All Chapters of MY TINY MATCHMAKERS: Chapter 161 - Chapter 170

WINONA'S POV "Winona..." Marahan niyang tawag. Hindi ko alam kung bakit mas bumilis ang tibok ng puso ko. Iba ang mga mata niya, mas seryoso, mas malalim. Parang matagal na niyang kinikimkim ang gusto niyang sabihin. "I've spent years believing that work was enough." sabi niya. "I thought success could fill every empty space." Napangiti siya. "But then... I met two stubborn little kids... who insisted on calling me Daddy CEO." Napatawa ako nang mahina. "And through them... I met the strongest woman I've ever known." Natigilan ako. Hindi ko magawang umiwas ng tingin. "You, I watched you put everyone before yourself. I watched you smile even when you were tired. I watched you love your children with everything you have." Huminga siya nang malalim. "And somewhere along the way... I stopped looking forward to my meetings. I started looking forward to seeing you." Pakiramdam ko... huminto ang oras ng mga sandaling iyon.. "I tried convincing myself it was only beca

RAFAEL'S POV "Good morning, Sir." "Good morning." Ganting bati ko. Napalingon sa akin ang receptionist. Mukhang hindi niya inaasahang babatiin ko siya. Ngumiti lang ako bilang tugon bago dumiretso sa paglalakad. Hindi ko alam kung bakit pero simula pa kagabi, pakiramdam ko ay gumaan ang lahat. Parang may malaking bahagi ng puso kong matagal na nawawala na sa wakas ay natagpuan ko na. "Good morning, everyone." bati ko sa mga empleyado sa executive floor. Isa-isang napatayo ang mga ito. "Good morning, President Villarreal." Tumango ako sa kanila. "Have you all eaten breakfast?" tanong ko. Tahimik silang nagkatinginan. "Y-Yes, Sir." "Good." Ngumiti ako. "Let's have a productive day." Pagkatapos kong pumasok sa opisina. Tahimik na sumilip ang dalawang staff sa glass wall. "Ngumiti ba si Sir?" "I think... oo." "Baka mali lang ang nakita natin." Sa loob ng President's Office. Tahimik na pumasok si Claire dala ang morning schedule ko. "Sir, your n

RAFAEL'S POV"Daddy CEO!" Sabay na sigaw nina Bea at Brix.Huminto ang itim na company car sa tapat namin. Pagkabukas pa lang ng pinto ay agad nang bumaba ang kambal at mabilis na tumakbo papunta sa akin.Hindi ko napigilang mapangiti."Oh... they're here."Lumuhod ako upang salubungin sila. Halos sabay silang tumalon sa mga bisig ko at mahigpit na yumakap."We missed you!" masayang sabi ni Bea.Napatawa ako."I saw you this morning.""But that was sooo long ago!" reklamo naman ni Brix na parang isang buong taon na kaming hindi nagkita.Natatawa akong napailing."You two really know how to melt my heart. I missed you too."Mas hinigpitan ko pa ang yakap sa dalawa bago marahang hinaplos ang mga ulo nila.Sa gilid, tahimik lang akong pinagmamasdan ng mga kaibigan ko. Parang hindi sila makapaniwalang ako ang taong kaharap nila.Narinig kong bumulong si Sage."Guys... He smiled."Tumango si Rowan."And voluntarily." Anito. "He really did change." Naiiling na sabi ni Maximus. "Are we sur

RAFAEL'S POV Hindi pa man tuluyang nakakapasok ang kambal. Nagkalat na agad ang tawanan sa buong function hall. Nilibot nina Bea at Brix ang buong lugar na para bang sila ang tunay na celebrants. "Mommy!" Masayang sigaw ni Bea habang nakaturo sa dessert table. "Look! So many cupcakes!" "Cookies too!" dagdag agad ni Brix. Napailing lang si Winona. "Remember, one at a time." paalala nito sa mga anak. "Yes, Mommy." Sabay silang tumango. Dalawang segundo lang ang lumipas. Nakahawak na agad sila ng tig-isang cupcake. Napatawa ako. "They're fast." komento ko. "They learned from you." Mahinang bulong ni Winona. Napalingon ako sa kanya. "Me?" Tumango siya. "You finish meetings faster than anyone." Napailing akong natatawa. "That's not the same." "It is." Mahina siyang tumawa. Hindi ko napigilang pagmasdan siya. Even in the middle of all this chaos. She still looked beautiful. "Okay!" Malakas na sigaw ni Sage. "Attention everyone!" Naagaw ang atensyo

WINONA'S POVTahimik ang buong biyahe pauwi. Pagod na pagod ang kambal matapos ang birthday party ni Sage kaya ilang minuto pa lang ang nakakalipas ay mahimbing na silang nakatulog sa likurang upuan. Napangiti ako habang marahang inaayos ang maliit na kumot na nakatakip sa kanila."They had so much fun today," mahina kong sabi.Sumulyap si Rafael sa rearview mirror."They deserve it."At sa simpleng sagot niyang iyon. Hindi ko na napigilang ngumiti. Hindi lang niya pinapasaya ang kambal. Unti-unti, nagiging bahagi na rin siya ng bawat masasayang alaala naming tatlo.Pagdating sa bahay, maingat naming binuhat ang kambal. Si Rafael ang nagbuhat kay Brix habang ako naman kay Bea. Mahimbing pa rin ang tulog ng dalawa. Marahan namin silang inihiga sa kama. Kinumutan ko sila bago hinaplos ang buhok nila saka ko pinatay ang ilaw.Paglabas namin ng silid. Tahimik naming isinara ang pinto. Sandali kaming nagkatitigan sa sala.Napabuntong-hininga ako."Thanks for today..."Ngumiti ako."...Sir.