All Chapters of ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ: Chapter 51 - Chapter 60

ทั้งห้องเงียบลงในพริบตา ลั่วจิ่งเหยารีบหันไปมองเซียวอวี้เฉินยังคงนั่งนิ่งอยู่บนรถเข็นสายตาคมสงบเย็นแต่ไม่มีใครกล้าขัดกู้ฉางอันรีบประสานมือ"ข้าน้อยขอตัว"ลั่วจิ่งเหยาพยักหน้ารัว"ข้าน้อยเองก็ขอตัว"พูดจบก็รีบเดินออกจากห้องราวกับกลัวช้าไปเพียงก้าวเดียวจะถูกโยนออกมาทางหน้าต่างปังประตูปิดลงเหลือเพียงหนิงอันกับเซียวอวี้เฉินหนิงอันกะพริบตาปริบๆก่อนจะบ่นเบาๆ"แปลกจริง คนอยากเรียนก็ไม่ให้เรียน"เซียวอวี้เฉินหลุบตามองกล่องเข็มไม่ได้ตอบแต่ปลายนิ้วที่วางอยู่บนที่เท้าแขนรถเข็นกลับขยับเล็กน้อยราวกับกำลังอดทนกับความวุ่นวายของหนิงอันตามปกติส่วนด้านนอกห้องลั่วจิ่งเหยาถอนหายใจยาว"เกือบตายแล้ว"กู้ฉางอันหัวเราะเบาๆ"เจ้าคิดจริงหรือว่าท่านอ๋องจะยอมให้ผู้ใดอยู่ดูเวลานี้"ลั่วจิ่งเหยากะพริบตา"เพราะการรักษาเป็นความลับใช่ไหม"กู้ฉางอันอมยิ้มก่อนส่ายหน้า"เพราะพระชายาอยู่ในห้องต่างหากบางทีท่านอ๋องอาจอยากจะอยู่สองต่อสองกับพระชายา"ลั่วจิ่งเหยานิ่งไปครู่หนึ่งจากนั้นจึงทำหน้าเหมือนค้นพบความจริงของโลก"โอ้...ข้าเข้าใจแล้วข้าไม่ควรอยู่จริงๆ"หนิงอันคุกเข่าอยู่ข้างรถเข็นดวงตาจดจ่ออยู่กับขาของเซีย

ยามสายที่จวนอ๋องบรรยากาศภายในจวนอ๋องเต็มไปด้วยความวุ่นวายเล็กน้อยชิงเอ่อร์และนางกำนัลกำลังช่วยกันจัดเก็บอาภรณ์เตรียมตัวกลับวังหลวงลั่วจิ่งเหยาหัวเราะเบาๆ"นายหญิง ข้าคิดว่าท่านต่อไปจะทำอย่างไรเมื่อพวกนางไม่อยู่"หนิงอันถอนหายใจ"ข้าอยู่ได้"ทันใดนั้นเองกู้ฉางอันรีบเดินเข้ามา"พระชายาขอรับ ท่านอ๋องมีคำสั่งให้เตรียมรถม้า"หนิงอันเงยหน้าขึ้น"รถม้า""ขอรับ""ใครจะไป"กู้ฉางอันชี้ไปด้านหลังหนิงอันหันตามก็พบรถเข็นของเซียวอวี้เฉินกำลังเคลื่อนเข้ามาบุรุษรูปงามในชุดสีเข้มมีสีหน้าเรียบเฉยเช่นเดิมดวงตาคมสงบนิ่งจนมองไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่เมื่อรถเข็นหยุดลงตรงหน้าเซียวอวี้เฉินจึงเอ่ยขึ้น"เตรียมตัว"หนิงอันกะพริบตาปริบๆ"เตรียมตัวอะไร ท่านอ๋องข้าปฏิเสธไปแล้ว"“ไม่ได้ เจ้าต้องเข้าวัง”หนิงอันแทบสำลักน้ำชา"ข้า"เซียวอวี้เฉินพยักหน้าขึ้นลง"ข้าจะพาเจ้าไปด้วยตัวเอง"หนิงอันถึงกับยกมือกุมหน้าผากด้านข้างกู้ฉางอันมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมา"แต่พระชายาปฏิเสธไปแล้วนี่ขอรับ"เซียวอวี้เฉินหันมามองก่อนจะตอบเรียบๆ"นั่นยิ่งทำให้เซียวจิ้นเกอโกรธ"กู้ฉางอันนิ่งฟังเซียวอวี้เฉินจึงพูดต่อ"เจ้าเคยบอกด้วยตั

