All Chapters of ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ: Chapter 31 - Chapter 40

กู้ฉางอันพยักหน้าเขาเองก็คิดเช่นเดียวกัน"ครั้งนั้นเซียวจิ้นเกอตั้งใจกลั่นแกล้งข้าตั้งใจให้ข้าดูไร้กำลัง ตั้งใจให้ข้าได้แต่มองของของมารดาถูกคนอื่นซื้อไป"น้ำเสียงราบเรียบ"โชคดี..."เซียวอวี้เฉินเอ่ยต่อ"ที่ฉีเหมินมาทันเวลาและโชคดี ที่หนิงอันไม่ดันราคาสู้ต่อ ความจริงแล้ว หนิงอันวู่วามเกินไปไม่เหมาะกับงานใหญ่"ไม่เช่นนั้น...ทองทั้งหมดที่นางเพิ่งหามาได้คงหายวับไปกับปิ่นหยกเพียงอันเดียว ดีที่นางยังยอมเดินตามเขามากู้ฉางอันอมยิ้มก่อนกล่าวขึ้นเบาๆ"แต่สิ่งที่พระชายาทำ ล้วนมีเจตนาดีกับท่านอ๋องทั้งนั้นถ้าเป็นเรื่องของท่านอ๋องพระชายาไม่ยอมถอยง่ายๆ"เซียวอวี้เฉินนิ่ง กู้ฉางอันจึงพูดต่อ"กี่ปีแล้วขอรับ...ที่ไม่มีใครคิดเช่นนี้กับท่าน"ห้องทั้งห้องเงียบลงทันทีกี่ปีแล้ว...คำถามนั้นแม้แต่กู้ฉางอันเองก็ไม่รู้คำตอบหลังคดีถูกกล่าวหากบฏ มิตรสหายหายไปหมด ทุกคนตีตัวออกห่าง ญาติพี่น้องหลบหน้าคนที่เคยยิ้มให้ต่างเปลี่ยนเป็นเหยียดหยาม“นางสร้างความวุ่นวาย”ปากก็พูดไปแบบนั้นแต่รู้ดีว่าหนิงอันถึงกลับยอมเสียเงินของตัวเอง เพื่อแย่งปิ่นของมารดาเขากลับคืนมาทั้งที่นางไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้นเลยเซียวอวี้เฉินยังคาใจน

ค่ำคืนนั้นผ่านไปอย่างวุ่นวายหลังจากเสี่ยวหรงถูกส่งตัวกลับวังหลวงเพื่อรักษาเซียวจิ้นเกอกลับส่งคนชุดใหม่เข้ามาแทนทันทีราวกับไม่ยอมปล่อยให้สายตาของตนห่างจากกล่องเหล็กแม้แต่วันเดียวหน้าห้องของหนิงอันยังคงมีองครักษ์ยืนเฝ้าตลอดคืนภายในเรือนมีนางกำนัลผลัดเวรเดินตรวจตราทุกอย่างดูปกติ หนิงอันเองก็ถูกจับอาบน้ำ เปลี่ยนอาภรณ์ และกินอาหารเย็นจนแทบเดินไม่ไหว"ชีวิตคนมีคนรับใช้เยอะๆ นี่เหนื่อยเหมือนกันนะ"บ่นกับตัวเองก่อนจะทิ้งตัวลงบนแท่นนอนนุ่มๆ ผ้าห่มอุ่นสบายแท่นนอนนุ่มกว่าที่เคยนอนหลายเท่า เมื่อมีนางกำนัลเพียงไม่นานเปลือกตาก็ค่อยๆ ปิดลงเข้าสู่นิทราอย่างรวดเร็วภายในห้องเงียบสงัดเหลือเพียงเสียงลมยามค่ำคืนทั้งที่ประตูและหน้าต่างยังปิดสนิทเงาร่างสูงโปร่งปรากฏขึ้นข้างแท่นนอนอย่างไร้สุ้มเสียงใบหน้าถูกเงามืดบดบัง มองเห็นเพียงดวงตาลึกล้ำคู่หนึ่งเขายืนนิ่งอยู่ข้างแท่นนอนสายตามองหนิงอันที่กำลังหลับสนิทราวกับกำลังพิจารณาอะไรบางอย่างเวลาผ่านไปเนิ่นนานแต่เขาก็ยังไม่ขยับตัวจนในที่สุดมือเรียวยาวค่อยๆ ยกขึ้นปลายนิ้วแตะลงบนแก้มของหนิงอันเบาๆอ่อนโยนจนน่าแปลกใจทันใดนั้นเองหนิงอันที่กำลังหลับกลับขมวด

