LOGINส่งหนานซื่อเสร็จก็ใกล้ยามซื่อ หยางเหม่ยเยว่กลับถึงจวนตระกูลลู่ก็เห็นอี้ซวน จางเฉิน เมิ่งสือ และหมิงซุ่ยเตรียมตัวจะออกเดินทาง" เยว่เอ๋อ พวกข้าจะไปแล้ว"" รอเดี๋ยว"นางเดินหายไปสักพัก ก็อุ้มจืัอกังกลับมา อี้ซวนมองลูกชายที่ยิ้มร่า" ข้ากับลูกจะไปส่งพวกท่าน"นางส่งเจี้ยนกังให้อี้ซวน เขามองหน้านาง" รับเขาไปสิ จากนี้ไปจะไม่มีโอกาสได้อุ้มเขาอีกแล้วนะ"อี้ซวนรีบรับลูกมาอุ้ม จางเฉิน เมิ่งสือ หมิงซุ่ย อู๋ลั่ว ขึ่ม้าคนละตัวนำหน้า ในรถม้าหยางเหม่ยเยว่นั่งฝั่งตรงข้าม อี้ซวนอุ้มจื้อกัง เขาทั้งกอดทั้งหอมลูกอยู่ตลอด อยากซึมซับความรู้สึกนี้ไว้ให้มากๆ ไม่มีบทสนทนาใดๆเกิดขึ้น กระทั่งรถม้าแล่นออกนอกเมืองเข้าเขตชายป่า เขาก็ร้องบอกคนขับรถม้าให้หยุด" ส่งแค่นี้เถอะ ถึงอย่างไรก็ต้องแยกจากกันอยู่ดี"เขาหอมแก้มลูกชายอีกครั้ง ก่อนส่งคืนให้หยางเหม่ยเยว่จางเฉิน" อากังของลุง พวกลุงไม่มีของมีค่าอะไรให้นี่เป็นเชือกถักที่พวกลุงพากันถักเอง มอบให้หลาน"จื้อกังรับมาอบ่างรู้ความหมิงซุ่ย" อากังของลุงน่ารักจริงๆ"เมิ่งสือ" ในเรือนยังมีของเล่นม้าไม้ ที่พวกลุงช่วยกันทำ"จางเฉิน" เมื่อโตขึ้น วันใดอยากไปหาลุงก็ไปได้เลย
จวนตระกูลลู่" เจ้าจะไปดูนางที่ลานประหารหรือไม่"หนานซื่อเอ่ยถาม หยางเหม่ยเยว่ส่ายหน้า" ข้าไม่ไป"ลู่อวิ๋นโจวรีบร้อนเดินตรงเข้ามา สีหน้ามีความกังวล" เยว่เอ๋อ"" คุณชายลู่ เหตุใดท่านถึงมีสีหน้าเป็นเช่นนั้น หรือว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น หรือว่ามีคนแหกคุกพานางหนีไปได้ใช่ไหม"หวังหยวนถามขึ้น" นางตายแล้ว"ทุกคนมีสีหน้าตกใจ หยางเหม่ยเยว่หันมองหน้าลู่อวิ๋นโจว" เมื่อไหร่"" เมื่อคืน ตอนเช้าข้าไปเยี่ยมนาง เอาอาหารที่นางชอบกินไปให้นางได้กินเป็นมื้อสุดท้าย กลับพบนางเป็นศพไปแล้ว "" ทำไมนางถึงตาย"" ผู้คุมบอกว่านางฆ่าตัวตายเอง นางใช้มีดแทงตัวเองตาย"" นางเอามีดมาจากไหน ก่อนนักโทษจะเข้าคุกต้องเปลี่ยนชุด ปิ่นปักผมเครื่องประดับหรืออะไรอื่นห้ามมี แล้วนางจะไปเอามีดมาจากไหน"ลู่อวิ๋นโจวส่ายหน้า" ข้าไม่รู้ ซ่งเหลียนก็เหมือนกัน"" อะไรที่ว่าเหมือนกันอย่าบอกนะว่านางก็"ลู่อวิ๋นโจวพยักหน้า" สภาพศพ รอยแผลก็เหมือนกัน"" พวกนางไม่ได้ฆ่าตัวตายแน่นอน แต่มีคนจงใจจัดฉาก"" ใคร"" ใครหล่ะที่นางทำให้ไม่พอใจ ใครกันที่ก่อนหน้ามีเรื่องบาดหมางกับนาง"หยางเหม่ยเยว่พูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะลุกเดินออกไป ตามเสียงเรียก
