All Chapters of MY TINY MATCHMAKERS: Chapter 121 - Chapter 130

WINONA'S POV Halos isang linggo na ang lumipas mula nang ilagay ako sa temporary administrative leave. Hindi pa rin ako makapaniwalang sa isang iglap. Mula sa pagiging Event Manager ng Villarreal Holdings. Naging taong pinaghihinalaan ng sarili kong kumpanya. Napabuntong-hininga ako habang nakaupo sa sala ng bahay. Nasa harapan ko ang lumang laptop na matagal ko nang hindi ginagamit. Ito rin ang laptop na ginamit ko noon bago ako lumipat sa Villarreal Holdings. Matapos madiskubre ni Rafael ang remote access logs dito. Hindi ko na halos ito ginalaw. Tahimik kong isinara ang laptop. Ayoko na munang isipin ang problema. Mas gusto kong ituon ang oras ko sa kambal. "Mommy!" Napangiti ako nang marinig ang masiglang boses ni Bea. "Look at Brix!" Napalingon ako, masyadong malalim ang iniisip ko, hindi ko napansin na nasa harap na ng lumang laptop si Brix, seryosong-seryoso habang mabilis na gumagalaw ang mga daliri sa keyboard. "Brix..." Mahina ko siyang tinawag. "Don't play w

RAFAEL'S POV Hindi sapat ang hinala. Hindi rin sapat ang digital trail. Kung gusto kong tuluyang linisin ang pangalan ni Winona. Kailangan kong magkaroon ng ebidensyang hindi kayang pabulaanan. At para magawa iyon, kailangan kong hayaan ang tunay na salarin na gumawa ng isa pang pagkakamali. Tahimik akong nakaupo sa conference room kasama ang Investigation Team. Nasa harapan ko ang forensic reports na nag-uugnay sa workstation ni Eva sa remote access ng lumang laptop ni Winona. Malinaw ang direksiyon pero kulang pa. "We're not making an arrest." Biglang napatingin sa akin ang lahat. "Sir?" Umiling ako. "Not yet. If we confront her now, she'll deny everything and the Board will ask for direct evidence." Tahimik na tumango ang Legal Head. "Tama si Sir. All we have right now is circumstantial evidence." Muli akong nagsalita. "So we'll give her an opportunity... to expose herself." Nagkatinginan ang lahat. "Claire." "Yes, Sir." "I want you to prepare anothe

WINONA'S POVHindi ko alam kung bakit bigla na lang akong kinabahan nang mag-ring ang cellphone ko. Nasa kusina ako noon kasama sina Brix at Bea.Abala kaming tatlo sa paggawa ng cookies o mas tamang sabihing... ako lang ang gumagawa. Habang ang kambal ay lihim na ninanakaw ang chocolate chips.Napangiti pa ako nang mahuli ko si Bea."Sweetheart... Those are for the cookies."Napanguso ito."But they're delicious."Napailing na lang ako. Bago pa ako makapagsalita. Tumunog ang cellphone ko. Nanlaki ang mga mata ko nang makita ang pangalan sa screen.Rafael Villarreal.Mabilis kong sinagot ang tawag."Sir?"Tahimik ang kabilang linya. Makalipas ang ilang segundo... Mahina siyang nagsalita."Can you come to the office?"Bahagyang bumigat ang dibdib ko."Is... something wrong?""No." Maikli niyang sagot."Actually... everything is finally right."Napahinto ako. Hindi ko maintindihan ang ibig niyang sabihin."I'll send a car for you. Bring the twins if you want. I'll be waiting."Naputol a

WINONA'S POV Matapos ang hapunan. Hindi muna kami dumiretso sa parking area. Nagyaya sina Brix at Bea na maglakad-lakad muna sa hotel garden, kaya wala na kaming nagawa ni Rafael kundi ang sumunod sa dalawa. "Daddy CEO!" Masayang sigaw ni Bea habang hinahawakan ang kamay ng binata. "The pasta was sooo good!" Napangiti si Rafael. "Mas masarap ba kaysa luto ni Mommy?" Napaisip si Bea. "Hmmm..." Mahigpit nitong hinawakan ang baba na para bang seryosong-seryoso ang tanong. "Different." Napatawa kaming lahat. "Safe answer." Natatawa kong sabi. Napakamot naman sa ulo si Bea. "I don't want Mommy to get jealous." Napailing ako. "I won't. But thank you." Tumalon naman si Brix sa kabilang tabi ni Rafael. "Daddy CEO." "Hmm?" "When you learn how to cook... can you make steak for us?" Bahagyang natawa ang binata. "I'll do my best." Biglang umiling si Bea. "No. You'll burn it again." Napahinto si Rafael. "Hey... That only happened once." "Twice, si

WINONA'S POV Halos magtatanghali na nang matapos ang unang batch ng distribution. Mahigit limang daang school kits na ang naipamigay. Punong-puno ng tawanan ang buong school. May mga batang masayang isinusukat ang bago nilang backpacks. May ilan namang agad na binubuklat ang mga bagong notebook na para bang ayaw nang bitawan ang mga ito. Napangiti ako. Ito ang dahilan kung bakit gustung-gusto ko ang mga outreach program. Nakakapagod pero sulit. "Mommy!" Napalingon ako nang marinig ang boses ni Bea. Tumatakbo itong papunta sa akin habang hawak ang kamay ng isang maliit na batang babae. "Can we play with them during lunch break?" Napangiti ako. "Finish your lunch first." "Okay!" Masaya itong tumango bago muling tumakbo. Hindi nagtagal ay nagsimula na ring maghanda ng tanghalian ang mga volunteers. Sa ilalim ng malaking acacia tree inilatag ang mga packed lunch. Wala nang CEO. Wala nang managers. Lahat kami ay magkakatabing nakaupo sa damuhan. Napailing ako nang mak