All Chapters of ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ: Chapter 171 - Chapter 180

โจวอี้หมิงยิ้มเยาะ"ของโบราณจะตอบเองหรือ คุณกำลังแสดงละครหรือ"หนิงอันไม่ได้ตอบเพียงค่อยๆ วางแจกันลงบนโต๊ะกำมะหยี่สีดำจากนั้นย่อตัวลงเล็กน้อยใช้นิ้วลูบใต้ฐานแจกันอย่างแผ่วเบาก่อนหันไปพูดกับเจ้าหน้าที่ประมูล"รบกวนยืมไฟฉายกำลังสูงค่ะ"เจ้าหน้าที่หันไปมองกู้ฉางอันกู้ฉางอันพยักหน้า ไฟฉายขนาดเล็กถูกส่งให้หนิงอัน หนิงอันเปิดไฟ แต่แทนที่จะส่องด้านนอกกลับส่องเข้าไปในปากแจกันแล้วค่อยๆ หมุนแจกันช้าๆ"ทุกท่าน ช่วยดูจอภาพด้านบนด้วยค่ะ"กล้องถ่ายทอดสดรีบซูมเข้าไปภายในแจกันทันทีภาพด้านในปรากฏบนจอ LED ขนาดใหญ่ผู้คนต่างชะโงกหน้ามองตอนแรก...ไม่เห็นอะไรแต่เมื่อหนิงอันหมุนแจกันไปอีกประมาณครึ่งรอบ ก็มีตัวอักษรสีแดงเข้มปรากฏขึ้นด้านในเป็นตราประทับวงกลม อยู่ลึกลงไปเกือบถึงก้นแจกันทั้งห้องส่งเสียงฮือพร้อมกัน"มีตราด้านใน เมื่อครู่ไม่มีใครเห็น"หนิงอันยิ้มบางๆ"เพราะตรานี้ จะมองเห็นได้ ก็ต่อเมื่อส่องไฟจากมุมประมาณสี่สิบห้าองศา"หนิงอันหันไปมองโจวอี้หมิง"ช่างบูรณะอู๋จิ้งถัง มีธรรมเนียมประทับตราสองแห่ง แห่งแรก..."แตะใต้ฐานแจกัน"คือด้านนอกแห่งที่สอง...คือด้านใน"ผู้เชี่ยวชาญหลายคนรีบลุกขึ้นยืนหยิบแว่นขยายข

หนิงอันกะพริบตาปริบๆ"แล้วมาทำไมคะ"คุณปู่เซิ่นหัวเราะเบาๆ"ปู่ก็ไม่รู้แต่สายตาของเด็กคนนี้...ดูเหมือนกำลังตามหาของที่มีค่ากว่าของโบราณทั้งงาน"หนิงอันหันกลับไปมองเซียวเหวินหรงอีกครั้งพอดีกับที่ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น สายตาของทั้งสองสบกันเพียงเสี้ยววินาทีเซียวเหวินหรงชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะยิ้มให้ตามมารยาท ส่วนหนิงอันก็พยักหน้าตอบกลับอย่างสุภาพแล้วหันกลับมาสนใจภาพวาดบนเวทีต่อโดยไม่รู้เลยว่า...ตั้งแต่วินาทีที่เซียวเหวินหรงเดินเข้ามาในห้อง สายตาของเขาก็ไม่เคยละออกจากหนิงอันได้นานเกินไม่กี่วินาทีเลย...เฉียวอวี่ถงยืนอยู่ไม่ไกลสายตาไม่เคยละจากเซียวเหวินหรงเลยแม้แต่วินาทีเดียวเช่นกัน เมื่อครู่หล่อนมัวแต่สนใจเรื่องภาพวาด แต่พอเห็นเจ้าของตำแหน่งรองประธานเซียวกรุ๊ปเดินเข้ามา หัวใจก็เต้นแรงขึ้นทันที"หล่อ..."หล่อนพึมพำเบาๆ ก่อนกวาดสายตามองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าสูทสีดำตัดเย็บพอดีตัวรูปร่างสูงโปร่ง บุคลิกดูดี ทุกก้าวเต็มไปด้วยความมั่นใจยิ่งยืนอยู่ข้างศาสตราจารย์หลิน ยิ่งโดดเด่นจนผู้คนทั้งห้องมองตามเฉียวอวี่ถงอดเปรียบเทียบไม่ได้"เหมือน..คุณเซียวอวี้เฉินไม่มีผิด"อวี่ถงเคยเห็นเซียวอวี้เฉินเพียงครั้ง