หนิงอันยักไหล่"ในเมื่อจะตายอยู่แล้วเปิดก็ตาย ไม่เปิดก็ตาย เช่นนั้นจะเปิดทำไม ข้าไม่ได้โง่นะฝ่าบาท หากวันนี้ข้าเปิดกล่องสำเร็จ แล้วพรุ่งนี้ถูกลากไปประหารข้าจะเหนื่อยเปิดให้ทำไม แต่หากเปิดไม่ได้แล้วถูกประหาร ข้าก็ยิ่งไม่เห็นเหตุผลที่จะเปิด"เซียวจิ้นเกอกัดฟันแน่นรู้ทันทีว่าถูกหนิงอันบีบเข้ามุมแล้วเพราะคนที่อยากเปิดกล่องที่สุดคือเขาเองไม่ใช่หนิงอันหนิงอันจึงไม่รีบร้อนเลยแม้แต่น้อยตรงกันข้ามคนที่รีบกลับเป็นฮ่องเต้ลั่วจิ่งเหยาก้มหน้าลงแทบจะกัดลิ้นตัวเองกลัวหลุดหัวเราะออกมากู้ฉางอันเองก็ไอเบาๆ ครั้งหนึ่งส่วนเซียวอวี้เฉิน...มุมปากขยับขึ้นเพียงนิดเดียวน้อยเสียจนแทบไม่มีใครสังเกตเห็นแต่หนิงอันเห็นและเป็นครั้งแรกที่หนิงอันรู้สึกว่าท่านอ๋องกำลังขำอยู่จริงๆบนบัลลังก์เซียวจิ้นเกอมองหนิงอันเขม็งจึงเค้นเสียงออกมาทีละคำ"เจ้ากำลังข่มขู่ข้า"หนิงอันรีบส่ายหน้า"ไม่ใช่เจ้าค่ะ ข้าแค่กำลังรักษาชีวิตตัวเอง แค่ดิ้นรนมีชีวิตรอดจาก…ปากเหยี่ยวปากกา เพราะคนที่อยากได้ของในกล่องคือฝ่าบาท ส่วนข้า...ข้าอยากกลับบ้าน"ทันใดนั้นเสียงหัวเราะต่ำๆ ก็ดังขึ้นจากด้านข้างเซียวจิ้นเกอยิ่งปวดหัวกว่าเดิมหลายเท่า...

"ไป"เซียวจิ้นเกอตวาดซ้ำขันทีถึงกับสะดุ้งแต่ยังไม่กล้าขยับปึก เซียวจิ้นเกอยกเท้าถีบเข้าที่เอวอย่างแรงขันทีร้องลั่นแล้วล้มกลิ้งไปข้างหน้า"หากไม่ไปดูตอนนี้ ข้าจะตัดหัวเจ้าเดี๋ยวนี้"ขันทีหน้าซีดจนไร้สีเลือดสุดท้ายจึงต้องยกแขนเสื้อขึ้นปิดจมูกแล้ววิ่งตัวสั่นไปยังกล่องเหล็กเซียวจิ้นเกอรีบเดินตามติดไปด้านหลังดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวังไทเฮาซิงซีเองก็ลุกขึ้นจากที่นั่งใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากจมูกแน่นก่อนจะรีบตามไปอีกคนทั่วทั้งท้องพระโรงเงียบลงทุกคนล้วนอยากรู้ ข้างในนั้นมีอะไรอยู่กันแน่ขันทีชราค่อยๆ ชะโงกหน้าเข้าไปดูเพียงวินาทีเดียวดวงตาของเขาก็เบิกกว้างร่างทั้งร่างแข็งทื่อปากอ้าค้างราวกับเห็นสิ่งที่เกินกว่าจะเชื่อได้เซียวจิ้นเกอร้อนใจจนผลักอีกฝ่ายออก"หลบไป"ฮ่องเต้หนุ่มก้มลงมองในกล่องด้วยตัวเองจากนั้น...ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปไทเฮาซิงซีรีบเบียดเข้ามาเมื่อมองเห็นสิ่งของด้านในถึงกับหลุดอุทานออกมา"นี่มัน...นี่มันคืออะไรกัน"ในขณะเดียวกันเซียวอวี้เฉินกลับไม่ได้หันไปมองกล่องแม้แต่น้อยดวงตาคมจับอยู่ที่ร่างของหนิงอันใบหน้าซีดขาวมุมปากยังมีคราบเลือดสีคล้ำลมหายใจอ่อนเบาจนน่าใจหายเซียวอวี้เ

หนิงอันชะงักเกือบหลุดพูดความจริงออกไปจะให้บอกได้อย่างไรว่าตอนที่ยืนลูบกล่องอยู่ตรงนั้นภาพบางอย่างไหลเข้ามาในหัวเห็นคนงานกำลังสร้างกลไก เห็นฉีเหมินกำลังสั่งการ เห็นเซียวอวี้เฉินเป็นคนวางแผนทั้งหมดตั้งแต่กล่องปลอม ผงแป้งสีขาว จนถึงระเบิดแรงดันต่ำ ทั้งหมดมีไว้เพื่อหลอกเซียวจิ้นเกอและใช้ช่วงชุลมุนพาคนออกจากวัง หนิงอันจึงรีบหัวเราะกลบเกลื่อน"ก็เดาเอาสิ ข้าฉลาดจะตาย"ลั่วจิ่งเหยาหลุดหัวเราะออกมาทันที"ท่านเดาได้เก่งขนาดนั้นเลยหรือ"หนิงอันรีบพูด"ก็ข้าฉลาดจริงๆ ข้าเดาใจท่านอ๋อง หากเป็นพิษจริงท่านอ๋องคงไม่ยอมให้ข้าเข้าใกล้กล่อง หากเป็นระเบิดจริงคงไม่ปล่อยให้ตัวเองอยู่ใกล้ขนาดนั้น เพราะฉะนั้นข้าก็เลยเดาว่า...มันต้องเป็นแผนของท่านอ๋อง"ห้องทั้งห้องเงียบลง กู้ฉางอันมองหนิงอันลั่วจิ่งเหยามองหนิงอันแม้แต่เซียวอวี้เฉินเองก็ยังมองหนิงอันนิ่งๆเพราะคำอธิบายนี้...ฟังขึ้นอย่างประหลาดหนิงอันรีบยิ้มแหยแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหน้า"เอาเป็นว่า...ทุกคนรอดกลับมาแล้วเรื่องอื่นไว้ค่อยคุยพรุ่งนี้"พูดจบก็แกล้งหลับทันทีกู้ฉางอันกับลั่วจิ่งเหยาหันมามองกันก่อนจะส่ายหน้าพร้อมกันส่วนเซียวอวี้เฉินยังคงนั่งเงียบอ