รุ่ยซุนอีพลันนึกขึ้นได้ ตอนนั้นที่ตระกูลรุ่ยมาสู่ขอนาง ครั้งแรกที่นางเห็นรุ่ยเจี้ยนหัวเขาช่างเป็นบุรุษรูปงาม นางหลงรักเขาตั้งแต่แรกเห็น จึงยอมตกลงรับการสู่ขอกำหนดแต่งงานอีกสามเดือนต่อมา บิดามารดานางไม่เห็นด้วย ตระกูลรุ่ยแม้เป็นตระกูลขุนนางเก่า แต่ก็มีแต่เปลือก พวกท่านอยากให้นางแต่งกับคนอื่นมากกว่า ยังเล็งโอรสขององค์ชายสิบเจ็ดไว้ แต่นางไม่เอา นางต้องการแค่รุ่ยเจี้ยนหัวคนเดียวหลังแต่งงานเขาดีกับนางดูแลเอาใจใส่ตลอดมา นางไม่คิดเลยว่าที่เขาทำดีกับนางเพื่อหวังเงินทองจากตระกูลจินของนาง ไปอุดรอยรั่วของตระกูลรุ่ยเท่านั้น นางยังใช้อำนาจเส้นสายตระกูลจินผลักดันให้เขาเป็นขุนนางในราชสำนัก ได้มีตำแหน่งหน้าที่การงานแบบก้าวกระโดดสิบกว่าปีที่อยู่กินนอนร่วมเตียง นางไม่เคยเฉลียวใจเลยว่าเขาจะทรยศนาง ไม่รักนางไม่พอ ยังทำร้ายลูกสาวแท้ๆของนาง แล้วเอาลูกชู้มาให้นางเลี้ยงดูอีก " ที่ผ่านมา ท่านเคยรักข้าบ้างไหม"นางถามเสียงสั่นเครือ" รักหรือไม่สำคัญด้วยรึ เราก็อยู่ด้วยกันมาจนถึงทุกวันนี้แล้ว"นางพยักหน้าเข้าใจ ที่แท้เขาไม่เคยรักนางเลย นางหันไปมองหยางเหม่ยเยว่น้ำตาไหลพราก นั่นคือบุตรสาวแท้ๆของนาง ที่นางไม่เคย
" ข้าไม่ใช่คนเผ่าเหมียว"ซ่งเหลียนรีบปฏิเสธ" เจ้าไม่ใช่ แต่สามีของเจ้าใช่"ซ่งเหลียนแววตาวูบไหว" อย่าปฏิเสธ ข้าให้คนไปสืบมาแล้ว เมื่อหลายปีก่อน เจ้าแต่งงานกับคนเผ่าเหมียววิชาหนอนกู่ก็เรียนรู้มาจากครอบครัวสามีเจ้า"" ท่านอ๋อง ท่านให้คนตามสืบเรื่องข้า ใช่ ข้ายอมรับ สามีข้าเป็นคนเผ่าเหมียว แล้วยังไงจะพิสูจน์อะไรได้ว่าข้าเป็นคนเลี้ยงหนอนกู่"ซ่งเหลียนเชิดหน้าตอบ หยางเหม่ยเยว่มองหน้าจงเป่า จงเป่าหยิบขวดที่ใส่หนอนกู่ออกมาเท ซ่งเหลียนกับรุ่ยรั่วฉีหน้าซีดเผือด ยังไม่ทันตอบสนอง หยางเหม่ยเยว่ก็เดินเข้าไปจุดไฟ พรึ่บ นางท่องคาถาตามที่เรียนมา รุ่ยรั่วฉีร้อนรุ่มเหมือนถูกไฟเผานอนดิ้นทุรนทุรายกรีดร้อง" กรี๊ดดด ร้อน ร้อน ท่านแม่ช่วยข้าด้วยร้อน"" เสียนเฟยท่านเป็นอะไร