Semua Bab Mr. Pogi is my Boss Daddy!: Bab 201 - Bab 210

Aella's POVNapakapayapa ng umaga sa aming maliit na bahay. Nakatayo kami ni Mister sa tabi ng kalan habang nagluluto ako ng scrambled eggs at sinangag. Nakatayo siya sa likod ko habang nakapatong ang kaniyang baba sa balikat ko, nangingialam sa paghahalo ng kanin gamit ang kaniyang sariling kutsara."Mister, lumayo ka nga kaunti," natawa ako habang pinapalo nang mahina ang kamay niya. "Baka matapon 'yung ginagawa ko, lagot tayo kay Lola.""I am just helping my chef," pang-aasar niya sabay halik sa pisngi ko. "Saka mas masarap daw ang almusal kapag may kasamang pagmamahal.""Naku, naku, ewan ko sa iyo," napapailing na lang ako pero hindi ko maikakaila ang ngiti sa aking mga labi.Pero bago pa man natin maihain ang pagkain sa mesa, biglang nabulabog ang buong kapaligiran. May maririnig na sunod-sunod na malalakas na lagutok ng mga pinto ng kotse sa labas ng aming bakuran. Ang matinding ingay ng mga makinang humihinto sa putikan ay mabilis

Aella's POVBago tuluyang isara ng kaniyang secretary ang pinto ng luxury SUV noong umagang iyon, ginamit ni Zion ang kaniyang natitirang lakas para hawakan ang gilid ng bintana. Tumingin siya nang diretso sa akin, ang kaniyang mga mata ay puno ng matinding emosyon at paninindigan."I’ll come back for you, Aella," sigaw ni Zion habang unti-unting umaandar ang sasakyan. "I promise you, babalikan kita!"Iyon ang huling mga salitang narinig ko mula sa kaniya bago tuluyang nawala ang convoy sa kurbada ng kalsada.Naniwala ako sa kaniya. Buong puso kong pinanghawakan ang pangakong iyon dahil kilala ko ang lalaking nakasama ko sa maliit naming bahay. Alam ko na ang Mister na nagmahal sa akin ay hindi isang taong mabilis makalimot.Kaya naghintay ako.Araw-araw, matapos kong tulungan si Lola sa bahay at bago ako pumasok sa bodega sa gabi, nauupo ako sa lumang papag sa balkonahe. Pinagmamasdan ko ang madilim at tahimik na kalsada ng bund

Aella's POV Lumipas ang pitong buwan nang napakabilis. Sa aming maliit na bahay sa bundok, transformed na ang dating bakanteng sulok ng kwarto ko. Nakalagay na doon ang isang simpleng wooden crib na gawa ng aming kapitbahay. Nakatayo ako sa harap ng salamin habang dahan-dahang hinahaplos ang aking malaking tiyan. "Aella, apo," tawag ni Lola habang pumasok sa kwarto dala ang isang baso ng gatas. "Inumin mo muna ito. Masyado kang nagpapakapagod sa pag-aayos ng mga gamit ng bata." Kinuha ko ang gatas at ngumiti sa kaniya. "Okay lang po, La. I just want everything to be ready. Gusto ko, paglabas ni baby, maayos na ang lahat." "Napakagandang bata ng lalabas dyan sa tiyan mo," malambot na sabi ni Lola habang nakatitig sa akin. "Kamukhang-kamukha ka noong sanggol ka pa." "Sana nga po sa akin magmana," mahinang bulong ko habang nakatingin sa maliliit na damit ng baby na nakatupi sa mesa.

Aella's POV Dahan-dahan kong ibinaba ang lumang notebook kung saan ko isinulat ang bawat detalye ng aming nakaraan. Nakatayo ako sa tabi ng malaking glass wall ng aming bahay sa Tagaytay, pinagmamasdan ang malawak na tanawin ng kabundukan at ang maaliwalas na kalangitan. Apat na taon na ang lumipas simula noong muli kaming pinagtagpo ni Zion matapos ang napakahabang panahon ng paghahanap at paghihintay. Nang balikan ko ang bawat memorya sa aking isip, napangiti ako nang bahagya. Ang dami naming pinagdaanan. Ang aksidente sa bundok, ang tahimik na buhay sa maliit naming bahay ni Lola, ang sakit ng pagkakahiwalay, at ang mga taon na mag-isa kong pinalaki ang aming anak. Tumingin ako sa labas at narealize ko ang isang bagay. Kahit gaano kami pinaghiwalay ng tadhana, at kahit anong pader ang itinayo ng ibang tao sa paligid namin, hindi kailanman nasira ang pag-ibig na nag-uugnay sa aming dalawa. Ang bawat suga

Aella's POV Apat na taon na ang lumipas simula noong ipanganak si Liam, pero si Luna pa rin ang tunay na reyna sa loob ng aming tahanan. Nakatayo ako sa pintuan ng study room habang pinagmamasdan ang mag-ama ko. Nakaupo si Zion sa kaniyang executive chair habang nakatitig sa laptop, may malaking board meeting sa kumpanya via zoom. "Daddy, I need five hundred pesos," biglang pasok ni Luna habang hawak ang kaniyang maliit na kulay rosas na shoulder bag. Tumingin si Zion sa kaniya sabay patay ng kaniyang microphone. "Luna, sweetheart, Daddy is in a very important meeting right now. What do you need the money for?" "I'm going to buy ice cream from the vendor outside," seryosong sagot ng limang taong gulang naming anak. "And if you say no, I will tell Mommy that you ate the dark chocolate cake in the fridge last night." Napatigil si Zion sa pagta-type. Dahan-dahan siyang tumingin sa akin sa may pintuan. Ngumiti la