Semua Bab ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ: Bab 41 - Bab 50

อีกฝ่ายยังไม่พูดอะไรแต่ก็ไม่ได้วางชามลงหนิงอันมองภาพนั้นแล้วอดยิ้มไม่ได้ถึงจะปากหนักถึงจะเย็นชาแต่ถ้าไม่อยากกินจริง ๆ คนอย่างเซียวอวี้เฉินคงไม่แตะมันแม้แต่คำเดียว หนิงอันยืนยิ้มอยู่ข้างรถเข็นส่วนเซียวอวี้เฉินก็ก้มหน้ากินข้าวต้มเงียบๆไม่มองหนิงอันไม่พูดอะไรแต่ก็ไม่ได้ไล่หนิงอันไปไหนและนั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับเช้าวันนี้ของหนิงอัน…เซียวอวี้เฉินกินข้าวต้มคำสุดท้ายจนหมดชามหนิงอันที่นั่งเฝ้าอยู่ตรงหน้าแทบจะยิ้มแก้มแตกอย่างน้อยวันนี้ก็มีเรื่องที่ประสบความสำเร็จถึงรสชาติจะไม่ค่อยประสบความสำเร็จก็ตามหนิงอันรีบขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้อีกนิด"ท่านอ๋อง ข้ามีเรื่องจะพูดกับท่าน"ทันทีที่ได้ยินเซียวอวี้เฉินวางชามลงแล้วเลื่อนล้อรถเข็นหมุนกลับเข้าห้องทันทีหนิงอันตาโต"เอ๊ะ"จากนั้นรีบลุกพรวดวิ่งตามไป"เดี๋ยวก่อนสิ"ในหัวของหนิงอันคิดไปไกลเรียบร้อยแล้วท่านอ๋องคงเห็นว่าเป็นเรื่องสำคัญจึงอยากคุยกันเป็นการส่วนตัวยิ่งคิดก็ยิ่งมีกำลังใจจึงรีบผลักประตูตามเข้าไป"ท่านอ๋อง ข้าจะบอกว่า..."เช้งงงงเสียงชักกระบี่ดังขึ้นอย่างกะทันหันหนิงอันหยุดคำพูดทั้งหมดไว้กลางคันปลายกระบี่เย็นเยียบจ่ออยู่ตรงลำคออีกเพ

"ก็ให้เข้ามาพร้อมกล่องเสีย เจ้ายอมให้นางเอากล่องกลับไปที่จวนอ๋อง หากนางเปิดกล่องสำเร็จ หากนางนำยาออกมาแล้วไม่บอกใครเลย ใครจะรู้ได้เล่า"เซียวจิ้นเกอนิ่งไปทันที สีหน้าค่อยๆ เปลี่ยนไปไทเฮามองบุตรชายแล้วส่ายหน้า"เจ้ายังอ่อนประสบการณ์เกินไป ความโลภของคนเป็นสิ่งที่คาดเดาไม่ได้"เซียวจิ้นเกอเริ่มขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อยๆ ก่อนพึมพำว่า"จริงด้วย เหตุใดลูกจึงไม่คิดถึงข้อนี้"ไทเฮาหัวเราะเบาๆ"เพราะเจ้ามัวแต่ดีใจว่าจะมีคนเปิดกล่องได้อย่างไรเล่าจิ้นเกอเอ๋ยจิ้นเกอทุกอย่างถ้าไม่มีแม่ ย่อมผิดพลาดเสมอ"เซียวจิ้นเกอเริ่มเดินวนอยู่กลางห้อง ในหัวกลับคิดตามคำพูดของไทเฮาทุกประการ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามีเหตุผล หากหนิงอันเปิดกล่องสำเร็จขึ้นมาจริงๆ หากยาภายในเป็นยาอายุวัฒนะจริงๆ ใครจะรับประกันได้ว่าหนิงอันจะนำมันมามอบให้เขาเซียวจิ้นเกอหยุดเดินทันที ดวงตาหรี่แคบลงก่อนกล่าวว่า“แต่คนของลูกเพิ่งจะบอกว่า กล่องด้านในมีพิษคนของลูกเกือบตายถึงสองคนตอนนี้ ชายาอ๋องเซียวก็กำลังหายามาสลายพิษ”“พาตัวนางและกล่องเข้ามาเสียก่อนที่นางจะเปิดกล่องได้ จะต้องห่วงอะไรอีก เซียวอวี้เฉินไม่กล้าหืออยู่แล้วนี่"ไทเฮายิ้มเย็นคำพูดนั

ทันทีที่เข็มเล่มแรกปักลงไปอย่างแม่นยำหนิงอันรีบใช้ตาทิพย์มองตามเข้าไปภายในร่างกายของเซียวอวี้เฉินแล้วดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นทันทีได้ผลยาที่เคลือบอยู่บนเข็มกำลังค่อยๆ ซึมเข้าสู่เส้นเอ็นที่เสียหายช้าเหลือเกินช้าจนแทบจะมองไม่เห็นแต่สำหรับหนิงอันที่กำลังจับจ้องอยู่ ทุกอย่างชัดเจนราวกับอยู่ตรงหน้าเส้นเอ็นที่เคยขาดสะบั้นเริ่มมีเส้นใยบาง ๆ เชื่อมเข้าหากันทีละน้อยแม้จะเป็นเพียงส่วนเล็กนิดเดียวแต่ก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ดี"สำเร็จ"แล้วก็ลืมตัวกระโดดลุกขึ้น"ท่านอ๋อง ได้ผลแล้ว ข้าทำได้แล้ว"ใบหน้างามเต็มไปด้วยความดีใจราวกับเด็กที่เพิ่งค้นพบสมบัติล้ำค่าเซียวอวี้เฉินมองอยู่เงียบ ๆ สายตาคมเลื่อนผ่านใบหน้าที่กำลังยิ้มกว้างผ่านดวงตาที่เปล่งประกายผ่านท่าทางดีใจจนแทบจะกระโดดวนรอบห้องจนปลายเท้าเกี่ยวเข้ากับขาเก้าอี้ร่างบางเสียหลักทันที"อ๊ะ"ทุกอย่างเกิดขึ้นในพริบตาเซียวอวี้เฉินยื่นแขนออกไปโดยแทบไม่ต้องคิดแขนแข็งแรงคว้าเอวบางเอาไว้ได้ทันแรงดึงทำให้ร่างของหนิงอันหมุนกลับมาก่อนจะตกลงบนตักของเซียวอวี้เฉินพอดีหนิงอันเบิกตากว้างสมองว่างเปล่าไปชั่วขณะมือทั้งสองข้างเผลอคว้าชายเสื้อของอีกฝ่ายเอาไ

