ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 19

หนิงอันเลิกคิ้ว“ใหญ่แค่ไหน” ลั่วจิ่งเหยาชี้หน้าตัวเอง“แบบที่ทำกับข้า” หนิงอันกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะนึกขึ้นได้“อ้อ” พนันเอาตัวคน ลั่วจิ่งเหยาหน้าเจื่อนลงทันทีเมื่อคิดถึงเรื่องนั้นเขา…เอาตัวเองไปพนันจริงๆ แล้วดันแพ้อีกต่างหากตอนนี้เลยต้องมานั่งตากยุงอยู่ในจวนอ๋องร้างกับหญิงสาวประหลาดคนนี้หนิงอันมองสีหน้าเขาแล้วหลุดหัวเราะ“รู้สึกเสียใจแล้วสินะที่คิดจะพนันกับข้า” “นิดหน่อย”“สายไปแล้ว” “ว่าแต่ข้าสงสัยว่าท่านทำไมทายเต่าได้แม่นขนาดนั้น”หนิงอันยิ้มแล้วพูดเบาๆ “อย่าบอกใครนะข้าเชื่อว่าเจ้าไว้ใจได้เลยบอกเจ้า”“ว่ามาข้าอยากรู้จนจะกระอักเลือดอยู่แล้ว”“ฮ่าาาข้ามีตาทิพย์”ลั่วจิ่งเหยาถอนหายใจยาวก่อนจะเอนตัวพิงเสาไม้“ล้อข้าเล่นสินะ แต่ก็น่าจะเป็นไปได้อยู่ ข้าคิดว่าท่านอาจแค่เดาแม่น อาศัยโชคก็เท่านั้นข้าไม่เชื่อว่าท่านมีตาทิพย์” หนิงอันยิ้ม ไม่พูดต่อ ลั่วจิ่งเหยาถอนหายใจก่อนจะพูดว่า“แต่ถ้าจะเอาเงินจริงๆ” ดวงตาของเขาค่อยๆ วาวขึ้น“วังหลวงกำลังจะมีงานประเมินราคาของมีค่าควรเมืองของ ของเหล่าขุนนางที่นำเอาสินทรัพย์ในบ้านออกมาอวดกัน ถึงเวลานั้นจะมีเหล่าช่างฝีมือในแขนงต่างๆ และนักประเมินราคา ร่ว

หมอหลวงมองบุรุษตรงหน้าเงียบ ๆเขาเคยเห็นองค์ชายผู้นี้ตั้งแต่ยังเยาว์วัยครั้งนั้นเซียวอวี้เฉินเคยเป็นดั่งดวงอาทิตย์ของราชวงศ์สูงส่ง สง่างาม และมีชีวิตชีวาแต่ตอนนี้…เหลือเพียงคนผู้หนึ่งที่ถูกโชคชะตาทำลายจนแทบไม่เหลืออะไรหมอหลวงถอนหายใจเบา ๆก่อนเอ่ยขึ้นช้า ๆ“อาการของท่านอ๋อง ล้วนเป็นอาการของคนที่ถูกทำลายปราณ” เขามองไปยังขาทั้งสองข้างของเซียวอวี้เฉินดวงตาของเซียวอวี้เฉินนิ่งลง หมอหลวงพูดต่อ“ดีที่…เส้นเอ็นของท่านถูกตัดเพียงบริเวณข้อเท้า หากลึกกว่านี้ ต่อให้เป็นเซียนก็คงช่วยไม่ได้ และยังต้องพิษที่ไม่มีทางรักษาข้าน้อยพยายามที่สุดเพื่อที่จะไม่ต้องพูดว่าท่านอ๋องรอวันตาย”หมอหลวงค่อยๆ เก็บกล่องเข็มเงินเข้ากล่องไม้อีกชั้น“ตอนนี้ข้าน้อยกำลังพยายามหาวิธีปรุงยาสมานและฟื้นฟูเส้นเอ็นแม้มันยากอย่างที่สุด แต่ยังไม่ถึงขั้นหมดหวัง”เขายิ้มบาง ๆเซียวอวี้เฉินเงียบไปพักใหญ่ก่อนจะเอ่ยออกมาเบาๆ“ขอบคุณท่านหมอมาก” ดวงตาคมที่เย็นชามาตลอด ค่อยๆ อ่อนลงเล็กน้อย“หากไม่ได้ท่าน ข้าคงตายไปนานแล้ว”เขาหลับตาลงช้าๆหมอหลวงหัวเราะเบา ๆ ก่อนส่ายหน้า“ท่านอ๋องอย่าได้กล่าวเช่นนั้นฮ่องเต้องค์ก่อนมีพระคุณกับข้าน้อยม