"แต่ภาพนี้ ใช้ผงสีแร่ก็จริง แต่มีสารประสานอีกชนิดหนึ่งที่ต่างออกไป เป็นยางไม้ผสมกับน้ำมันจากเมล็ดพืช เมื่อเวลาผ่านไป ผิวหน้าจะด้านคล้ายสีน้ำ แต่หากส่องเฉียงๆ จะเห็นเงามันบางๆ ซึ่งไม่ควรมีในภาพยุคนั้น เพราะภาพนี้ของจริงที่หายไปจำเพาะด้วยสีจากแร่ธรรมชาติ และกาวจากหนังสัตว์เท่านั้น"ศาสตราจารย์หลินถึงกับเบิกตากว้าง รีบหยิบไฟส่องเฉียงทันทีเมื่อแสงตกกระทบเงามันบางๆ ก็ปรากฏขึ้นจริงทั้งห้องส่งเสียงฮือฮาศาสตราจารย์หลินหันมามองหนิงอันดวงตาเต็มไปด้วยความชื่นชม"ยอดเยี่ยม ผมมัวแต่วิเคราะห์องค์ประกอบเม็ดสี กลับลืมสังเกตชั้นสารประสาน"เขาหัวเราะเบาๆ"คุณเสิ่นความรู้ของคุณ ทำให้ผมได้เรียนรู้อีกครั้ง"ลั่วจิ่งเหยาที่อยู่ด้านล่างถึงกับกำหมัดแน่นยิ้มกว้างจนแทบปิดไม่อยู่กู้ฉางอันเองก็แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกเขาเลือกเดิมพันถูกแล้วหากหนิงอันตอบไม่ได้ คนที่จะเสียชื่อที่สุดก็คือเซียวกรุ๊ปแต่ผลกลับตรงกันข้ามชื่อเสียงของบริษัทกลับยิ่งสูงขึ้น กู้ฉางอันจึงก้าวออกมาอีกครั้ง"เพื่อความเป็นธรรม และเพื่อรักษามาตรฐานของงานประมูลเซียวกรุ๊ป"เขาหันไปมองเฉียวอวี่ถง"ภาพวาดชิ้นนี้...ควรถูกส่งไปตรวจสอบกับผู้เชี่ยวช

"แปลก..."หนิงอันพึมพำเบาๆ"ทำไม เห็นรถเข็นคันนี้แล้วถึงเศร้าขนาดนี้" ลั่วจิ่งเหยาเดินเข้ามายืนอยู่ด้านหลังอย่างเงียบๆ มองภาพนั้น ก่อนสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน"นายหญิงครับ เอ่อคุณหนิงอัน"หนิงอันหันกลับมาลั่วจิ่งเหยายิ้มบางๆ"ถ้าจะตีราคารถเข็นคันนี้...คุณหนิงอันจะตีราคาไว้ที่เท่าไหร่ครับ"หนิงอันก้มมองรถเข็นอีกครั้งเงียบอยู่นานก่อนยกมือแตะพนักรถเข็นเบาๆ อีกครั้งแล้วส่ายหน้า"ตีราคาไม่ได้ หรอกค่ะ"ลั่วจิ่งเหยาชะงัก"เพราะอะไรครับ"หนิงอันยิ้มเศร้าๆ"ของบางอย่าง มีคุณค่ามากเกินกว่าจะตีเป็นตัวเงิน"ลูบไม้เก่าๆ อย่างทะนุถนอมก่อนพูดต่อเบาๆ"ต่อให้มีคนเอาเงินทั้งโลกมาแลกเจ้าของก็คงไม่ขาย"คำตอบนั้นทำให้ลั่วจิ่งเหยาต้องรีบก้มหน้าลงเขากัดริมฝีปากแน่นพยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังเอ่อขึ้นมานายหญิง...ถึงจะจำอะไรไม่ได้แล้วแต่หัวใจของนายหญิงยังตอบเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนเลย...หลังจากเสียงชื่นชมรถเข็นไม้ค่อยๆ ซาลงไฟภายในห้องจัดประมูลค่อยๆ มืดลงอีกครั้งสปอตไลต์ทั้งหมดรวมไปยังเวทีกลาง พิธีกรสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนยิ้มกว้าง"ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีของชิ้นต่อไป...นี้เชื่อว่าหลายคนตั

กล่องแปดเซียนไม่รอด ยังคงนิ่งสนิท ราวกับไม่เคยมีผู้ใดแตะต้องมันเลยแม้แต่น้อยเฉียวอวี่ถงยังคงพยายามหมุนกลไกบนกล่องแปดเซียนไม่รอดอย่างไม่ยอมแพ้เหงื่อเม็ดเล็กเริ่มผุดขึ้นตามหน้าผาก รอยยิ้มที่เคยมั่นใจค่อยๆ เลือนหายเฉียวอวี่ถงยังคงพยายามหมุนกลไกบนกล่องแปดเซียนไม่รอดอย่างไม่ยอมแพ้เซียวอวี้เฉินนั่งไขว้ห้างอย่างสงบนิ่งบนโซฟา สีหน้าเรียบเฉยแทบไม่มีอารมณ์มือข้างหนึ่งค่อยๆ ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง อีกข้างวางอยู่บนพนักในท่านั่งไขว่ห้างสายตาคมทอดมองเหตุการณ์เบื้องล่างอย่างเงียบๆ ผ่านไปเพียงครู่เดียวเขาก็พยักหน้าให้กู้ฉางอันเบาๆ เพียงครั้งเดียว ไม่ต้องเอ่ยคำใด กู้ฉางอันกลับเข้าใจทันทีเขาก้าวออกไปรับไมโครโฟน แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มสุภาพ"คุณหนูเฉียวครับ พอได้แล้วครับหมดเวลาแล้วครับ"เฉียวอวี่ถงชะงัก หันกลับมามองทันที กู้ฉางอันยังคงยิ้มอย่างมีมารยาท"ทางเซียวกรุ๊ปขอขอบคุณที่คุณให้เกียรติทดลองเปิดกล่อง แต่เพื่อความยุติธรรม เราควรเปิดโอกาสให้ผู้ร่วมงานท่านอื่นได้ทดลองบ้าง"เฉียวอวี่ถงเม้มริมฝีปากแน่นแม้จะไม่พอใจ แต่เมื่อมีสายตาของผู้คนทั้งห้องจับจ้องอยู่ ก็ทำได้เพียงยิ้มฝืนๆ"แน่นอนค่ะ"ค่อยๆ ถอนม