All Chapters of ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ: Chapter 151 - Chapter 160

ภายในเรือนพักเดิมของกู้ฉางอันยามค่ำคืนเงียบงันกู้ฉางอันนั่งอยู่เพียงลำพัง เบื้องหน้าคือซองจดหมายที่ลั่วจิ่งเหยานำมาส่งมุมซองเขียนไว้เพียงสั้น ๆ"ถึงกู้ฉางอัน"กู้ฉางอันค่อยๆ เปิดซองออกลายมือที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นตรงหน้าเพียงเห็นตัวอักษรบรรทัดแรกดวงตาของเขาก็เริ่มร้อนผ่าวกู้ฉางอัน หากท่านกำลังอ่านจดหมายฉบับนี้แสดงว่าข้าคงไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้วอย่าทำหน้าเศร้านักข้าไม่ชอบเห็นท่านทำหน้าเหมือนคนกินยาขม กู้ฉางอันหัวเราะเบาๆ แต่เสียงหัวเราะกลับสั่นเครือ เขาเช็ดดวงตาก่อนอ่านต่อภายในจดหมายนี้มีตำรายาอายุวัฒนะฉบับที่ข้าเรียบเรียงใหม่ สูตรนั้นสมบูรณ์แล้วหากท่านสามารถปรุงสำเร็จ สิ่งที่ข้าอยากฝากไว้มีเพียงเรื่องเดียวอย่ารีบคิดว่าจะให้ผู้ใดกิน จงถามหัวใจของท่านก่อน ว่าผู้ใดสมควรได้รับมันมากที่สุด สำหรับข้า...ในวันที่ข้ายังอยู่มีเพียงสามคนเท่านั้นฝ่าบาท ท่าน และลั่วจิ่งเหยาแต่หลังจากวันนี้ ข้าคงตอบแทนท่านไม่ได้อีกแล้วดังนั้น ขอให้เป็นการตัดสินใจของท่านเองแต่มีอีกเรื่องหนึ่งที่สำคัญกว่ายาเสียอีกหากวันหนึ่งยาถูกปรุงสำเร็จแล้ว ไม่ว่าผู้ใดจะได้รับมันจงเผาตำราทิ้งเสีย อย่าให้เหลือแม้แต่เศษกระดาษ

เขาเรียกชื่อเบาๆ คนที่อยู่แสนไกลจะเป็นอย่างไรบ้าง จนกระทั่ง...ประตูถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบากู้ฉางอันก้าวเข้ามาเดิมตั้งใจจะรายงานงานราชการแต่เมื่อเห็นแผ่นหลังของฮ่องเต้ เขากลับหยุดฝีเท้าลงเพราะตลอดหลายปีที่รับใช้กันมา เขาไม่เคยเห็นเซียวอวี้เฉินร้องไห้เช่นนี้กู้ฉางอันค่อยๆ ประสานมือไม่ได้เอ่ยคำใดอยู่พักใหญ่ก่อนจะถามขึ้นเบาๆ"ฝ่าบาท..."เซียวอวี้เฉินรีบยกมือเช็ดน้ำตาแต่กลับไม่ได้ซ่อนจดหมายในมือกู้ฉางอันมองอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย"ฝ่าบาท...ยังจะรอฮองเฮาอยู่ใช่หรือไม่"เซียวอวี้เฉินก้มมองจดหมายมุมปากค่อยๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆทั้งที่ดวงตายังเต็มไปด้วยน้ำตาเขาค่อยๆ พับจดหมายอย่างทะนุถนอมแนบไว้กับอกตรงตำแหน่งเดียวกับหัวใจก่อนเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนแล้วเอ่ยช้า ๆ"รอ"กู้ฉางอันหลุบตาลงเซียวอวี้เฉินยิ้มทั้งน้ำตา รอยยิ้มนั้นอ่อนโยนแต่กลับเจ็บปวดยิ่งกว่าครั้งใด"ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเพียงใด สิบปี ร้อยปี พันปี หรือหมื่นปี ข้าจะรอ"เขาหลับตาลงช้า ๆภาพของหนิงที่ชอบหัวเราะชอบพูดไม่หยุดชอบเรียกเขาว่า ท่านอ๋องยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานเซียวอวี้เฉินค่อยๆ ส

เฉียวอวี่ถงยกมุมปากขึ้นช้าๆ ในใจวาดภาพอนาคตเอาไว้เรียบร้อยแล้ว"อีกไม่นาน...ว่าที่คุณนายแห่งเซียวกรุ๊ป..จะต้องเป็นฉันแน่นอน"โดยที่อวี่ถงไม่รู้เลยว่าเมื่อครู่ชายหนุ่มผู้นั้น ไม่ได้แม้แต่จะจำใบหน้าของเธอได้ด้วยซ้ำ...ด้านหน้าห้องจัดประมูลอันหรูหรา หนิงอันวางกล่องไม้ลงบนเคาน์เตอร์รับของก่อนหยิบเอกสารส่งมอบออกมาจากกระเป๋าผ้า"ของจากร้านชิ่งอู่ค่ะ"พนักงานหญิงรับเอกสารไปดูเพียงแวบเดียวก่อนเรียกเจ้าหน้าที่อีกคนเข้ามาตรวจสอบ"รอสักครู่นะคะ"หนิงอันพยักหน้า พลางกวาดสายตามองความหรูหราของโถงด้านหน้า ผู้คนที่เดินผ่านล้วนแต่งกายด้วยเสื้อสูทราคาแพงสุภาพสตรีแต่ละคนสวมเครื่องประดับเพชรแวววาว แตกต่างจากเสื้อเชิ้ตสีซีดและรองเท้าผ้าใบเก่าของหนิงอันราวกับอยู่คนละโลก กับบรรดาสิ่งของหรูหราที่ตั้งโชว์ไว้ในงานประมูล ราวกับกำลังจูงใจให้หนิงอันค่อยๆ ขยับเท้าเข้าไปทีละก้าว ก่อนจะผ่านประตูใหญ่ที่ด้านในมีแต่คนแต่งตัวสวยงามไม่นานนัก เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็เดินเข้ามา สายตากวาดมองหนิงอันตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าก่อนขมวดคิ้ว"ส่งของเสร็จแล้วก็ออกไปได้" หนิงอันกะพริบตา"ฉันแค่อยากจะลองเข้าไปดูของเก่า.." ก่อ