น้ำเสียงทุ้มเย็นชาจนคนรอบข้างสะดุ้งแต่หนิงอันกลับยิ้มหวานจนเห็นฟันขาวกว่าเดิม“ข้าเป็นเฟยของท่านนะ ก็ต้องเข้าไปดูแลท่านสิ มาๆๆ ให้ข้าเข็นรถให้จะไปทางไหนบอกมาเลยฮ่าาาข้ายินดีให้บริการ” พูดหน้าตาเฉยลั่วจิ่งเหยารีบพยักหน้ารัวๆ ทันที“ใช่ ๆ ๆ” เขายิ้มแห้งๆ“นายหญิงจะคอยช่วยท่านหลายเรื่องในนั้น อย่างน้อยคนอื่นจะได้ไม่พูดว่าท่านอ๋องเป็นท่านอ๋องที่โดดเดี่ยว…”กู้ฉางอันเริ่มไอแห้งๆส่วนลั่วจิ่งเหยารู้สึกเหมือนตัวเองพูดอะไรผิดไป“แย่แล้ว ลั่วจิ่งเหยาเจ้าจะตายไหม เจ้าปากเสียอีกแล้ว” ตบปากตัวเองตั๊บๆเซียวอวี้เฉินนิ่งไปพักใหญ่ก่อนกรามคมจะขบแน่นเส้นเอ็นตรงขมับกระตุกเล็กน้อยโดดเดี่ยวคำคำนั้น…คือสิ่งที่เขาเกลียดที่สุดหนิงอันมองเขาเงียบ ๆ ดวงตาคู่งามไหววูบเล็กน้อยเพราะในชั่วขณะนั้นนางเห็นเงาดำบางอย่างไหลผ่านดวงตาของเขาความเงียบ ความหนาวเย็น และความโดดเดี่ยวที่กัดกินเขามาหลายปีแต่ยังไม่ทันที่บรรยากาศจะดิ่งไปมากกว่านี้หนิงอันก็รีบเปลี่ยนสีหน้าทันที“ลั่วจิ่งเหยารีบขอโทษสามีข้าเสีย ขอโทษท่านอ๋องเดี๋ยวนี้เลย ตบปากตัวเองด้วยสิบที”“ขขะขะขอโทษจริงๆ ขอรับข้าน้อยผิดไปแล้วข้าน้อยปากไวไปหน่อย ไม่ทันได้

