Semua Bab ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ: Bab 251 - Bab 260

ส่วนใต้เท้าเสิ่น...ยืนอ้าปากค้าง เสิ่นอวี้หรานกำชายแขนเสื้อแน่นหลินซูเหยาเองก็หน้าเปลี่ยนสีมีเพียงหนิงอันที่ยังยืนอยู่ตรงนั้น มองบุรุษตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจหัวใจกำลังเต้นแรงอย่างไม่มีเหตุผลแล้วหนิงอันก็ถามขึ้นเบาๆ"ท่านอ๋อง"เซียวอวี้เฉินมองนาง"หืม"หนิงอันขมวดคิ้ว"เรา...เคยพบกันมาก่อนหรือ"คำถามนั้น ทำให้รอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าของเซียวอวี้เฉินหยุดลงเพียงเสี้ยววินาทีก่อนเขาจะตอบอย่างสงบ"เคย"หนิงอันยิ่งงุนงง"เมื่อใด"เซียวอวี้เฉินมองนางอยู่นานก่อนกล่าวเบาๆ"นานมากแล้ว เสิ่นหนิงอันคือคนที่ข้าต้องการ"ประโยคนั้นยังไม่ทันจางหายไปเสิ่นอวี้หรานก็หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ"หึ" รอยยิ้มเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย ด้านข้าง หลินซูเหยา มารดาใหญ่ของตระกูลเสิ่นก็ยกมุมปากขึ้นเช่นกัน สายตากวาดมองเซียวอวี้เฉินตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ"พูดได้ดีนี่"ใต้เท้าเสิ่นหน้าซีดลงทันที"ซูเหยา"แต่หลินซูเหยากลับไม่สนใจนางหันไปมองหนิงอันก่อนพูดต่อ"แต่มาสู่ขอบุตรสาวตระกูลเสิ่น...กลับมามือเปล่าเช่นนี้หรือ"ลั่วจิ่งเหยาขมวดคิ้วทันทีกู้ฉางอันที่ยืนอยู่ด้านหลังถอนหายใจยาว หลินซูเหยายังไม่หยุด"แต่ก็นะ..

"ท่านพ่อ"ใต้เท้าเสิ่นเหลือบมองเซียวอวี้เฉินจากนั้นหันกลับมาก่อนจับแขนหนิงอันเบาๆ"มาทางนี้"หนิงอันขมวดคิ้ว"มีอะไรหรือ""พ่อมีเรื่องจะคุยกับเจ้า"ใต้เท้าเสิ่นไม่รอคำตอบรีบพาหนิงอันเดินออกไปอีกด้านของลาน ให้ห่างจากเซียวอวี้เฉินและหลี่กวงเหว่ยพอสมควร แต่ถึงจะอยู่ห่าง สายตาของบุรุษสองคนก็ยังจับอยู่ที่หนิงอันไม่วางตาลั่วจิ่งเหยามองภาพนั้น ก่อนกระซิบกับกู้ฉางอัน"นี่เรียกว่าสู่ขอหรือศึกชิงเมือง"กู้ฉางอันเหลือบมองเขา"หุบปาก""ข้าก็แค่ถาม"ด้านหลังหลี่กวงเหว่ยกำมือแน่นดวงตาจับอยู่ที่หนิงอัน เฉียวอวีถงที่ถอนหายใจรู้ได้ในทันทีว่าภพนี้หลี่กวงเหว่ยไม่มีทางสู้เซียวอวี้เฉินได้เลย เขาวางหมากผิดคิดว่าหนิงอันจะเลือกเขา ส่วนเซียวอวี้เฉินกลับยืนสงบนิ่งเหมือนรู้ผลลัพธ์อยู่แล้วอีกด้านหนึ่งของลาน ใต้เท้าเสิ่นสูดลมหายใจลึก ก่อนพูดด้วยสีหน้าจริงจัง"หนิงอัน พ่อขอร้องเจ้าว่าเจ้าเจ้าต้องไปกับอ๋องเซียว"หนิงอันกะพริบตาปริบๆ"ท่านพ่อ ท่านพูดอะไรท่านก็รู้ว่าพวกเขาน่ากลัว"ใต้เท้าเสิ่นมีสีหน้าลำบากใจก่อนหันกลับไปมองเซียวอวี้เฉินอีกครั้ง"เจ้าก็รู้นี่ว่าชื่อเสียงของอ๋องเซียวในเมืองหลวงแล้วยังจะปฏิเสธทำไม"หนิงอั

