All Chapters of ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ: Chapter 21 - Chapter 30

เซียวอี้เฉินรีบโบกมือให้กู้ฉางอันเข็นรถไปจากตรงนั้น รถเข็นของเซียวอวี้เฉินก็ค่อยๆ หยุดลงตรงหน้าตู้กระจกตู้หนึ่งภายในนั้นมีปิ่นหยกสีขาวเรียบง่ายปักอยู่ ดูไม่มีอะไรโดดเด่นเมื่อเทียบกับของชิ้นอื่น แต่ทันทีที่เซียวอวี้เฉินเห็นมันเขาก็ชะงักดวงตาคมที่เย็นชามาตลอด สั่นไหวเป็นครั้งแรก ปิ่นหยกสีขาวถูกวางอยู่กลางตู้กระจกเงียบๆ เมื่อเทียบกับสมบัติล้ำค่ารอบด้าน มันดูธรรมดาเสียจนแทบไม่มีใครชายตามองแต่เซียวอวี้เฉินกลับหยุดนิ่งนิ้วมือบนรถเข็นค่อยๆ กำแน่นขึ้นหนิงอันที่เดินตามมา สังเกตเห็นทันทีนางชะงักไปเล็กน้อยก่อนตาทิพย์จะเปิดออกโดยอัตโนมัติภาพหนึ่งไหลเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว หญิงงามในชุดขาวกำลังหัวเราะอยู่ใต้ต้นเหมยนางหยิบปิ่นอันนี้ปักให้เด็กหนุ่มผู้หนึ่งด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน“ท่านแม่ฮับปิ่นของท่านสวยจัง”“นี่คือของที่เสด็จพ่อเจ้ามอบให้แม่ มันคือสิ่งที่ทำให้ข้ายอมพาตัวเองเข้ามาอยู่ในวังหลวงที่แสนจะโหดร้ายแห่งนี้” อวี้เฉินพยักหน้าขึ้นลงดวงฃตาเป็นประกายบิดาเขาฮ่องเต้ในตอนนั้นรักและใส่ใจเขากับมารดาเกินใคร“อวี้เฉิน” เสียงนั้นนุ่มนวลราวสายลมฤดูใบไม้ผลิ“หากวันใดแม่ไม่อยู่แล้ว เจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดี แล

หนิงอันนิ่งไปพักหนึ่งริมฝีปากเม้มแน่นนางจะเบะปากเล็กน้อยอย่างคนโดนขัดใจ“ไม่ให้ข้ายุ่งแล้วใช่ไหม”น้ำเสียงเริ่มงอนชัดเจน“ได้…” นางปล่อยมือจากรถเข็นช้าๆ“ข้าไม่ยุ่งก็ได้” ลั่วจิ่งเหยากับกู้ฉางอันมองหน้ากันเงียบๆสัมผัสได้ทันทีว่านายหญิงกำลังน้อยใจจริงๆเซียวอวี้เฉินเองก็เงียบไปดวงตาคมหลุบต่ำมองพื้นอยู่ครู่หนึ่งแว่บเดียวเท่านั้น…หนิงอันกลับเห็นมันความโดดเดี่ยวความเหนื่อยล้า และบางอย่างที่คล้ายกับ ความเคยชินเหมือนเขาเคยชินกับการผลักทุกคนออกไปแล้วจู่ๆ ความโมโหในใจของหนิงอันก็หายไปเกือบหมดเหลือเพียงความสงสาร คนผู้นี้…อยู่เพียงลำพังมานานแค่ไหนกันนะแต่ก่อนที่นางจะทันได้พูดอะไรเสียงขันทีก็ดังขึ้นทั่วงาน“ทุกท่านโปรดฟัง”ผู้คนหันไปมองทันทีขันทีข้างกายฮ่องเต้กำลังก้าวออกมายืนกลางโถงกว้าง ด้านหลังมีคนหลายคนช่วยกันเข็น กล่องเหล็กสีดำ ใบใหญ่เข้ามากล่องนั้นดูเก่าแก่และหนักมาก ผิวเหล็กเต็มไปด้วยลวดลายประหลาดคล้ายอักขระโบราณไม่มีรอยเปิด ไม่มีการคล้องกุญแจ ทันทีที่มันถูกนำออกมาผู้คนทั้งงานก็เริ่มฮือฮาทันที“ของสิ่งนั้น ข้าเคยได้ยินแต่ไม่เคยเห็นก็บตา”“ในที่สุดก็เอาออกมาให้พวกเราได้ดูกันจริงๆ ส