วังหลวงตำหนักทรงพระอักษรยังคงสว่างไสวแม้ยามค่ำคืนเซียวจิ้นเกอนั่งอยู่หลังโต๊ะทรงงานเบื้องหน้ามีกองฎีกาวางซ้อนกันสูงแต่บัดนี้สายตากลับไม่ได้อยู่ที่เอกสารแม้แต่น้อยขันทีชราคุกเข่าอยู่กลางห้องเหงื่อไหลจนชุ่มทั้งที่เอาผ้าเช็ดหน้าซับอยู่แบบนั้นหลังจากรายงานคำพูดทั้งหมดของหนิงอันจบลงห้องทั้งห้องก็เงียบงันเงียบเสียจนได้ยินเสียงเปลวเทียนลุกไหม้ทันใดนั้น เซียวจิ้นเกอก็ฟาดพู่กันลงบนโต๊ะอย่างแรง"นางฉลาดยิ่ง"ขันทีสะดุ้งโหยงเซียวจิ้นเกอกัดฟันแน่นดวงตาคมฉายแววขุ่นเคือง"และตั้งใจทำเช่นนั้นด้วย ต่อไปหากเปิดกล่องออกมาไม่มียาหรือยาข้างในเสียหายหรือหากแย่กว่านั้น...นางเปิดกล่องไม่ได้เลย นางก็จะอ้างทันทีว่าเป็นเพราะข้าสั่งให้ขนย้ายกล่องเหล็ก"ขันทีชราเริ่มเข้าใจขึ้นมาทันทีสีหน้าพลันเปลี่ยนไปเซียวจิ้นเกอเอนกายพิงพนักเก้าอี้พลางหัวเราะออกมาเบา ๆแต่รอยยิ้มนั้นกลับเย็นเยียบ"ดี...ดีมาก..สตรีผู้นี้ข้าไม่อาจประเมินนางต่ำไปจริง ๆ"เดิมทีเขาคิดว่าหนิงอันเป็นเพียงสตรีโชคดีคนหนึ่งแต่ตั้งแต่งานประเมินของมีค่าจนถึงเรื่องกล่องเหล็กอีกฝ่ายกลับแก้สถานการณ์ได้ทุกครั้งและที่สำคัญทุกอย่างล้วนดูสมเหตุสมผลจน

ประตูไม้ถูกปิดลงช้าๆ ภายในห้องเหลือเพียงความเงียบเซียวอวี้เฉินนั่งนิ่งอยู่บนรถเข็นดวงตาคมทอดมองไปยังขาทั้งสองข้างของตนเวลาผ่านไปเนิ่นนานกระทั่ง...มือใหญ่ข้างหนึ่งค่อยๆ กำที่วางแขนรถเข็นแน่นมือเรียวขาวซีดมีเส้นเลือดบนหลังมือปูดขึ้นทีละน้อยเซียวอวี้เฉินไม่พูดอะไรเพียงออกแรงดันตัวเองขึ้นช้าๆร่างสูงที่นั่งอยู่บนรถเข็นมาหลายปีเริ่มยกตัวขึ้นจากเบาะรู้สึกถึงความเปลี่ยนไปวันนี้ไม่เหมือนทุกครั้งที่เขาพยายามฝืนหน้าผากเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อเขากัดฟันแน่นแล้ว...ค่อยๆ ยืนขึ้นจนสำเร็จหลายปีแล้วหลายปีที่เขาไม่เคยยืนด้วยขาของตนเองเช่นนี้เซียวอวี้เฉินยืนอยู่ข้างรถเข็นแม้ร่างกายจะสั่นไหวแม้ขาทั้งสองแทบรับน้ำหนักไม่ไหวแต่เขายืนอยู่จริงๆดวงตาคมคู่นั้นแดงก่ำไม่รู้ว่าเพราะความเจ็บปวดหรือเพราะความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในอก รอยยิ้มบางๆ ปรากฏที่ริมฝีปากมือใหญ่กำพนักรถเข็นไว้แน่นจากนั้นขาข้างหนึ่งก็ค่อยๆ ขยับก้าวออกไปหนึ่งก้าวช้าๆ แต่เป็นหนึ่งก้าวที่เขารอคอยมาหลายปีเซียวอวี้เฉินสูดลมหายใจลึกก่อนก้าวอีกครั้ง สองก้าวเพียงเท่านั้นความเจ็บปวดก็แล่นขึ้นมาตลอดเส้นเอ็นร่างสูงโอนเอนเล็กน้อยก่อนค่อยๆ ทรุ