ฉีฉี"" ฉีฉี"รุ่ยซุนอี ซ่งเหลียน รุ่ยเจี้ยนหัว รุ่ยจื้อเฉียงต่างพากันตกใจ เข้าไปรุมล้อมรุ่ยรั่วฉี หนอนถูกเผาจนมอดไหม้ รุ่ยรั่วฉีกระอักเลือดสีดำออกมากองโต พรวด แล้วชักกระตุกตาเหลือกหมดสติไป ทุกคนตกใจผงะถอยหนี " นี่คือพิธีสะท้อนกลับเผาไฟหนอนกู่พร้อมคาถา พลังจะสะท้อนกลับไปยังผู้ควบคุม "นางมองซ่งเหลียนที่ตกตะลึงหน้าซีดเผือด" ทีนี้ยอมรั
หยางเหม่ยเยว่ลงมือปรุงยา มีหนิงฟางเป็นผู้ช่วย ก่อนจะถือถ้วยยาออกมา ซูจงฝังเข็มปิดกลั้นทางหนอนกู่ ไม่ให้เดินไปทั่ว โชคดีที่มีอู๋ลั่ว เขาใช้วิชาเร้นกายพาฮ่องเต้มาที่นี่แล้วแปลงกายเป็นฮ่องเต้ ไปอยู่ที่ห้องทรงอักษร" ยามาแล้วเจ้าค่ะอาจารย์"" ให้ข้าช่วยป้อนฝ่าบาทเอง"เต๋อเฟยรับถ้วยยามา ตักป้อนเข้าปากฮ่องเต้ที่นอนหมดสติอยู่บนเตียง แต่ยาไหลย้อนออกมา หนานซื่อเข้าไปบีบปากให้อ้าออก แล้วเอาถ้วยยากรอกใส่ปาก ไม่ถึงเค่อฮ่องเต้ก็ได้สติสำรอกออกมา เป็นสีดำสนิทส่งกลิ่นเหม็นเน่า ที่น่าตกใจคือมีหนอนออกมาด้วย เต๋อเฟยถอยหนีไปยืนกอดกันกับโจวมามา" นั่นหนอนกู่ มันออกมาแล้วใช่ไหม"เซียวจิ้งชี้ไปที่หนอนบนพื้น" อืม ใช่ มันออกมาจากพระวรกายของฝ่าบาทแล้ว"ซูจงตอบ" มันยังไม่ตายนี่"หวังหยวนชักดาบออกมาฟันฉับ หนอนขาดครึ่ง แต่มันก็ยังคลานไปได้ต่อ เขาเงื้อดาบอีก หยางเหม่ยเยว่ร้องห้าม" หยุด มันฆ่าไม่ตายด้วยคมดาบหรอก "นางหยิบขวดใบเล็กออกมา" ข้าทำเอง"จงเป่าเดินเข้ามาหยิบขวดจากมือนาง จับหนอนใส่ลงไป" แล้วทำอย่างไรมันถึงจะตาย"หวังหยวนถามขึ้นมา" อีกไม่นาน เดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง"เต๋อเฟยเดินเข้าไปดูฮ่องเต้ใกล้ๆ" ฝ่าบาทท
หนานซื่อจ้องมองเงาในน้ำก็ตกใจจนเกือบแสดงพิรุธออกมา เงาของฮ่องเต้ใบหน้าไม่มีลูกตา เขาขยี้ตามองอีกที คราวนี้มีตาแต่บิดเบี้ยวราวภูตผีปีศาจ เขาผงะก้าวถอยหลังไปสองก้าว" เป็นอะไรไป"" ปะเปล่า เปล่าพะย่ะค่ะ"" เจ้าบอกว่ามีเรื่องอยากปรึกษาข้า เรื่องอะไรว่ามา"" เสด็จพ่อ พระวรกายท่านผ่ายผอมลงทุกวัน ใต้ตาก็หมองคล้ำ ท่านสังเกตุตัวเองหรือไม่"" ข้ารู้ แต่เพราะช่วงพักหลังมานี้ข้านอนไม่ค่อยหลับ ยังเบื่ออาหาร ก็เลยผอมลง"" หมอหลวงมาตรวจดูอาการแล้ว"" ตรวจแล้ว