Semua Bab ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ: Bab 141 - Bab 150

สายตากลับสะดุดเข้ากับสมุดเล่มหนึ่งมันถูกสอดไว้ใต้กองตำราราวกับเจ้าของรีบเก็บจนลืมซ่อนไว้ให้มิดเซียวอวี้เฉินไม่ได้ตั้งใจจะเปิดอ่านเขาเพียงหยิบขึ้นมาคิดจะเก็บเข้าที่ให้เรียบร้อยแต่ในจังหวะที่ยกสมุดขึ้นกระดาษแผ่นหนึ่งกลับเลื่อนหลุดออกมา แผ่นกระดาษปลิวตกลงบนโต๊ะ เผยให้เห็นตัวอักษรบรรทัดแรกอย่างชัดเจน เซียวอวี้เฉินชะงักสายตาคมจับอยู่ที่ตัวหนังสือ"หากวันหนึ่งข้าไม่อยู่..."หัวใจของเขากระตุกวูบมือที่ถือสมุดค่อยๆ กำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัวเขาค่อยๆ พลิกกระดาษอีกเพียงนิดตัวอักษรบรรทัดถัดไปค่อยๆ ปรากฏ"หากวันหนึ่งข้าไม่อยู่...จึงค่อยเปิดสมุดเล่มนี้"ลมหายใจของเซียวอวี้เฉินหยุดชั่วขณะ ดวงตาคมหรี่ลงช้าๆเหตุใด...เหตุใดหนิงอันจึงเขียนข้อความเช่นนี้เหตุใดต้องเป็น วันที่ข้าไม่อยู่เขากวาดสายตาไล่ไปตามตัวอักษรแต่ทันใดนั้นเองเสียงใสก็ดังขึ้นจากด้านหลัง"ฝ่าบาท"เซียวอวี้เฉินหันกลับทันทีหนิงอันยืนอยู่ตรงประตู ในมือถือห่อยาสมุนไพรหลายห่อใบหน้าที่เคยยิ้มสดใสบัดนี้กลับนิ่งงันดวงตากลมโตจับอยู่ที่สมุดในมือของเขาก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนไปเพียงเสี้ยววินาทีเร็วเสียจนคนทั่วไปไม่มีวันสังเกตเห็นแต่เซียวอวี้เฉินเห็น

เหลือบมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนหัวเราะเบาๆ"หากเป็นข้า"ลั่วจิ่งเหยาไม่หันมามอง"หือ"ฉีเหมินกอดอก"ข้าคงอุ้มนางลงจากรถม้า แล้วพากลับจวนหัวหน้าองครักษ์เสีย"ลั่วจิ่งเหยาหันขวับทันที"ทำแบบนั้นได้ด้วยหรือ""เหตุใดจะไม่ได้"ฉีเหมินยักไหล่"อุ้มกลับมาก่อน ค่อยง้อทีหลังรวบหัวรวบหางพากลับบ้านก่อนจึงดี"กู้ฉางอันที่ยืนฟังอยู่ถึงกับหัวเราะออกมา"เจ้าก็ช่างคิดนะฉีเหมินไม่รู้หรือว่าลั่วจิ่งเหยาเป็นคนซื่อๆ"หนิงอันเองก็ยกมือปิดปากหัวเราะ"ถ้าทำแบบนั้นจริง องค์หญิงเก้าคงกัดหูเจ้าขาดก่อนถึงจวน"ฉีเหมินหัวเราะเสียงดัง"อย่างน้อยก็ได้อุ้ม"ลั่วจิ่งเหยาทำหน้าครุ่นคิดจริงจังราวกับกำลังชั่งน้ำหนักว่าคำพูดนี้ใช้ได้หรือไม่เซียวอวี้เฉินที่ยืนอยู่ข้างหนิงอันมองภาพนั้นก่อนเอ่ยขึ้นเรียบๆ"จริง"ทุกคนหันมามองพร้อมกันอย่างไม่เชื่อสายตาเซียวอวี้เฉินสีหน้าเรียบเฉย"บางครั้ง ก็สมควรปราบพยศเสียบ้าง"หนิงอันหันมองทันที"ฝ่าบาท..."เซียวอวี้เฉินหันมายิ้มบางๆ ก่อนเอื้อมมือไปจับมือของหนิงอันไว้"เจ้าเห็นนายหญิงของเจ้าหรือไม่"เขาหันไปถามลั่วจิ่งเหยา"แต่ก่อน...นางดื้อเพียงใด"หนิงอันรีบทำหน้าตาใสซื่อ"หนิงอันดื้อเมื่อไรกัน