หนิงอันไม่รู้สึกอะไรอยู่แล้วเพราะเจ้าของร่างเดิมเคยผิดหวังกับบุรุษผู้นี้มานับครั้งไม่ถ้วนนางจึงหันไปมองหลินซูเหยาแทนสตรีวัยกลางคนยังคงมีรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าแต่สายตากลับเต็มไปด้วยความรังเกียจนางกวาดตามองด้านหลังหนิงอันไม่เห็นหีบของกำนัลแม้แต่ใบเดียวจึงยิ้มบางๆ"พระชายากลับบ้านทั้งที เหตุใดจึงมาแต่ตัว ไม่มีของกำนัลติดมือมาบ้างหรือ"น้ำเสียงหวานละมุนแต่คำพูดกลับเต็มไปด้วยการเย้ยหยันเสิ่นอวี้หรูที่ยืนอยู่ข้างๆ ยิ้มมุมปากทันทีแม้ในใจจะยังตกตะลึงกับความหล่อเหลาของเซียวอวี้เฉินแต่ก็ไม่ลืมจะเหยียบย่ำหนิงอัน"ท่านแม่อย่าพูดเช่นนั้นสิ จวนอ๋องเซียวลำบากจะตาย ได้ข่าวว่าท่านอ๋องยังต้องกินข้าวเปล่าๆ ประทังชีวิต พี่หญิงจะเอาของกำนัลจากที่ใดมา"ทั้งห้องเงียบลงทันทีกู้ฉางอันขมวดคิ้วลั่วจิ่งเหยาถึงกับกลอกตาสองแม่ลูกนี่ช่างรนหาที่ตายจริงๆ แต่เซียวอวี้เฉินกลับนั่งนิ่งสีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อยส่วนหนิงอันนั้นกลับยิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆ ราวกับได้ยินเรื่องตลก"จริงด้วย"นางพยักหน้าเห็นด้วย"ข้ามาแต่ตัวจริงๆ"หลินซูเหยาหัวเราะเบาๆ แววตาเต็มไปด้วยความสะใจ"พระชายาคงลืมธรรมเนียมไปแล้วการกลับบ้านหลังแต่งงาน

หลังจากกลับออกมาจากจวนเสิ่นรถม้าของจวนอ๋องค่อยๆ เคลื่อนตัวกลับสู่จวนอย่างเงียบงันเมื่อลงจากรถม้าหนิงอันก็หันไปเรียกลั่วจิ่งเหยาทันที"ลั่วจิ่งเหยา""ขอรับนายหญิง"หนิงอันล้วงถุงเงินออกมายัดใส่มือเขา"ไปตลาดให้ข้าหน่อย"ลั่วจิ่งเหยากะพริบตา"ไปซื้ออะไรขอรับ"หนิงอันยิ้มกว้าง"เป็ดย่างน้ำผึ้งเอาตัวใหญ่ที่สุด ร้านที่อร่อยที่สุด"ลั่วจิ่งเหยาหัวเราะ"ขอรับ"หนึ่งชั่วยามต่อมาลั่วจิ่งเหยากลับมาถึงจวนพร้อมเป็ดย่างน้ำผึ้งตัวโตกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วจนแม้แต่ตัวเขาเองยังกลืนน้ำลาย"นายหญิง""เป็ดที่ท่านสั่งมา"หนิงอันรีบรับมาอย่างพึงพอใจสูดกลิ่นหอมเต็มปอด"หอมจริงๆ"ลั่วจิ่งเหยามองเป็ดในมือของนางก่อนถามอย่างสงสัย"นายหญิง ท่านซื้อเป็ดตัวใหญ่ขนาดนี้ไปทำอะไร"หนิงอันยิ้ม"เอาไปขอบคุณท่านอ๋อง"ลั่วจิ่งเหยาชะงักก่อนหัวเราะออกมา"ท่านอ๋องคงซาบซึ้งใจ""ข้าไม่แน่ใจว่าเขาจะซาบซึ้งหรือจะปาเป็ดใส่หน้าข้า"หนิงอันตอบอย่างจริงจัง"ของอร่อยใครจะไม่ชอบ"จากนั้นนางก็อุ้มเป็ดย่างเดินตรงไปยังเรือนพักของเซียวอวี้เฉินค่ำคืนนี้เงียบสงบแสงโคมส่องสว่างเป็นแนวยาวกู้ฉางอันกำลังยืนอยู่หน้าห้องเมื่อเห็นหนิงอันอุ้มขอ

"อย่าให้เขาหาย แต่ก็อย่าให้ตาย"ภาพตัดเปลี่ยนไปอีกครั้งหมอหลวงคุกเข่าเหงื่อไหลเต็มใบหน้าก่อนจะรับถุงเงินนั้นไปจากนั้น...ตำรับยาหลายฉบับถูกเผาทิ้งตำรับที่สามารถฟื้นฟูเส้นลมปราณตำรับที่สามารถกระตุ้นการฟื้นตัวตำรับที่สามารถช่วยอาการของเซียวอวี้เฉินทั้งหมดถูกโยนเข้ากองไฟหนิงอันหน้าซีดภาพยังไม่จบทุกปีที่ผ่านมาทุกห่อยาที่ส่งไปทุกการรักษาทุกคำปลอบใจล้วนเป็นเพียงการประคองอาการไม่ให้แย่ลงแต่ก็ไม่ให้ดีขึ้นหลายครั้งหมอหลวงตรวจพบสัญญาณฟื้นตัวแต่กลับแอบเปลี่ยนตำรับยากดอาการเหล่านั้นลงภาพของเซียวอวี้เฉินปรากฏขึ้นอีกครั้งนั่งอยู่บนรถเข็นถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย"ข้าจะเดินได้อีกหรือไม่"หมอหลวงยิ้มอย่างอ่อนโยน"อีกไม่นานขอรับท่านอ๋อง"โกหก...โกหกมาตลอดหลายปีหนิงอันรู้สึกเหมือนเลือดทั้งร่างเย็นเฉียบดวงตาสั่นไหวภาพสุดท้ายปรากฏขึ้นเซียวอวี้เฉินยกจอกชากล่าวขอบคุณหมอหลวง"หากไม่ได้ท่าน ข้าคงอยู่ไม่ถึงวันนี้"หมอหลวงก้มหน้ารับคำขอบคุณนั้นทั้งที่รู้ดีว่าตนกำลังทำอะไรภาพทั้งหมดดับวูบลงหนิงอันเซถอยหลังหนึ่งก้าวใบหน้าซีดเผือดลั่วจิ่งเหยา กับชิงเอ่อร์ ตกใจรีบเข้ามาประคอง"นายหญิง ท่านเป็นอะไร"หนิงอันไ