Semua Bab ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ: Bab 261 - Bab 270

เบื้องหน้าของทั้งสี่คนคือพื้นที่ว่างเปล่ากลางหุบเขาหนิงอันยืนมองพื้นดินตรงหน้าอยู่นาน ก่อนค่อยๆ กวาดสายตาไปรอบบริเวณ สีหน้าของหนิงอันเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นเรื่อยๆ"ตรงนี้...แหละ"เซียวอวี้เฉิน กู้ฉางอัน และลั่วจิ่งเหยาต่างหันมองพร้อมกันหนิงอันเดินเข้าไปอีกสองสามก้าว ก่อนหยุดอยู่ตรงจุดหนึ่ง "ข้าจำได้ดี หลี่กวงเหว่ยใช้ไทม์แมชชีนที่นี่เพื่อเดินทางไปยังโลกปัจจุบัน แล้วก็ย้อนกลับมายังอดีตอีกหลายครั้ง"ลั่วจิ่งเหยาขมวดคิ้ว "แต่ตอนพวกเรามาถึงที่นี่ เครื่องนั่นก็อยู่ตรงนี้จริงๆ ไม่ใช่หรือ""ใช่"หนิงอันพยักหน้า"แล้วตอนนี้มันหายไปไหน" คำถามนั้นทำให้ทุกคนเงียบลงทันทีกู้ฉางอันเดินวนรอบพื้นที่ว่าง พลางก้มมองพื้นดินอย่างละเอียด "ไม่มีร่องรอยเลยขอรับ เหมือนมันไม่เคยตั้งอยู่ตรงนี้มาก่อน"ลั่วจิ่งเหยามองพื้นที่ว่างด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "เป็นไปไม่ได้ ของแบบนั้นจะหายไปเองได้อย่างไร มันเป็นเครื่องที่พาพวกเรามาที่นี่ หากไม่มีมัน พวกเราก็กลับโลกปัจจุบันไม่ได้ ทำอย่างไรดีนายหญิง"เซียวอวี้เฉินมองหนิงอัน "เจ้ามั่นใจหรือว่าหลี่กวงเหว่ยไม่ได้ทำลายมัน"หนิงอันส่ายหน้า "ถ้าเขาทำลาย เราก็คงไม่มีทางกลับ แต

เซียวอวี้เฉินยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ว่า "ข้ามาเพื่อช่วยฝ่าบาท ข้าได้ยินว่าฝ่าบาทกำลังตามหาคนปรุงยาอยู่มิใช่หรือ"เซียวจิ้นเกอขมวดคิ้วมอง "เจ้าหมายถึงใครอ๋องเซียวคนที่สามารถปรุงยาอายุวัฒนะได้"เซียวอวี้เฉินยังคงยิ้ม หนิงอันก้าวขึ้นมาข้างหน้าอย่างไม่รีบร้อน ก่อนประสานมือแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงมั่นใจ "ข้าน้อยเสิ่นหนิงอัน ว่าที่ชายาของท่านอ๋องเซียว ข้ามาที่นี่เพราะมีตำรับยาอายุวัฒนะ"เซียวจิ้นเกอกับไทเฮาดวงตาเป็นประกาย หลี่กวงเหว่ยเดินเข้ามาพร้อมเฉียวอวี้ถงทันทีที่เห็นเซียวอวี้เฉินกับหนิงอันอยู่ภายในวังมุมปากของเขาก็ยกขึ้นช้าๆ แต่รอยยิ้มนั้นไม่ได้มีเพียงความยินดีมันเต็มไปด้วยความพึงพอใจของคนที่คิดว่าทุกอย่างกำลังดำเนินไปตามแผนในที่สุด...เซียวอวี้เฉินก็เข้ามาเอง และหนิงอันก็กลับมาอยู่ข้างเขาหลี่กวงเหว่ยไม่จำเป็นต้องเสียเวลาออกไปตามหาอีกแล้วเขาค่อยๆ กวาดสายตามองทั้งสองคน ก่อนหลุบตาลงซ่อนประกายเจ้าเล่ห์ในดวงตา ก่อนพูดเสียงเบา"ทุกอย่างเป็นไปตามที่เราคิด"เฉียวอวี้ถงยิ้ม"ถึงกับทำให้ท่านพอใจขนาดนี้เลยหรือ" หลี่กวงเหว่ยหัวเราะเบาๆ"เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้เรื่องสำคัญเช

