LOGINAella's POVBuong biyahe pauwi ng bahay ay walang nagsasalita sa aming dalawa. Ang tanging tunog lang sa loob ng sasakyan ay ang ugong ng makina at ang hampas ng ulan sa windshield. Diretso lang ang tingin ni Zion sa kalsada, mahigpit ang hawak sa manibela habang ang mga panga niya ay nakakagat nang mariin. Alam kong galit siya, alam kong nasasaktan siya, pero mas matindi ang takot na nararamdaman ko sa sarili ko ngayon.Pagkaparada ng kotse sa garahe, hindi ko na hinintay na pagbuksan niya ako ng pinto. Agad akong bumaba at mabilis na naglakad papasok ng bahay. Dumiretso ako sa kwarto namin at binuksan ang cabinet para kumuha ng malaking bag. Rinig ko ang mabibigat niyang hakbang na sumusunod sa akin, at bago ko pa man mailabas ang mga damit ko, marahas niyang isinara ang pinto ng wardrobe."What do you think you're doing, Aella?" galit na tanong ni Zion, habang hinihingal siya sa tindi ng emosyon."Zion, please, huwag muna ngayon," pakiusap ko h
Aella's POV Umuulan nang malakas noong gabing idinaos ang engrandeng anibersaryo ng Monteverde Group sa ballroom ng isang sikat na hotel. Naka-upo kami sa VIP table, katabi si Zion na kanina pa mahigpit ang hawak sa kamay ko sa ilalim ng lamesa. Alam kong sinusubukan niya akong pakalmahin dahil nandoon din ang kaniyang lolo, si Don Alejandro, na kilala sa pagiging mahigpit at tradisyunal. Simula nang dumating kami, ramdam ko na ang mga mapanghusgang tingin ng matanda, ngunit pinilit kong maging kalmado para kay Zion. Nagsimula ang programa at tinawag si Don Alejandro sa stage para magbigay ng kaniyang talumpati bilang founder ng kumpanya. Umalingawngaw ang palakpakan sa buong ballroom. Tumayo ang matanda, pormal na pormal sa kaniyang mamahaling suit, at humawak sa mikropono. "Good evening, everyone," panimula ng lolo ni Zion. "Tonight, as we celebrate decades of success, I also want to address the future of the Monteverde legacy. A leg
Aella's POV Hindi ako nakatulog nang maayos kagabi dahil sa nakita kong velvet box sa study room ni Zion. Pagsapit ng umaga, napansin kong maagang umalis si Zion kasama si Luna. Ang sabi ng helpers, may bibilhin lang daw na materyales para sa school project ng bata. Pero hindi ako ipinanganak kahapon. Alam kong may pinaplano silang dalawa. Ang hindi ko alam, sa mga sandaling iyon, seryosong nakaupo ang mag-ama ko sa isang tahimik na sulok ng paborito nilang cafe sa Tomas Morato. Si Luna ang mastermind, hawak ang kaniyang makulay na notebook, habang si Zion naman ang kabado at sunod-sunod ang pag-inom ng kape. "Papa, listen to me," seryosong sabi ni Luna habang ipinapatong ang mga siko sa mesa. "We need a complete vibe shift. Ang goal natin dito ay simple lang pero non-negotiable. Happy crying only. Ayaw natin ng iyak na parang na-trauma o iyak na dahil sa sobrang stress gaya ng mga naunang attempts mo. Gusto natin 'yung luha ng sobrang saya." Huminga nang malalim si Zion at su
Aella's POVNitong mga nakaraang araw, parang may kung anong multo ang laging humahabol kay Zion. Pansin ko ang bawat kakaibang kilos niya na hindi ko na mapalampas. Palagi siyang may kausap sa telepono nang palihim, na animo’y may malaking transaksyon na hindi ko pwedeng malaman. May kung ano rin siyang madalas itago sa study room na mabilis niyang isinasara tuwing pumapasok ako. Ang mas malala pa, bigla-bigla siyang umaalis o naghahanap ng dahilan para lumabas ng kwarto kapag dumarating ako. At higit sa lahat, lalo siyang kinakabahan at parang pinagpapawisan ng malamig kapag nasa paligid si Luna.Nagsisimula na talaga akong maghinala na may malaking sorpresa itong pinaplano, o baka naman may kalokohan silang dalawa ng anak niya. Ang hindi ko lang alam, desperado na palang naghahanap ng tamang pagkakataon ang asawa ko para mag-propose muli para sa aming wedding renewal.Una niyang sinubukang mag-book ng isang private rooftop dinner sa isang sikat na hotel. Ayon sa nalaman ko kalaunan
