LOGINAella's POV Kung akala ko ay humupa na ang stress sa wedding preparations matapos akong kausapin ni Zion, nagkakamali ako. Dahil ang totoong bagyo sa bahay na ito ay walang iba kundi ang aming nag-iisang anak. Ewan ko kung anong pumasok sa isip ni Luna, pero simula nang maaprubahan ang bagong simple at intimate glasshouse plan, naging obsessed na siya sa role niya bilang flower girl. Pababa pa lang ako ng hagdan kinaumagahan nang makarinig ako ng sunod-sunod na mabibigat na kalabog sa sala. Pagdating ko sa ibaba, sinalubong ako ng isang kakaibang tanawin. Si Luna, nakasuot ng kaniyang oversized sunglasses at may nakataling kulay rosas na tuwalya sa kaniyang likod na parang kapa, ay seryosong naglalakad sa gitna ng sala. Sa bawat tatlong hakbang niya, may dinudukot siya sa kaniyang maliit na basket at buong lakas na ibinabato paitaas. Ang problema, hindi petals ang ibinabato niya kundi ang mga tuyong dahon ng potos na pinitas niya sa garden, kasama ang i
Aella's POVParang waterfall ang dating ng mga proposal at lookbooks na ipinapadala ng mga wedding coordinators sa amin. Pagkatapos ng anunsyo ni Zion sa board, mukhang mas lalong naging pursigido ang team na gumawa ng ingay. Kasalukuyan akong nakaupo sa sofa sa may sala, napapaligiran ng mga makakapal na catalog ng mga tela, bulaklak, at mga sample ng invitations na may gold foil printing.Tiningnan ko ang breakdown ng budget na iniwan ng coordinator kaninang umaga. Pagkakita ko sa total amount, parang biglang sumakit ang ulo ko. Iyong halaga ng gown pa lang na sukat para sa akin ay sapat na para makabili ng isang maliit na lote sa probinsya.Pumasok si Zion sa sala habang may hawak na dalawang baso ng cold brew. Inabutan niya ako ng isa at naupo siya sa tabi ko. Napansin niya agad ang matalim kong titig sa iPad kung nasaan ang mga quotation."Hey, okay ka lang?" tanong ni Zion habang sumisilip sa screen. "You look so stressed. Hindi mo ba gusto
Aella's POVNapakalambot ng unan at kumot paggising ko, pero hindi 'yun ang dahilan kung bakit hindi ako agad bumangon. Sikat na ang araw na sumisilip sa kurtina ng kwarto namin, at ang unang bumungad sa paningin ko ay ang aking kaliwang kamay na nakapatong sa dibdib ko. Sa gitna ng liwanag, kuminang ang isang pamilyar na diamond ring.Napatitig ako roon. Sa loob ng ilang minuto, nanatili lang akong nakahiga, hindi gumagalaw, habang pinapanood ang bawat anggulo ng singsing.Engaged na ako. O mas tamang sabihin, magpapakasal kaming muli ni Zion.Halo-halong emosyon ang biglang sumakop sa dibdib ko habang nakatingin sa maliit na brilyante. Una ang disbelief, 'yung pakiramdam na baka panaginip lang ang lahat ng nangyari kagabi sa Antipolo. Baka mamaya, kapag pinalo ko ang pisngi ko, magigising ako na stressed pa rin mula sa party ni Don Alejandro. Pero nang hawakan ko ang malamig na metal ng band, totoo talaga siya. Sumunod ang matinding happiness na nagpataas ng mga sulok ng labi ko. Na
Aella's POVPagkalipas ng tatlong araw, natuloy din ang sinasabi ni Luna na girls' night out. Pinilit ako nina Tita na mag-dress up, wearing a simple white slip dress na binili raw nila para sa akin. Sinabi nila na may bago silang nadiskubreng glasshouse restaurant sa Antipolo na maganda raw kunan ng content para sa social media. Kahit medyo mabigat pa ang pakiramdam ko dahil sa nangyari sa party ni Don Alejandro, sumama pa rin ako dahil ayaw kong mag-alala sila.Pagdating namin sa venue, laking gulat ko nang makitang madilim ang buong paligid. Ang tanging liwanag lang ay ang buwan na sumisilip sa glass ceiling ng engrandeng istruktura."Wait, parang sarado naman?" tanong ko habang nililingon sina Tita.Pero paglingon ko, dahan-dahan na silang umurong palabas at isinara ang malaking pinto. Bago pa ako makapagsalita, biglang namatay ang kaunting ilaw sa entrance at naiwan akong nakatayo mag-isa sa gitna ng malawak na hall.Biglang may narinig akong mahinang strum ng gitara mula sa madi