หลี่กวงเหว่ยเดินออกมาจากตำหนักไทเฮา สีหน้าดูผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย หลังจากพูดสิ่งที่ต้องการไปจนหมด แต่ทันทีที่เดินพ้นระเบียงด้านหน้า เขากลับต้องหยุดฝีเท้า เพราะหนิงอันยืนรออยู่ใต้ชายคาไม่ไกลนัก หลี่กวงเหว่ยยิ้มทันที ก่อนเดินเข้าไปหา "หนิงอันในที่สุดเจ้าก็มา เจ้าคงรู้แล้วสินะ ว่าควรยืนอยู่ข้างใคร"หนิงอันเลิกคิ้ว "ท่านพูดถึงเรื่องอะไรข้าไม่เข้าใจ"หลี่กวงเหว่ยไม่ตอบ เพียงยื่นมือออกมาคว้ามือของหนิงอันมากุมไว้แน่น หนิงอันก้มมองมือของตัวเอง ก่อนเงยหน้าขึ้นยิ้มบางๆ "ข้าคือว่าที่ชายาอ๋อง ปล่อยข้าเถอะ"หลี่กวงเหว่ยกลับไม่ยอมปล่อย "หนิงอัน เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ ข้ากำลังจะพาเจ้าออกไปจากที่นี่เราจะไปใช้ชีวิตที่มีความสุขด้วยกันเจ้าจำคำมั่นของเราไม่ได้หรือไร"หนิงอันถอนหายใจเบาๆ ก่อนพูดอย่างตรงไปตรงมา “ข้าจำอะไรไม่ได้ทั้งนั้นปล่อยข้าเถอะ”“หนิงอัน ตอนนี้เรามีทุกอย่างแล้วเพียงเจ้าได้ว่าข้า ไม่สิตาทิพย์ของเจ้าความสามารถพิเศษนั้นของเจ้ามันกลับคืนมาหรือยังเราจะได้ใช้มันหาสมบัติและกลับโลกปัจจุบันด้วยกัน” หนิงอันส่ายหน้า"ท่านจะพาข้าไปได้จริงๆ หรือ"หลี่กวงเหว่ยหัวเราะเบาๆ " ข้าสามารถเดินทางข้ามเ

ฉับพลันนั้นเอง เคร้งเสียงกระบี่ถูกชักออกจากฝักดังสะท้อนไปทั่ว เซียวอวี้เฉินก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว มือใหญ่กำด้ามกระบี่แน่น "อย่าแตะต้องหนิงอันปล่อยนางเดี๋ยวนี้"สิ้นเสียง กระบี่ในมือก็พุ่งตรงเข้าใส่หลี่กวงเหว่ยอย่างรวดเร็ว หลี่กวงเหว่ที่เอาแต่มองหนิงอันไม่ทันได้หลบ แต่ในจังหวะนั้นเอง เฉียวอวี่ถงกลับพุ่งเข้ามาขวางกลางระหว่างทั้งสองโดยไม่ลังเลฉึก คมกระบี่แทงเข้าที่ร่างของเฉียวอวี่ถง เลือดซึมออกจากเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว ร่างของเฉียวอวี่ถงสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะทรุดลงตรงหน้าหลี่กวงเหว่ย"เฉียวอวี่ถง" หลี่กวงเหว่ยรีบรับร่างของเธอเอาไว้ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที "เจ้าทำไมทำแบบนี้"เฉียวอวี่ถงกัดฟัน พยายามฝืนยิ้มทั้งที่ใบหน้าซีดลง "นายท่าน...ไปกันเถอะ"หลี่กวงเหว่ยนิ่งงัน มองหญิงสาวในอ้อมแขนอย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเซียวอวี้เฉินที่ยังคงกำกระบี่แน่นส่วนหนิงอันยืนมองภาพตรงหน้า ดวงตาเบิกกว้าง หัวใจสั่นสะท้าน เพราะเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อครู่ หนิงอันรู้แล้วว่าเฉียวอวี่ถงไม่ได้รับกระบี่แทนหลี่กวงเหว่ยเพียงเพราะภักดีเท่านั้น แต่การเคลื่อนไหวนั้นกลับเหมือนคนที่พร้อมจะเดิมพันทุกอย่าง เพื่อให้ช

ทหารของเซียวอวี้เฉินค่อยๆ ก้าวเข้ามาล้อมเซียวจิ้นเกอเอาไว้ทุกทิศทาง คมกระบี่นับสิบเล่มชี้ลงตรงพื้น แต่ไม่มีผู้ใดจำเป็นต้องออกแรงอีกแล้ว เพราะบุรุษผู้เคยนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรเมื่อครู่ บัดนี้กลับคุกเข่าอยู่กลางท้องพระโรงอย่างหมดทางเลือกเซียวจิ้นเกอก้มหน้าลง มือทั้งสองวางอยู่บนพื้นหินเย็นเยียบ ลมหายใจหนักหน่วง ใบหน้าซีดเผือด แม้ภายในดวงตาจะยังมีความไม่ยินยอม แต่ก็ไม่มีหนทางให้ต่อสู้อีกต่อไปแล้ว"ข้ายอมจำนน..."เสียงของเขาแหบพร่า"ข้าจะไม่ต่อต้านอีกจะทำอะไรก็เดชิญ แต่ช่วยเรียกหมอหลวงให้ข้าด้วยยย"หลี่เฉวียนเฉิงลดกระบี่ที่จี้ที่ลำคอของเซียวจิ้นเกอลงเหล่าทหารของเซียวอวี้เฉินยังคงยืนล้อมอยู่เช่นเดิม ไม่มีผู้ใดลดอาวุธลง จนกว่าจะได้รับคำสั่งจากผู้เป็นนายกู้ฉางอันยืนอยู่ไม่ไกลจากลั่วจิ่งเหยา ทั้งสองหันมองหน้ากันเพียงครู่เดียว ก่อนกู้ฉางอันจะถอนหายใจออกมาเบาๆ ลั่วจิ่งเหยายกมือขึ้นเกาศีรษะแล้วพึมพำเสียงเบา "ในที่สุดก็จบเสียที" กู้ฉางอันเหลือบมองเขา ก่อนตอบเรียบๆ "เจ้าคิดจริงหรือว่าจบแล้ว" ลั่วจิ่งเหยาชะงัก ก่อนหันไปมองบัลลังก์มังกรที่อยู่เบื้องหน้า "อ้อ...จริงด้วย ยังเหลือเรื่องใหญ่ที่สุดอีก