All Chapters of Mr. Pogi is my Boss Daddy!: Chapter 181 - Chapter 190

Aella's POVParang waterfall ang dating ng mga proposal at lookbooks na ipinapadala ng mga wedding coordinators sa amin. Pagkatapos ng anunsyo ni Zion sa board, mukhang mas lalong naging pursigido ang team na gumawa ng ingay. Kasalukuyan akong nakaupo sa sofa sa may sala, napapaligiran ng mga makakapal na catalog ng mga tela, bulaklak, at mga sample ng invitations na may gold foil printing.Tiningnan ko ang breakdown ng budget na iniwan ng coordinator kaninang umaga. Pagkakita ko sa total amount, parang biglang sumakit ang ulo ko. Iyong halaga ng gown pa lang na sukat para sa akin ay sapat na para makabili ng isang maliit na lote sa probinsya.Pumasok si Zion sa sala habang may hawak na dalawang baso ng cold brew. Inabutan niya ako ng isa at naupo siya sa tabi ko. Napansin niya agad ang matalim kong titig sa iPad kung nasaan ang mga quotation."Hey, okay ka lang?" tanong ni Zion habang sumisilip sa screen. "You look so stressed. Hindi mo ba gusto

Aella's POV Mainit ang sikat ng araw sa labas pero presko sa loob ng isang kilalang bridal boutique sa Makati. Kasama ko sina Tita at si Luna habang dahan-dahan akong inaakay ng designer papasok sa fitting room. Sa gitna ng kwarto, nakasabit ang isang simpleng white dress na gawa sa silk at lace. Walang masyadong embellishments, eksakto sa mga binago naming plano para sa intimate glasshouse ceremony. Tinitigan ko ang gown habang inaalalayan ako ng dalawang assistant para isuot ito. Sa bawat button na isinara sa likod ko, mas lalong bumibigat ang paghinga ko. Sa loob ng labing-anim na taon, nakatanim na sa isip ko na hindi na para sa akin ang puting damit. Sanay na ako sa katotohanang nagpakasal kami ni Zion sa huwes nang mabilisan, walang magandang gown, at walang maayos na pictorial. Tanggap ko na noon na ang buhay ko ay tungkol na lang sa pagpapalaki kay Luna at sa pagiging suporta sa karera ni Zion. Inisip ko na ang pangarap kong kasal ay matagal nang nabaon sa nakaraan. Nang m

Aella's POVIlang araw na lang bago ang kasal, pero imbes na kumalma ang kapaligiran sa bahay, mas lalo pang naging misteryoso ang galaw ng aming nag-iisang anak. Nagsimula ito noong isang gabi nang mapansin kong pabalik-balik si Luna sa kaniyang kwarto habang may bitbit na malalaking brown envelope, karton, at isang rolyo ng bubble wrap.Naka-lock na palagi ang pinto ng kwarto niya, at tuwing may kakatok para tawagin siya sa hapag-kainan, maririnig muna ang mabilis na kaluskos ng mga itinagong gamit bago siya magbubukas ng pinto nang kaunti lang.Kasalukuyan kaming nakaupo ni Zion sa sala habang binabasa ang final guest list nang lumabas si Luna mula sa kaniyang silid. May hawak siyang maliit na notebook at nakasabit sa leeg niya ang kaniyang paboritong measuring tape."Luna, ano ba 'yang pabalik-balik mo sa kwarto?" tanong ko habang nakatingin sa kaniyang seryosong mukha. "Nagpabili ka pa kay Yaya ng tatlong glue gun kahapon. Anong ginagawa mo?"Tumingin sa amin si Luna, ibinaba nan

Aella's POVMaaga pa lang ay maririnig na ang abalang galaw ng mga tao sa buong glasshouse resort. Ang malamig na simoy ng hangin sa Antipolo ay humahalo sa amoy ng mga sariwang white roses na inilagay sa kahabaan ng aisle. Sa loob ng bridal suite, nakatayo ako sa harap ng salamin habang inaaayos ng stylist ang huling tiklop ng aking silk gown.Nanginig ang mga kamay ko habang inilalagay ang manipis na veil. Ang kaba sa dibdib ko ay parang ramdam ng buong silid.Bumukas ang pinto at pumasok si Eduardo Monteverde. Naka-black suit siya, pormal ngunit may malambot na ngiti sa kaniyang mukha. Naalala ko ang mga taon na kinakatakutan ko ang presence niya, pero ngayon, para siyang isang ama na totoong nag-aalala."You look stunning, Aella," mahinang sabi ng father-in-law ko. Lumapit siya at iniabot ang kaniyang braso. "I know I don't have the right to take credit for the woman you've become, pero karangalan ko na ihatid ka ngayong araw."Naramd

Aella's POVMaaga pa lang pero gising na ako habang nakahiga sa gitna ng malaking kama sa resort suite. Sa kanan ko, nakatagilid si Zion na mahimbing ang tulog, habang ang kaniyang kanang braso ay nakalapag sa tiyan ni Luna na katabi naman niya. Ang munting direktor namin ay tulog na tulog pa rin habang hawak-hawak pa rin sa kaniyang kamay ang maliit niyang scrapbook galing sa reception kagabi.Tinitigan ko ang mga mukha ng mag-ama ko. Sa kabila ng mga ngiti, sa kabila ng masayang kasal at ng aming happy ending ngayong araw, biglang pumasok sa isip ko ang isang bagay. Marami nang kwento ang narinig ng ibang tao tungkol sa amin. Alam nila ang pagiging Monteverde ni Zion, ang pagiging maingay ni Luna, at ang muli naming pagtatagpo.Pero may isang kwento na hindi pa namin kailanman buong naiikwento sa kahit kanino. Ang kwento kung paano ba talaga nagsimula ang lahat limang taon na ang nakakalipas.Sumandal ako sa headboard at dahan-dahang binalikan n