะทนแม้จะเจ็บตัวก็ตาม มือข้างหนึ่งบีบจมูกเขา อีกข้างถือก้านสำลีไว้ เขาพยายามคว้าข้อมือข้างนั้นแต่หล่อนก็ชูขึ้นสูง ร่างบางรู้วิชาศิลปะป้องกันตัว ใช้ขาหนีบลำตัวของเขาไว้แน่น เขาหายใจทางจมูกไม่ได้ ก็ต้องหายใจทางปากเอา หล่อนถือโอกาสเอาสำลีแหย่ปลายจมูกเขาทันที"เด็กบ้า...ฮัด...เช้ย!"เขาจามสนั่นออกมาทันตาเห็น หล่อนยังไม่ยอมหยุดเท่านั้น ยังแหย่ปัดไปมาตรงปลายจมูกโด่งเป็นสัน"ปล่อยพี่...ฮัดเช้ย! ปล่อยพี่ก่อนที่เราจะโดนหนักไปกว่านี้... ฮัด...เช้ย!...น้องดิว! ฮัดด...เช้ย"ลีย์จามติดกันหลายทีเหมือนเจ้าหล่อนเมื่อครู่ก่อนไม่มีผิด ร่างบางเงยหน้าขึ้นหัวเราะอย่างสนุกสนานและสะใจที่แกล้งเขาคืนได้ลีย์ถือโอกาสนั้น จับรวบข้อมือเล็กทั้งสองข้

ดิรัสยาอาบน้ำเรียบร้อย ก็คว้าผ้าเช็ดตัวมาเช็ดจนแห้ง สวมเสื้อคลุมขนนุ่มเดินออกมาจากห้องน้ำ สอดส่ายสายตามองหาเพื่อนร่วมห้องทันที เห็นร่างสูงยืนอยู่ระเบียงด้านหลัง ดิรัสยาเลื่อนประตูกระจกเดินไปยืนข้างๆ"อากาศเย็นเหมือนกันเนอะ ลมก็แรงจริงๆ" หล่อนเปรย เวลาน่าจะหกโมงกว่าแล้วตอนนี้"กลับเข้าไปข้างในดิว เดี๋ยวไม่สบาย"ลีย์หันมาบอกคนที่ยืนกอดอกมองวิวเหมือนกับเขา ผมเปียกหมาดฟูฟ่องเต็มศีรษะถูกลมหนาวตีจนกระจาย"พี่ลีย์อาบน้ำสิคะ จะได้ทานข้าวกัน"ดิรัสยากล่าวแล้วก็สอดแขนไปกับแขนล่ำพาดึงเข้าไปข้างในลีย์เดินเข้าห้องน้ำพร้อมกับเอาเสื้อผ้าเข้าไปเปลี่ยนในนั้นด้วย ยี่สิบนาทีต่อมา ร่างสูงสง่าเดินออกมา สวมเสื้อยืดสีขาวกางเกงผ้านุ่มสีเทา เช็ดผมที่เปียกด้วยผ้าขนหนูผืนเล็ก ดิรัสยาสังเกตว่าเขาสระผมทุกครั้งที่อาบน้ำเลย ผมยาวระต้นคอนั้นนุ่มเหมือนเส้นไหมดิรัสยาสวมชุดนอนกางเกงผ้าฝ้ายสีเหลืองสดใส เสื้อนอนแขนยาว ในห้องมีระบบฮีตเตอร์เปิดให้ความอุ่นสบายกำลังดี ตอนที่ดิรัสยาอาบน้ำอยู่นั้น ลีย์ได้โทรไปยังรูมเซอร์วิสให้นำอาหารมาส่งในเวลาหกโมงครึ่ง เพราะเห็นว่าหล่อนคงจะเอ้อระเหยไม่เร่งรีบ จึงยังไม่ให้นำขึ้นมาเสิร์ฟ เก