พวกเขาบอกว่าข้าทำงานหนักให้พักผ่อนมากๆ ข้าเลยให้องค์รัชทายาทจัดการเรื่องราชกิจแทน"" บางโรคหมอหลวงอาจตรวจไม่พบ ไม่งั้นลองให้หมอจากข้างนอก"ฮ่องเต้ยกมือห้าม" ไม่ต้อง ข้ารู้ตัวดีว่าข้าไม่ได้เป็นอะไร หมอหลวงแต่ละคนล้วนฝีมือเก่งกาจ หากข้าเป็นอะไรจริงพวกเขาก็คงตรวจเจอแล้ว ไม่มีอะไรหรอก ข้าแก่แล้วย่อมผอมลงบ้างเป็นธรรมดา"" เสด็จพ่อ ขาของลูกถูกตัดเส้นเอ็นขาดหมอหลวงทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าไม่มีทางรักษา แต่แล้วยังไงหล่ะ ตอนนี้ลูกก็กลับมาเดินได้เพราะหมอเทวดาจู เสด็จพ่อไม่ลอง"" พอแล้ว นี่ใช่ไหมเรื่องที่เจ้าบอกว่าอยากปรึกษาข้าเป็นการส่วนตัว ถ้าเ
" อวิ๋นโจว อวิ๋นโจว"เสียงเรียกทำให้เขาได้สติ" เหม่ออะไรอยู่ มานั่งตรงนี้สิจะได้กินข้าวกัน"รุ่ยจื้อเฉียงกวักมือเรียก"นี่ก็เย็นมากแล้ว ทุกคนกินข้าวกันเถอะ เยว่เอ๋อเจ้าเดินทางมาไกลคงหิวแล้วใช่ไหม แม่ให้คนเตรียมอาหารไว้รอเจ้าเยอะแยะเลยเดี๋ยวเรากินไปคุยไปดีไหม"รุ่ยซุนอีเดินไปจับจูงหยางเหม่ยเยว่ไปที
" ใช่ ข้าขี้เกียจแสร้งทำเป็นดีกับเจ้าเต็มทนแล้ว ข้าเกียจขี้หน้าเจ้า เกียจตั้งแต่วันแรกที่รู้ว่าเจ้าจะกลับมาตระกูลรุ่ย แต่ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะมาแย่งทุกอย่างไปจากข้าหรอกนะเพราะข้ารู้ว่าเจ้าทำไม่ได้หรอก เจ้าว่าทะเลสาปที่นี่ลึกไหม"หยางเหม่ยเยว่รู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดีรุ่ยรั่วฉีแสยะยิ้ม" ถ้าข้ากับเจ้าต
นางกวาดสายตามองดูทุกคนอีกครั้งด้วยแววตาผิดหวัง ทั้งบิดามารดา พี่ชาย คนรักที่กำลังจะแต่งงานกัน ในเมื่อทุกคนคิดว่าที่นางหายไปเป็นเพียงการเรียกร้องความสนใจก็ช่างเถอะ อยากคิดอย่างไรก็แล้วแต่ถึงนางอธิบายไปยังไงก็ไม่มีใครเชื่ออยู่ดีเพราะนางในสายตาของทุกคน ไม่ว่าจะพูดอะไรหรือทำอะไรก็ผิดไปหมดอยู่แล้ว นางเห
หยางเหม่ยเยว่เบนหน้าออกไปมองนอกหน้าต่างรถม้า ตลอดทางนางไม่ได้พูดอะไรสักคำ จนกระทั่งมาถึงโรงเตี๊ยมหยุนไหลผู้คนคึกคักเป็นพิเศษ คงเพราะที่โรงเตี๊ยมมีคณะละครสัตว์มาทำการแสดง ลู่อวิ๋นโจวเดินนำเข้าไปข้างใน เดินไปนั่งโต๊ะด้านหน้าติดเวที มองเห็นการแสดงชัดเจน" ว้าว พี่อวิ๋นโจวนั่งตรงนี้มองเห็นการแสดงชัดเลย