หนิงอันชะงักดวงตากลมโตมองตอบอย่างงุนงง"ไม่เคยเจอ ไม่ต้องมาใช้มุกเก่าๆ ไม่ตลก ถ้าฉันเคยเจอคนหล่อแบบคุณ ฉันคงจำได้"ชายหนุ่มยังคงมองอยู่เช่นเดิม ความรู้สึกประหลาดในหัวใจยิ่งชัดเจนขึ้นเหมือนเขา...เฝ้าคุ้นเคยกับใบหน้านี้มานานเหลือเกินแต่กลับไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด ขณะนั้นเอง เลขาหนุ่มที่นั่งอยู่เบาะหน้ารีบวิ่งลงมาจากรถ"คุณเซียวครับ คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับผมบอกแล้วว่าให้ผมขับดีกว่า"เหวินหรงไม่ได้ตอบ สายตายังคงจับอยู่ที่หนิงอันราวกับเพียงละสายตาไปอีกฝ่ายจะหายไป หนิงอันยังนั่งอยู่กับพื้นมือปัดฝุ่นออกจากกระเป๋าผ้าอย่างลวกๆ เซียวเหวินหรงยืนอยู่ตรงหน้าดวงตายังคงมองสำรวจหญิงสาวอย่างเงียบๆไม่รู้เพราะเหตุใดยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกคุ้นเคยราวกับเคยพบกันมานานแสนนานเขาสะบัดความคิดนั้นออกก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง"เอาแบบนี้"หนิงอันเงยหน้าขึ้น"ผมพาคุณไปโรงพยาบาล ค่าหมอ ค่ายา รวมถึงค่าทำขวัญ ผมรับผิดชอบทั้งหมด"หนิงอันรีบส่ายหน้าทันที"ไม่เอา"เซียวเหวินหรงเลิกคิ้ว"ไม่เอา""ใช่"หนิงอันลุกขึ้นยืนตบฝุ่นที่กางเกงเบาๆ"ฉันไม่ได้เจ็บตรงไหน แค่ตกใจหัวใจจะวาย" ชี้นิ้วไปที่รถคันหรู"คุณก็แค่ขอโทษมา

ร้านอาหารเล็ก ๆ ริมถนนเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของอาหารพื้นบ้านหนิงอันนั่งอยู่ตรงข้ามชายหนุ่มผู้หนึ่งคุณหมอเหอจื่อหยงชายหนุ่มอายุยี่สิบเจ็ดปีสวมแว่นกรอบเงินบางๆ ใบหน้าหล่อเหลาสะอาดสะอ้าน ผิวขาว ดวงตาอ่อนโยนจนทำให้ผู้คนรู้สึกสบายใจตั้งแต่แรกเห็นอาชีพเป็นแพทย์อายุรกรรมประจำโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง และยังเป็นคนที่คุณปู่เซิ่นเอ็นดูราวกับหลานชายอีกคน เหอจื่อหยงคีบผักใส่จานของหนิงอัน"ช่วงนี้ทำงานหนัก กินเยอะๆ เห็นวิ่งวุ่น ทั้งวันกระแสของสะสมกำลังมาแรงสินะ เราต้องอาศัยคุณหนูหนิงอันแล้วล่ะกินเยอะๆ จะได้มีแรงวิ่ง"หนิงอันหัวเราะเบาๆ"คุณหมอพูดเหมือนคุณปู่เลย"เหอจื่อหยงยิ้ม"คุณปู่ฝากมาดูแล บอกว่าไม่อยากเห็นหลานสาวตัวอ้วนผอมลง"หนิงอันยกแก้วน้ำขึ้นชนกับแก้วของเขาเบาๆ" ใครอ้วนแหมกำลังดี แต่ว่าอย่างไรก็ขอบคุณนะ"หนิงอันนั่งพิงเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ ตรงหน้ามีชามก๋วยเตี๋ยวเนื้อกับเกี๊ยวทอดที่กินจนหมดเกลี้ยง และยังสลัดผักกับขนมอีกสองสามอย่าง เหอจื่อหยงหัวเราะเบาๆ"หิวมากสินะ" หนิงอันยิ้มกว้าง"ตั้งแต่เช้ายังไม่ได้กินอะไรเลย แต่ตอนนี้อิ่มแป้ลเลยล่ะ" เหอจื่อหยงหยิบแก้วน้ำขึ้นดื่ม ก่อนลุกขึ้นยืน"เดินย่อยอ