All Chapters of NO MORE CONTRACTS: The CEO’s Hidden Heir: Chapter 31 - Chapter 40

SCARLET’S POV Pagpasok ko sa VIP room, agad kong napansin ang lalaking nakaupo sa mesa. Mukha siyang nasa early thirties. Naka-dark suit siya pero hindi mukhang trying hard. Tahimik lang siyang nagbabasa ng menu habang hinihintay niya ako. Nang mapansin niya ako, agad siyang tumayo. “Scarlet?” “Yes.” tumango ako. Ngumiti siya at iniabot ang kamay. “I'm Adrian.” Nakipagkamay din ako. “Nice to meet you.” “Same here.” Hinila ko ang aking kamay. Umupo kami sa magkabilang side ng table. Sa unang ilang segundo, tahimik lang kami. Medyo nakaramdam ako ng awkward. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin. Mukhang ganoon din siya. Hanggang sa bigla siyang nagsalita. “Should I pretend this isn't awkward?” Napatingin ako sa kanya. Napaka-honest naman niyang tao. Napangiti ako. “Please. At least give me five minutes.” Natawa siya. Napansin ko ang dalawang dimple sa magkabilaang pisngi niya. “I think it's fair enough.” Mas gumaan nang kaunti ang atmosphere. Kinuha niya ang menu. “Have

SCARLET’S POV Kinabukasan, maaga akong nagising. Hindi dahil may kailangan akong puntahan kasama si Draven. Wala na akong kailangang hintayin. Ngayon, ibang bagay na ang pupuntahan ko. Pupunta ako ngayon sa Precious Health Pharmaceutical Digital—PHPD. Matagal akong nawala sa company, pero hindi ibig sabihin na tumigil ako sa pag-aalala kung ano na ang nangyayari rito. Alam kong maraming bagay ang nagbago habang wala ako. Kaya ngayong araw, gusto kong makita mismo kung nasaan na ba ang kumpanya. Pagdating ko sa building ng Precious Health Pharmaceutical Digital, saglit akong tumigil sa lobby. Malaki na rin pala ang building. Maayos ang paligid, busy ang mga employees, at halos lahat ay may kanya-kanyang ginagawa. May mga researcher na nagmamadali papunta sa laboratory. May mga empleyadong may hawak na folders at tablets. May ilan ding nag-uusap habang naglalakad papunta sa elevators. Tahimik lang akong pumasok. Hindi ko kailangang ipakilala ang sarili ko sa lahat. Sa ngayon,

SCARLET’S POV Nasa loob pa ako ng PHPD nang tumunog ang bago kong cellphone. “Hello?” “Ma’am Scarlet?” Napakunot ang noo ko nang marinig ko ang boses ni Manang Corazon. “Manang?” “Opo. Pasensya na po kung tinawagan ko kayo.” “Bakit po kayo napatawag? May problema po ba?” Sandali siyang natahimik bago siya nagsalita. “May naiwan po kasi kayong gamit sa mansion.” “Anong gamit?” Kumunot ang noo ko. Iniisip ko kung ano pa ba iyon na naiwan ko sa mansyon. “Yung picture po ng Mama ninyo.” Napahinto ako. “Picture ni Mama?” “Opo. Yung picture nila ni Lolo mo na magkasama.” Napaupo ako nang maayos. “Sigurado ka po ba, Manang?” “Opo. Nakita ko po habang inaayos namin ang mga lumang gamit.” Napatingin ako sa desk ko. Iyon na lang ang natitirang picture ng Mama ko kasama si Lolo. “Nasaan na?” “Pinapasunog na raw po.” “What?” “Opo. Kaya po ako tumawag. Baka gusto ninyo pong makita muna bago tuluyang mawala.” Tahimik akong nagbuga ng malalim na hininga. Pinipig

SCARLET’S POV Pagkatapos ng ilang rounds sa VMC, naisip kong umakyat muna sa rooftop. Kailangan ko lang ng hangin. Buong araw akong sinisipon at ilang beses na rin akong bumabahing. Kahit nakapag-take na ako ng gamot, hindi pa rin okay ang pakiramdam ko. Pagbukas ko ng p***o ng rooftop, agad kong naramdaman ang malamig na hangin. Ang sarap sa pakiramdam. Pumikit ako para pakiramdamin ang hangin na dumadampi sa katawan ko. Ilang segundo pa lang akong nakatayo roon nang may narinig akong yabag mula sa likuran ko. Paglingon ko, nagulat ako nang makita si Draven. “Anong ginagawa mo rito?” tanong ko. Hindi siya agad sumagot. Tiningnan niya muna ako mula ulo hanggang paa. “Dito ka ba nagtatrabaho?” Napakunot-noo ako. Hindi ko siya sinagot. Bahala na siyang mag-isip kung ano ang gusto niyang isipin. “Since when?” “Recently,” maikli kong sagot. Mukhang wala siyang alam na wala na ako sa dati kong trabaho. Hindi na ako nag-abala pang magpaliwanag. Bumahing ako. “God b

SCARLET’S POV “I'm asking you, have you given birth?" Paulit-ulit na pumapasok sa isip ko ang tanong ni Draven. Nakatayo siya sa harap ko, naghihintay ng sagot ko. Sa tabi niya, tahimik lang si Jana. Hindi ko alam kung ano ang mas nakakainis—ang tanong niya o ang fact na narinig iyon ni Jana. Tiningnan ko muna ang matandang babae sa harap ko. Hindi siya nagsasalita. Nakatingin lang siya sa akin na parang naghihintay kung paano ako sasagot. I slowly pulled my hand away from hers. “Bakit mo tinatanong?” tanong ko kay Draven. "Alam mo ang sagot sa tanong mo, hindi ba?" Bahagyang kumunot ang noo ni Draven. “You heard the question.” Tinutukoy niya ang tanong ng matanda. “And did you hear mine?” Hindi siya sumagot. “Bakit biglang naging interesado ka?” Lalong kumunot ang noo niya. Pero inirapan ko lang siya. Napatingin sa amin si Jana. “Draven, maybe we should—” “Stay,” giit ni Draven. Napatingin si Jana kay Draven. Mukhang hindi niya gusto ang tono nito, pero nana