MY TINY MATCHMAKERS のすべてのチャプター: チャプター 141 - チャプター 150

WINONA'S POVIlang araw na ang lumipas matapos bumalik ni Sir Daniel sa Singapore. Unti-unti na ring bumalik sa normal ang lahat sa Villarreal Holdings.Tapos na ang malaking isyu. Tapos na rin ang CSR project, sa susunod na taon ulit. Kaya muli na namang nabalot ng deadlines, meetings, at reports ang bawat departamento.Gaya ng dati... Abala na naman ang lahat. Kasama na ako roon ngunit sa dami ng trabaho. May isang bagay na paulit-ulit na kumukuha ng atensyon ko.Eksaktong alas-kuwatro ng hapon. May isang magandang babae na palaging pumapasok sa private elevator ng Presidente.Parehong oras. Parehong elevator. Araw-araw. Noong una. Hindi ko iyon binigyan ng kahulugan. Baka investor. Baka consultant o baka kakilala ni Rafael.Hanggang sa isang hapon, habang palabas ako ng conference room matapos ang budget presentation. Napansin kong muli siyang dumating. May dala siyang dalawang eco bags. Punong-puno ng sariwang gulay, karne, prutas, mga herbs at iba't ibang grocery items."Good af

RAFAEL'S POV"This... is officially the first dish I'm willing to let other people taste."Napabuntong-hininga si Chef Carmie Ortega habang nakatingin sa kawaling nasa harapan ko.Napatingin ako sa kanya."So... That's a compliment?" Nag aalinlangan kong tanong.Napatawa siya."A very big compliment, Sir."Kumuha siya ng tinidor at marahang sumubo ng stir-fried chicken. Tahimik akong nakatingin sa kanya. Hindi ko maipaliwanag kung bakit pero mas kinakabahan pa ako ngayon kaysa noong unang beses akong humarap sa board of directors.Ilang segundo ang lumipas, hanggang sa ngumiti siya."Congratulations."Nanlaki ang mga mata ko."I passed?" Tanong ko. Tumawa siya."You passed. The chicken is tender. The vegetables still have texture and your seasoning..."Tumango siya."finally tastes balanced."Hindi ko napigilang mapangiti.Sa wakas, pagkatapos ng halos isang linggong puro sunog na bawang, hilaw na gulay, at maalat na sabaw. May isa rin akong nalutong maipagmamalaki.Habang inililipat

RAFAEL'S POVTahimik kong pinagmasdan ang kalderetang kumukulo sa kawali. Hindi ko alam kung pang-ilang beses ko na itong niluto ngayong hapon.Napabuntong-hininga ako."I think... this is the hardest dish you've taught me."Napangiti si Chef Carmie habang marahang hinihalo ang sarsa."Because this isn't just another recipe."Napatingin ako sa kanya."What do you mean?"Bahagya siyang ngumiti."You're cooking for someone important."Hindi na ako nakapagsalita pero totoo ang sinabi niya at habang tinuturuan niya akong lutuin iyon, iisang tao lang ang nasa isip ko. Napangiti ako pagkuwa'y tahimik kong ibinalik ang tingin sa kaldereta.Makalipas ang ilang sandali, ako rin ang unang bumasag sa katahimikan."Chef...""Hmm?""The twin mom's favorite dish is kaldereta." pag amin ko.Natigilan siya bago ngumiti. "That's why you wanted to learn this."Nakangiti akong tumango."Maybe, if I can cook her favorite food... she'll enjoy it. She'll be happy."Napatingin si Chef Carmie sa akin. Hindi

WINONA'S POV Hindi pa rin maalis ang ngiti sa labi ko habang tahimik na kumakain ng kaldereta. Hindi ko akalaing ang simpleng hapunang ito ang magiging isa sa pinakamasayang gabi naming apat. Napatingin ako kay Rafael. Tahimik lang siyang kumakain pero paminsan-minsan, pasimple niyang sinusulyapan ang reaksyon ko. Parang hinihintay niya ang husga ko. Napailing ako habang napapangiti. "Sir..." Napatingin siya sa akin. "Honestly... masarap talaga." Kitang-kita kong bahagyang nagliwanag ang mukha niya. "I'm glad you like it." nakangiting sabi niya. Bigla ay nagsalita si Bea. "Mommy! Alam mo ba?" Bumaling ako sa kanya. "Daddy CEO burned seven chickens!" Natawa agad ako. "Seven?" Napakamot si Rafael sa batok. "I think... they're exaggerating." Mabilis na umiling si Brix. "No. Chef Carmie told us it was seven and six gloves of garlic," sabi nito. "And plus 10 onions." dagdag ni Bea habang seryosong nagbibilang sa mga daliri. Hindi ko na napigilan an

WINONA'S POV "Mommy!" Mahina akong napaungol habang narinig ang sigaw ni Bea mula sa sala. "Come here!" Napailing ako habang lumabas ng kusina. Pagdating ko sa sala, halos mapahawak ako sa noo. "Anong... ginagawa ninyo?" Nakaupo ang kambal sa loob ng malaking camping tent. May mga unan, may kumot, may stuffed toys at sa gitna... Tahimik na nakaupo si Rafael. Nakasuot pa ng matching camping hat. "Daddy CEO said... we should practice." Masayang sabi ni Brix. "Practice?" Tumango si Rafael. "The actual camping is two days away." "I thought... it would be good if they became familiar with the equipment." Napatawa ako. "Sir... You're taking this very seriously." Bahagya siyang ngumiti. "I've never been camping." Napakurap ako. "Really?" Tumango siya. "So... I'm learning together with them." "Daddy CEO!" Masayang sabi ni Bea. "We'll teach you!" Napataas ang kilay ko. "Kayo?" Tumango silang dalawa. "Yes!" Napangiti ako. "Sige nga." Tu