จวนอ๋องเซียว หลังผ่านเหตุวุ่นวายมาทั้งวัน ในที่สุดทุกคนก็มีเวลาหายใจได้เล็กน้อยหนิงอันเดินออกมาจากเรือนรับรองเพียงลำพัง สายตากวาดมองไปรอบจวนอย่างสงสัยจวนแห่งนี้ใหญ่กว่าที่คิดทางเดินทอดยาวไปหลายทิศศาลา สวน เรือนพักห้องหนังสือ รวมถึงลานกว้างด้านหน้าทุกอย่างดูแปลกตา แต่กลับมีความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างซ่อนอยู่ลึกๆ หนิงอันเดินไปตามทางอย่างช้าๆ ปลายนิ้วแตะเสาไม้ข้างทาง ก่อนขมวดคิ้วเล็กน้อย"แปลก..."ยิ่งเดินหัวใจก็ยิ่งรู้สึกเหมือนเคยมาที่นี่ ทั้งที่ในความทรงจำของหนิงอันไม่เคยรู้จักจวนอ๋องเซียว ไม่เคยรู้จักเซียวอวี้เฉิน และไม่เคยรู้จักกู้ฉางอันกับลั่วจิ่งเหยาแต่สถานที่แห่งนี้… กลับทำให้รู้สึกเหมือนบ้านอย่างประหลาดหนิงอันกำลังจะเดินเลี้ยวไปยังเรือนอีกด้านทันใดนั้นข้อมือถูกคว้าเอาไว้หนิงอันสะดุ้ง หันกลับไปทันที"ท่าน ทะทะท่านอ๋อง"เซียวอวี้เฉินยืนอยู่ด้านหลัง ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบนิ่ง แต่สายตาคมกำลังมองหนิงอันอยู่ไม่วางหนิงอันพยายามดึงมือกลับ"ปล่อยข้าถึงข้าจะยอมมากับท่านแต่ข้าไม่ได้บอกว่าจะเป็นเอ่อๆๆๆ ยอมให้ท่านสู่ขอ "เซียวอวี้เฉินไม่ปล่อย กลับยิ้มสดใส"เจ้าจะไปไหน ข้าแค่ห่วงว่าเจ้าจะเ

ภายในจวนอ๋องเซียวลั่วจิ่งเหยานั่งกอดอกอยู่ฝั่งหนึ่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความหนักใจก่อนถอนหายใจออกมายาว"ข้าถามจริงๆ นะเราจะมารบราฆ่าฟันกับคนของวังหลวงไปทำไมกัน"กู้ฉางอันเงยหน้าขึ้นลั่วจิ่งเหยาพูดต่อ"ตอนนี้เราได้นายหญิงกลับมาแล้ว คนของวังหลวงก็ไม่ได้รู้เรื่องของพวกเราทั้งหมดแทนที่จะอยู่ที่นี่ให้วุ่นวาย รีบหาทางกลับโลกปัจจุบันไม่ดีกว่าหรือ พานายหญิงกลับไปด้วย"กู้ฉางอันเงียบไปครู่หนึ่งก่อนส่ายหน้า"นั่นแหละคือปัญหา"ลั่วจิ่งเหยาขมวดคิ้ว"ปัญหาอะไร"กู้ฉางอันมองหนิงอันที่อยู่ด้านนอกผ่านช่องหน้าต่างก่อนพูดช้าๆ"หากเรากลับไปตอนนี้ แล้วพาคุณหนิงอันกลับไปด้วย เกรงว่าความทรงจำของนางจะยิ่งยุ่งกว่าเดิม"ลั่วจิ่งเหยานิ่งไปกู้ฉางอันกล่าวต่อ"อย่าลืมว่าในความทรงจำปัจจุบันของคุณหนิงอันไม่มีพวกเรา ไม่มีท่านอ๋องไม่มีเรื่องของจวนอ๋อง แม้แต่ชีวิตที่พวกเราเคยอยู่ร่วมกันนางก็จำไม่ได้"ลั่วจิ่งเหยาค่อยๆ พยักหน้า"หมายความว่า..หากกลับไปตอนนี้ คุณหนิงอันอาจไม่มีท่านอ๋องเซียวอยู่ในความทรงจำเลยก็ได้"ลั่วจิ่งเหยาก้มหน้าลงก่อนถอนหายใจ"จริงด้วย...สินะถ้ากลับไปนายหญิงอาจมองท่านอ๋องเป็นแค่คนแปลกหน้า"กู้ฉางอันพยักห

ภายในห้องลับหลี่กวงเหว่ยนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ สีหน้าเคร่งเครียดกว่าทุกครั้ง"เป็นไปไม่ได้..."เขากำมือแน่น"หนิงอันจำใครไม่ได้เลยทั้งข้า… ทั้งคนของเซียวอวี้เฉิน แม้แต่เรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นทั้งหมดก็หายไปหมดนางคือใครกันแน่"เฉียวอวี่ถงยืนอยู่ไม่ไกลเงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนถามเบาๆ"เช่นนั้นท่านจะทำอย่างไร"หลี่กวงเหว่ยหลับตาลง"ข้าต้องทำให้นางจำทุกอย่างแต่จะทำอย่างไร..ในเมื่อเรื่องที่เราสัญญากันนางยังจำไม่ได้ ข้าไม่รู้ว่าจะต้องความทรงจำของนางถึงจะกลับมา สิ่งที่เกิดขึ้นกับข้ากำลังเกิดขึ้นกับนางการเดินทางแต่ละครั้งต้องมีราคาที่ต้องจ่ายนั่นคือความทรงจำที่หายไป"เฉียวอวี่ถงนิ่งไปก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ"ถ้าอย่างนั้น...นอกจากให้หนิงอันจะตาย"หลี่กวงเหว่ยลืมตาขึ้นทันทีเฉียวอวี่ถงกล่าวต่อ"แล้วพานางกลับมาอีกครั้ง ข้าก็ไม่เห็นว่าจะมีวิธีอื่นแล้วในเมื่อท่านพูดเองว่าตอนนั้นนางตายแล้วมีหนิงอันมาเข้าร่าง"หลี่กวงเหว่ยกำหมัดแน่น เพราะคำตอบนั้น… น่ากลัวเกินกว่าจะยอมรับยามบ่าย หนิงอันยืนอยู่ตรงหน้าเซียวอวี้เฉินสองมือประสานกันไว้ด้านหน้าดวงตากลมโตเป็นประกาย"ท่านอ๋อง"เซียวอวี้เฉินเงยหน้าขึ้นจากตำรา