ทั่วงานชะงักหนิงอันยกมือกุมขมับ“ข้าคิดไม่ออกว่าต้องทำอย่างไรต่อไป” นางถอนหายใจยาว“ข้าลองดูแล้ว และมันยากกว่าที่ข้าคิดไว้”เสียงเสียดายดังขึ้นทั่วงานทันที“อะไรกัน”“เกือบจะเปิดได้แล้วแท้ๆ”“อีกนิดเดียวเองนะทำไมถึงไม่พยายามอีกนิดล่ะ”เซียวจิ้นเกอเองก็แววตาเปลี่ยนไปเสียดายอย่างที่สุดเพราะรู้ว่าหนิงอันคือคนที่สามารถเปิดกล่องนี้ได้จริงๆ นางใกล้เปิดได้จริงๆ แต่อาจเพราะถูกดันมากไปฮ่องเต้เซียวจิ้นเกอจึงก้าวออกมาหนึ่งก้าวก่อนเอ่ยเสียงเข้ม“ข้าจะไม่กดดันเจ้า ขอแค่เจ้าสัญญาว่าจะเปิดมัน หากเจ้าเปิดมันได้ ข้าจะมอบรางวัลให้อย่างงาม”ทั่วงานเงียบลงอีกครั้งทุกคนหันมองหนิงอันทันทีแต่หนิงอันกลับยกมือขึ้นช้า ๆก่อนพูดด้วยสีหน้าเหนื่อยอ่อนสุดชีวิต“ตอนนี้ข้าใช้สมองของข้าไปจนหมดแล้ว ทั้งหิว ทั้งปวดหัว…” นางทำหน้าเหมือนคนจะเป็นลมลั่วจิ่งเหยาที่เกือบหลุดขำรีบหันหน้าหนีทันทีส่วเซียวอวี้เฉินกลับหรี่ตามองนางเงียบๆแต่เซียวจิ้นเกอกลับไม่สนใจเรื่องนั้นเลยเพราะในหัวเขาตอนนี้มีเพียงต้องให้นางเปิดกล่องให้ได้ จึงรีบสั่งทันที“ขันที ยกเครื่องเสวยมา แล้วไปตามหมอหลวง ตรวจอาการปวดหัวของชายาอ๋องเซียวเดี๋ยวนี้” ทั

หนิงอันจึงพูดต่ออย่างนุ่มนวล“ดังนั้น...ข้าจำเป็นต้องใช้เวลาเพื่อศึกษากลไกของมันอย่างละเอียด และหาวิธีเปิดมันในช่วงเวลาที่ข้าผ่อนคลายที่สุด สมองปลอดโปร่งที่สุด”นางหยุดไปเล็กน้อยก่อนกล่าวประโยคสำคัญ“หากฝ่าบาททรงยินยอมข้าใคร่ขอนำกล่องเหล็กใบนี้กลับไปยังจวนอ๋องเพื่อค้นหาวิธีเปิดมัน”ทั่วทั้งห้องโถงเงียบกริบเพราะนั่นหมายความว่ากล่องปริศนาที่ทั้งแคว้นตามหากำลังจะถูกนำออกจากวังหลวงไปอยู่ในจวนอ๋องพิการลั่วจิ่งเหยาก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม กู้ฉางอันแอบชำเลืองมองหนิงอันด้วยความทึ่งส่วนเซียวอวี้เฉิน...ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อยเขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าชายาของตนไม่ได้กำลังพยายามเปิดกล่องแต่กำลัง เอากล่องกลับบ้านอย่างถูกต้องตามราชโองการต่างหากขณะที่ผู้คนกำลังวิพากษ์วิจารณ์กันวุ่นวายเซียวจิ้นเกอกลับนั่งนิ่งดวงตาจับจ้องหนิงอันไม่วางรู้ดีว่าสตรีผู้นี้ฉลาด ฉลาดเสียจนบางครั้งน่ากลัวแต่ขณะเดียวกันคนที่สามารถเปิดกล่องนี้ได้ก็มีเพียงหนิงอันเท่านั้นสุดท้ายเซียวจิ้นเกอจึงยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ทำให้หลายคนหนาวสันหลังก่อนพูดช้าๆ“หากข้าอนุญาตให้เจ้านำมันออกจากวังแล้วเจ้าหนีไปพร้อมกล่องเล่า”ทั้งห้องโถงเงียบสนิทหนิงอัน

รุ่งเช้าวันถัดมาแสงแดดอ่อนๆ สาดผ่านหน้าต่างเข้ามาภายในห้องหนิงอันพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงอย่างเกียจคร้านก่อนจะยืดแขนยืดขา"อื้อ...เช้าแล้วหรือ..."ยังไม่ทันจะลืมตาดีเสียงฝีเท้าหลายคู่ก็ดังขึ้นม่านแท่นนอนถูกเปิดออกพร้อมกันหนิงอันสะดุ้งโหยง"โอ๊ะ พวกเจ้าทำอะไรกัน"นางกำนัลห้าคนที่ฮ่องเต้พระราชทานมาเมื่อคืนต่างย่อตัวคำนับ"พระชายาถึงเวลาชำระพระพักตร์เพคะ”“ถึงเวลาแต่งองค์เพคะ”“ถึงเวลารับเครื่องเสวยเพคะ"หนิงอันอ้าปากค้างก่อนจะถูกพยุงลงจากแท่นนอนอย่างนุ่มนวลคนหนึ่งถืออ่างน้ำอุ่น คนหนึ่งถือผ้าไหม คนหนึ่งถือหวีหยก อีกคนถืออาภรณ์ใหม่ส่วนอีกคนกำลังเลือกปิ่นปักผม หนิงอันนั่งนิ่งราวกับตุ๊กตาปล่อยให้ทุกคนจัดการล้างหน้า หวีผม แต่งตัว ทาเครื่องหอม ปักปิ่น ครบทุกขั้นตอนจนสุดท้ายเมื่อมองตัวเองในกระจกถึงกับตกใจ"นี่ข้าหรือทำไมมันสวยขนาดนี้นี่มันองค์หญิงแล้ว "นางกำนัลทั้งหลายหัวเราะคิกคัก"พระชายางดงามอยู่แล้วเพคะ"หนิงอันยิ้มจนตาหยี"ชีวิตดีขึ้นเร็วจนน่ากลัว..."ไม่นานนักลั่วจิ่งเหยาก็เดินเข้ามาพร้อมกลิ่นหอมฟุ้ง"นายหญิง”“เป็ดย่างหรือ"หนิงอันรีบหันไปท้องร้องจ๊อกๆลั่วจิ่งเหยาส่ายหน้า"เป็ดย่างเมื