"เพลงนี้เหมือนเค้าเลยนะ" คนที่ซบหน้ากับอกของเขาอยู่เงยหน้าขึ้นพูด"เหมือนนางฟ้า ใครๆ ก็แอบมองเค้าเวลาเค้าเดินผ่าน"ลีย์ก้มลงมองคนที่ไม่ค่อยจะหลงตัวเองเท่าไหร่นัก"...ชมตัวเองก็ได้ด้วย" เขาแกล้งเอ่ยเหน็บ"ไม่ได้ชม มันเป็นความจริง หรือพี่ลีย์จะเถียงว่าเค้าไม่สวย ไหนพูดมาซิ"หล่อนทำเสียงถาม"ลิงสวยได้ด้วยเหรอ"เขาตอบทำให้ลิงน้อยทำหน้ามุ่ย แต่ไม่นานก็ยิ้มหวานออกมา"รู้น่าว่าพี่ลีย์พูดเล่น...ดูสิ มองเค้าด้วยสายตาชื่นชมขนาดนั้น อืม...น้องดิวชักง่วงแล้ว"หล่อนพูด ประโยคขึ้นต้นและลงท้ายไปคนละเรื่องอย่างที่ลีย์ไม่ได้แปลกใจอะไร ชายหนุ่มหยุดเต้นจูงมือเล็กมานั่งยังโซฟาที่เดิม ดิรัสยาชูแก้วขึ้น"ดื่มหมดเลย...เวลคัมทูลอนดอน...ไชโย่!"หล่อนเอ่ยแล้วก็ยกไวน์ที่เหลือครึ่งแก้วดื่มจนหมด จากนั้นก็ล้มตัวลงนอนหนุนตักของเขา ลีย์อารมณ์ดีเกินกว่าจะผลักใส หล่อนไม่ยอมอยู่แล้วล่ะ เขายกไวน์ขึ้นดื่มจนหมดแล้ววางแก้วลง ก้มมองดูดวงหน้านวลปลั่งที่หลับตาพริ้ม เขาปล่อยให้หล่อนนอนจนกระทั่งคิดว่าหล่อนหลับสนิทแล้ว ลีย์เอื้อมมือไปหยิบรีโมตกดปิดทีวี จากนั้นก็อุ้มร่างบางไปยังเตียง เขาจะนอนที่โซฟา ยกเตียงให้ยายจอมยุ่งนี่"อืม..

ลีย์ต้องสะดุ้งตื่นกลางดึกเมื่อได้ยินเสียงคนข้างๆ พึมพำอะไรเหมือนกำลังละเมอ"อืม...หล่อจัง...จูบดิวเหรอ..."เขาเงี่ยหูฟังว่าเจ้าหล่อนกำลังละเมออะไรอยู่ ท่าทางกำลังฝันดี ใบหน้ามีรอยยิ้มเหมือนเขินอายด้วย"อืม...จูบนิดเดียวนะคะ...กราเซียโน่...จ๊วบๆ"ลีย์หูผึ่ง พระเจ้า...นี่เจ้าหล่อนถึงกับเก็บเอาเจ้าโปรเฟสชันนัลแดนเซอร์ชาวอิตาเลียนนาม กราเซียโน่ไปฝันเลยขนาดนี้เชียวเหรอ...สองวันต่อมา หลังจากเลิกงาน สองหนุ่มสาวก็ทำกิจวัตรเดิมกันอีกคือการไปเดินช็อปปิ้งซื้อของขวัญคริสต์มาสกันอีก"กรี๊ดดดด...."เสียงผู้หญิงกรี๊ดขึ้นในขณะที่ทั้งสองกำลังเดินอยู่ชั้นสองของห้างสรรพสินค้า หันไปดูก็เห็นเหล่าผู้หญิงหลายคนวิ่งกรูไปยังทิศทางเดียวกัน แล้วก็ได้ยินเสียงตะโกนดังขึ้นว่า..."กราเซียโน่! นั่นกราเซียโน่นี่นา กรี๊ดดด!"เท่านั้นเองร่างเพรียวที่เดินควงแขนลีย์อยู่ก็วิ่งพรวดราวกับนักกีฬาโอลิมปิกเหรียญทองไปตามทิศทางของเสียงนั้น ไม่แคร์ว่าเขากำลังยืนถือถุงช็อปปิ้งจนล้นเต็มสองมืออยู่ ลีย์ส่ายหน้าแล้วเดินตามไปพวกผู้หญิงกำลังเข้าคิวกันอย่างเป็นระเบียบตรงหน้าร้านที่กราเซียโน่เพิ่งเดินออกมา ทุกคนขอถ่ายรูปแล้วก็ขอลายเซ็น