"ก็ใช่ เขาเป็นน้องชายของข้า ข้าอยากช่วยเขาบ้างเล็กน้อย"เซียวอวี้เฉินมองคนตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือโอบร่างเล็กเข้ามาไว้ในอ้อมแขนคางได้รูปเกยลงบนศีรษะของหนิงอันเบาๆ"เรื่องเช่นนี้ เหตุใดไม่บอกข้าก่อน"หนิงอันเงยหน้าขึ้นดวงตากลมโตสบกับสายตาคมของอีกฝ่าย"มันก็แค่ของนิดหน่อย ข้าอยากให้เขาบ้างตลอดเวลาที่ผ่านมา ลั่วจิ่งเหยาช่วยข้าหลายอย่างอีกทั้งของที่ฝ่าบาทพระราชทานให้ก็มากมายเหลือเกิน"หนิงอันยิ้มอ่อนเซียวอวี้เฉินยกมือเชยคางของหนิงอันขึ้นช้า ๆ"สำหรับเจ้าเท่าไหร่ก็ไม่พอ หากไม่มีเจ้าวันนั้นวันนี้จึงๆ ไม่มีข้าเซียวอวี้เฉินฮ่องเต้"น้ำเสียงหนักแน่น หนิงอันยิ้ม"น้องชายของเจ้า ก็เหมือนน้องชายของข้า"เขายิ้มบาง ๆ"ข้าสั่งให้กู้ฉางอันเตรียมสินสอดไว้อย่างสมเกียรติแล้วจะไม่ให้ผู้ใดดูแคลนเขา และจะไม่ให้เจ้ารู้สึกอับอาย"หนิงอันซบหน้าลงบนอกกว้างได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นสม่ำเสมอ ก่อนจะยิ้มออกมา"เมื่อวานกู้ฉางอันเอารายชื่อสินสอดมาให้หนิงอันดูแล้ว พอเห็นแล้วก็ตกใจมาก""เพราะแบบนี้..."หนิงอันเงยหน้าขึ้นอีกครั้งดวงตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง"วันนี้หนิงอันจึงตั้งใจขอบคุณฝ่าบาทด้วยใจจริง"เซียวอวี้เ

หลายวันต่อมา ตำหนักฮองเฮาเงียบสงบกว่าปกติหนิงอันกำลังนั่งอ่านตำราอยู่ริมหน้าต่างเซียวอวี้เฉินออกไปตั้งแต่เช้าพร้อมกู้ฉางอันเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านนอกกู้ฉางอันผลักประตูเข้ามาก่อนตามด้วยเซียวอวี้เฉินและชายชราผู้หนึ่งที่สวมเสื้อคลุมสีหม่นใบหน้าซูบตอบผมขาวยุ่งเหยิงร่างกายเต็มไปด้วยรอยแผลทันทีที่หนิงอันเงยหน้าขึ้น หนิงอันก็จำได้ทันที"หมอหลวงหวัง"ภาพในความทรงจำผุดขึ้นอกีครั้งหมอชราสะดุ้งเมื่อเห็นหนิงอันดวงตาที่แดงก่ำก็สั่นไหวอย่างรุนแรงจากนั้น...หมอหลวงทรุดตัวลงกับพื้นทันทีทั้งตัวคุกเข่าหมอบน้ำตาไหลออกมาไม่หยุด"ฝ่าบาท..ฮองเฮา"เสียงสั่นเครือจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง"ข้าน้อย...ข้าน้อยสมควรตาย..."ลั่วจิ่งเหยาพยักหน้าเหมือนพอจะเดาอะไรออกบ้างแล้วหมอหลวงพูดได้เพียงเท่านั้น หมอหลวงก็ร้องไห้ออกมาเหมือนเด็กคนหนึ่งร้องจนตัวสั่นร้องจนหายใจแทบไม่ทันหนิงอันรีบลุกขึ้น เซียวอวี้เฉินรีบประคองเอวบางไว้ทันที"ระวัง เดินช้าๆ"หนิงอันพยักหน้าก่อนค่อยๆ เดินไปหยุดตรงหน้าหมอหลวงยังไม่ทันเอ่ยถามดวงตาทิพย์ก็เปิดขึ้นเองภาพเดิมที่เคยเห็นเมื่อหลายเดือนก่อนค่อยๆ ปรากฏขึ้นอีกครั้งตรอกแคบในวังหลวงคนชุดดำ กระบี

น้ำตาหยดไหลลงบนแก้มของเซียวอวี้เฉินเขารีบส่ายหน้า"ไม่เจ้าต้องไปกับข้า เจ้าสัญญาแล้วเจ้าโกหกเจ้าบอกว่าจะเดินเคียงข้างข้าตลอดไป""ท่านก็เคยโกหกข้านี่...เมื่อก่อน...ท่านยังโกหกข้าเรื่องเดินได้วันนี้...ถึงตาข้าโกหกท่านบ้าง"หนิงอันสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนกระซิบด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน"จริงๆ แล้ว...ข้ากลัว ข้าไม่อยากจากพวกท่านไปเลย..."น้ำตาไหลลงจากตา แต่รอยยิ้มยังไม่หายไป หนิงอันเพียงยิ้มรอยยิ้มเดิมที่เขาตกหลุมรักตั้งแต่แรก“ฮองเฮาพ่ะย่ะค่ออกแรงเบ่งอีกครั้ง เพียงชั่วไม่นานที่หนิงอันรวบรวมเรี่ยวแรงที่มีทั้งหมดเสียงร้องของเด็กทารกก็ดังขึ้นก้องไปทั่วทั้งห้องหมอหลวงผู้ทำคลอดรีบอุ้มเด็กขึ้นน้ำเสียงสั่นเครือด้วยความยินดีปะปนความเศร้า"องค์ชาย...เป็นองค์ชายพ่ะย่ะค่ะ"แต่...ไม่มีผู้ใดดีใจเพราะทุกสายตา ล้วนจับจ้องอยู่ที่หญิงสาวบนแท่นบรรทมหนิงอันหันไปมองลูกชายเพียงครั้งเดียว ดวงตาที่อ่อนแรงค่อยๆ เปล่งประกายขึ้นรอยยิ้มเต็มไปด้วยความสุข"ลูก...ของข้า"พึมพำเบาๆ หมอหลวงรีบส่งทารกให้กับเซียวอวี้เฉินที่รับเอาทารกเข้าสู่อ้อมกอดของหนิงอัน ที่มองสบตาดวงน้อยพร้อมกับยิ้มเศร้า“เจ้าจะต้องเป็นเด็กดีนะลูกแม่” ก่อ