กล่องไม้เองที่ดูธรรมดาแทบไม่มีใครสนใจมันเลยเพราะทุกคนตอนนี้ต่างสนใจของมีค่าที่ถูกตาต้องใจแต่ทันทีที่หนิงอันมองกล่องไม้ ตาทิพย์ของนางก็สว่างวาบภาพเรื่องราวมากมายไหลเข้ามาในหัวทันทีหนิงอันยิ้ม โอ้โห…ของดีนี่นานางรีบหันไปถามชายชราคนขายในทันที“ชิ้นนี้ราคาเท่าไร” ชายชราคนนั้นชะงักไปนิดก่อนจะตอบ“สามร้อยตำลึงขอรับ”“เอา” ลั่วจิ่งเหยาที่อยู่ด้านหลังที่ยกจอกชาติดมือขึ้นจิบแทบสำลัก“หานายหญิง ท่านคิดก่อนดีไหมขอรับสามร้อยตำลึงซื้อเป็ดย่างได้ร้อยตัวเลยนะ”เขารีบขยับเข้ามากระซิบทันทีเด็กหนุ่มมองตุ๊กตาหยกกับกล่องไม้เล็กๆ อย่างไม่เข้าใจ“หยกก็ธรรมดา กล่องไม้ก็ธรรมดา ท่านมองผิดไปหรือเปล่า”เขากระซิบเสียงเบา“ไม่ผิด ข้าจะเอาอันนี้แหละ”“นายหญิง ท่านจะซื้อราคานั้นจริงๆ หรือ” หนิงอันยิ้มบาง ๆ ก่อนพยักหน้า“จริงสิ จ่ายเงินๆ อย่าชักช้า”“เงินมันหายากนะขอรับ” หนิงอันขยับเข้าไปใกล้ลั่วจิ่งเหยาแล้วกระซิบอะไรบางอย่างข้างหูลั่วจิ่งเหยายิ่งฟังดวงตาของลั่วจิ่งเหยาก็ค่อยๆ เบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ“จริงหรือ” หนิงอันยิ้มเจ้าเล่ห์“จริงสิข้าเคยหลอกเจ้าหรือไร ของชิ้นนี้มันจะทำเงินให้เรา”เด็กหนุ่มอ้าปากค้างไปพักใ

จากนั้นก็พลิกใต้กล่องไม้ที่รับมาจากลั่วจิ่งเหยา ดวงตาเขาก็เบิกกว้าง“มันคือ ของจริง…”เสียงนั้นสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น“ของชิ้นนี้…เป็นของจริง”ทั้งงานแตกตื่นทันที ขุนนางชราพูดต่ออย่างตื่นเต้น“ก่อนเกิดสงคราม มันเคยอยู่ในสุสานบรรพชน ที่ตะกูลซินของข้าดูแล และก็หายสาบสูญไปจากสงคราม สามทัพ”เขามองกล่องในมือราวกับของล้ำค่า“คิดไม่ถึง…วันนี้จะได้กลับคืนมาแล้ว มันคือของล้ำค่าที่ไม่ควรให้สูญหายจริงๆ ของสิ่งนี้แสดงถึงความรักของผู้ให้ที่มีหัวใจมอบไว้กับผู้รับเพียงคนเดียว”เท่านั้นแหละผู้คนเริ่มแตกฮือทันที“สามพันตำลึง ข้าซื้อ”“ข้าซื้อสี่พัน”“ห้าพัน” ลั่วจิ่งเหยาตาโตทันทีโอ้โห…ราคาพุ่งจริงๆ ด้วยหนิงอันยิ้มกริ่มอย่างเจ้าเล่ห์แล้วไม่นานขุนนางวัยกลางคนคนหนึ่งก็ประกาศเสียงดัง“เจ็ดพันตำลึงทอง” เขาหน้าตาจริงจังมาก“ข้าจะเอาไปให้ฮูหยินของข้า ฮูหยินที่ข้ารักที่สุด”เสียงฮือฮาดังขึ้นอีกแต่ยังไม่ทันจบแม่ทัพหนุ่มร่างสูงฮัวเฉิงก็พูดขึ้นทันที“หนึ่งหมื่นตำลึง” ทั่วงานเงียบกริบแม่ทัพหนุ่มฮัวเฉิงเชิดหน้าขึ้นด้วยท่าทีถือตัว“ข้าจะนำมันไปมอบให้กับคู่หมั้นของข้าเช่นกัน”ลั่วจิ่งเหยาถึงกับขาอ่อนหนึ่งหมื