Aella's POVBuong biyahe pauwi ng bahay ay walang nagsasalita sa aming dalawa. Ang tanging tunog lang sa loob ng sasakyan ay ang ugong ng makina at ang hampas ng ulan sa windshield. Diretso lang ang tingin ni Zion sa kalsada, mahigpit ang hawak sa manibela habang ang mga panga niya ay nakakagat nang mariin. Alam kong galit siya, alam kong nasasaktan siya, pero mas matindi ang takot na nararamdaman ko sa sarili ko ngayon.Pagkaparada ng kotse sa garahe, hindi ko na hinintay na pagbuksan niya ako ng pinto. Agad akong bumaba at mabilis na naglakad papasok ng bahay. Dumiretso ako sa kwarto namin at binuksan ang cabinet para kumuha ng malaking bag. Rinig ko ang mabibigat niyang hakbang na sumusunod sa akin, at bago ko pa man mailabas ang mga damit ko, marahas niyang isinara ang pinto ng wardrobe."What do you think you're doing, Aella?" galit na tanong ni Zion, habang hinihingal siya sa tindi ng emosyon."Zion, please, huwag muna ngayon," pakiusap ko h
Aella's POV Umuulan nang malakas noong gabing idinaos ang engrandeng anibersaryo ng Monteverde Group sa ballroom ng isang sikat na hotel. Naka-upo kami sa VIP table, katabi si Zion na kanina pa mahigpit ang hawak sa kamay ko sa ilalim ng lamesa. Alam kong sinusubukan niya akong pakalmahin dahil nandoon din ang kaniyang lolo, si Don Alejandro, na kilala sa pagiging mahigpit at tradisyunal. Simula nang dumating kami, ramdam ko na ang mga mapanghusgang tingin ng matanda, ngunit pinilit kong maging kalmado para kay Zion. Nagsimula ang programa at tinawag si Don Alejandro sa stage para magbigay ng kaniyang talumpati bilang founder ng kumpanya. Umalingawngaw ang palakpakan sa buong ballroom. Tumayo ang matanda, pormal na pormal sa kaniyang mamahaling suit, at humawak sa mikropono. "Good evening, everyone," panimula ng lolo ni Zion. "Tonight, as we celebrate decades of success, I also want to address the future of the Monteverde legacy. A leg
Aella's POV Eksaktong alas-otso ng umaga, habang abala ako sa pagpapasok ng mga basang labada sa washing machine, narinig ko ang sunod-sunod na katok sa aming pinto. Tok! Tok! Tok! “Mommy! May bisita tayo! Ang cookies ko andyan na!” malakas na tili ni Luna mula sa sala. Patakbo siyang lumapit sa
Aella's POV Kinabukasan, maagang nabulabog ang umaga ko dahil sa sikat ng araw na pumasok sa bintana at sa walang tigil na pangungulit ng aking anak. “Mommy, gising na po! May mission tayo ngayon!” yugyog ni Luna sa balikat ko habang nakaluhod sa gilid ng kama ko. Alas-siyete pa lang ng umaga. K
Aella's POV “Luna, ubusin mo ang gulay mo. Kung hindi, walang cartoon mamaya,” paalala ko habang nilalagyan ng sabaw ng sinigang ang kaniyang kanin. Napasimangot ang anak ko. Tinitigan niya ang hiwa ng labanos at kangkong sa kaniyang plato na parang nakaharap siya sa kaniyang pinakamalaking kaa
Aella's POV Isang mahabang katahimikan ang sumunod. Walang sumasagot. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mabigat na paghinga ng malaking aso. Dahan-dahan, itinaas ko ang aking tingin. At doon, literal na napatitig ako. Ang description ng ahente, at ng mga kapitbahay at pakiwari ko'y kulang p