Aella's POVNaging napakabilis ng transition namin sa loob ng main ancestral mansion ng mga Monteverde. Dalawang linggo na ang nakalilipas simula nung pormal kaming lumipat ni Luna, at unt-unti ko nang nakukuha ang tamang rhythm sa pag-manage ng malaking estate na ito. Nitong Sabado ng hapon, habang si Luna ay abala sa kaniyang recreational art class sa lower extension wing kasama si Elsa, nagpasya akong tulungan si Zion na mag-ayos ng kaniyang personal study room. Masyado kasing maraming structural files at architectural blueprints ang nakatambak sa kaniyang side desk.Habang maingat kong inililipat ang mga lumang registration folders patungo sa isang malaking storage box sa ilalim ng lamesa, may isang maliit na drawer sa pinakailalim ng kaniyang table cabinet ang bahagyang nakabukas. Aella accidentally discovers a ring box. Ang aking kamay ay natigilan nung sumayad ang aking mga daliri sa isang maliit na square velvet box na may kulay deep navy blue, nakatago sa
Aella's POV Alas-sais pa lang ng umaga pero gising na gising na ang buong residential perimeter ng Laguna compound. Hindi ito ang Unit B na nakasanayan naming tirhan ni Luna sa loob ng ilang buwan bilang mga temporary residents. Ngayong araw, ang malalaking wrought-iron gates ng main ancestral mansion ng mga Monteverde ang pormal na bumukas para sa amin. May dalawang malalaking logistical moving vans na kasalukuyang nagbaba ng aming mga huling personal storage boxes sa ilalim ng pamamahala ni Raegan. Aella and Luna move back into the Monteverde compound. This time not as tenants, but as family. "Ma'am Aella, the master bedroom updates are fully completed na po," bungad ni Raegan habang hawak ang kaniyang digital clipboard na may kasamang malaking ngiti. "Sir Zion personally supervised the structural alignment ng inyong bagong walk-in closet at ang interior design parameters para sa room ni Luna sa upper wing." "Salamat,
Aella's POV Eksaktong alas-otso ng umaga, habang abala ako sa pagpapasok ng mga basang labada sa washing machine, narinig ko ang sunod-sunod na katok sa aming pinto. Tok! Tok! Tok! “Mommy! May bisita tayo! Ang cookies ko andyan na!” malakas na tili ni Luna mula sa sala. Patakbo siyang lumapit sa
Aella's POV Kinabukasan, maagang nabulabog ang umaga ko dahil sa sikat ng araw na pumasok sa bintana at sa walang tigil na pangungulit ng aking anak. “Mommy, gising na po! May mission tayo ngayon!” yugyog ni Luna sa balikat ko habang nakaluhod sa gilid ng kama ko. Alas-siyete pa lang ng umaga. K
Aella's POV “Luna, ubusin mo ang gulay mo. Kung hindi, walang cartoon mamaya,” paalala ko habang nilalagyan ng sabaw ng sinigang ang kaniyang kanin. Napasimangot ang anak ko. Tinitigan niya ang hiwa ng labanos at kangkong sa kaniyang plato na parang nakaharap siya sa kaniyang pinakamalaking kaa
Aella's POV Isang mahabang katahimikan ang sumunod. Walang sumasagot. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mabigat na paghinga ng malaking aso. Dahan-dahan, itinaas ko ang aking tingin. At doon, literal na napatitig ako. Ang description ng ahente, at ng mga kapitbahay at pakiwari ko'y kulang p







