NO MORE CONTRACTS: The CEO’s Hidden Heir のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

SCARLET POV “Sige, Mr. Morris. Ilipat mo siya.” Malamig kong sabi habang hinuhubad ko ang aking gloves. “Pero bilang doctor-in-charge, kailangan mong pirmahan ang waiver na ito. Isulat mo diyan na ikaw ang nag-utos na ilipat ang pasyente sa kabila ng panganib ng internal bleeding dahil sa ‘intense sex’ na naranasan niya kanina.” Nakita ko ang gulat at ang paninigas ng katawan ni Draven. Tumingin siya sa akin—sa unang pagkakataon, hindi bilang asawa kundi bilang isang doktor na may hawak na buhay ng taong pinoprotektahan niya. Binigay ni Becky ang isang papel sa mga ito. “Draven,” nagsusumamong sabi ni Jana. Saglit na nagdalawang-isip si Draven, pero agad din niyang pinirmahan ang papel. “Becky, ikaw na ang bahala sa kanila,” ani ko, at iniwan ko na ang mga ito. Pagdating ko sa opisina, sumandal ako sa hambana ng pintuan. Nakahinga ako nang maluwag nang matapos ang eksena sa vip emergency room. Unti-unti kong ipinikit ang aking mga mata at hindi ko napigilan ang pagtulo ng aki

SCARLET POV Flashback Katatapos lang ng marangyang seremonya ng kasal namin ni Draven. Nakaupo ako sa gilid ng malawak na kama, suot pa rin ang aking puting belo habang hinihintay ang pag-akyat ni Draven mula sa pakikipag-inuman sa baba. Ang puso ko ay punong-puno ng kaba. Iniisip ko na sa likod ng mga malalamig na titig ni Draven, marahil magkakaroon din ako ng puwang sa puso nito. Inaasam kong magkaroon kami ng isang masayang pamilya. Sa unang gabi ng aming kasal, wala si Draven Morris. Natapos ang celebration at inuman sa baba, pero hindi ito umakyat sa aming magiging master bedroom. Kinaumagahan, maaga akong nagising para gumawa ng breakfast. Nakasanayan ko na kasi ang gumising nang maaga kahit hindi ako nakatulog nang maayos kagabi. Dahil ako pa lang ang nauna, nagising ako at narinig ko ang mga yabag ng mga katulong. Nagbubulungan ang mga ito, pero dinig na dinig ko. “Sa guest room natulog si Young master. Napadaan kasi ako doon. Bukas ang pintuan. Mukhang lasing na la

SCARLET POV Nagsimula na akong mag-impake ng lahat ng personal kong gamit. Matapos ang pitong taon ng pagganap bilang isang masunurin at mayamang asawa sa mansyong ito, napatawa na lang ako nang mapait nang mapagtanto na dalawang maleta lang ang gusto kong itira sa akin. Ang lahat ng karangyaan sa paligid ko ay hindi akin—hiram na buhay na binuo sa loob ng isang malamig at madilim na kontrata. Bago ko isara ang huling maleta, napadako ang tingin ko sa aking kamay. Tiningnan ko ang singsing na may kumikinang na brilyante sa aking daliri. Hinaplos ko ito nang dahan-dahan. Kahit naging mainit at makinis na ang metal nito dahil sa pitong taong walang tanggalan, naaalala ko kung paano ko ito inalagaan. Palagi ko itong nililinis na tila ba doon nakasalalay ang halaga ko bilang asawa. Kahit nga ang singsing ni Draven, na madalas niyang iwan kung saan-saan dahil sa kawalan ng pakialam, ako mismo ang nagpupunas at nagtatabi. Ngunit sa ngayon, habang pinagmamasdan ko ang brilyanteng sumasa

SCARLET POV Agad na nagbago ang ekspresyon ng mukha ni Madam Eleanor. Ang kanyang mapagmataas na tindig ay biglang nayanig—hindi siya makapaniwala na ang mga katagang iyon ay magmumula sa bibig ko. Kahit ang mga katulong na nakapaligid sa amin ay sabay-sabay na napasinghap at napabuntong-hininga sa tindi ng gulat. Alam ko ang nasa isip nila ngayon—nababaliw na marahil ako. Saan nga naman ba ako kukuha ng lakas ng loob ngayon para kalabanin at bastusin ang mga makapangyarihang Morris? Ngunit mabilis ding nakabawi si Madam Eleanor mula sa pagkabigla. Tumaas ang kilay nito at ang kanyang mga mata ay nag-apoy sa galit habang nakatitig sa akin. "Ang isang katulad mong galing sa probinsya, isang hampaslupa na hindi marunong tumingin sa pinagmulan!" asik niya. Nanginginig ang boses sa pangingitngit. "Sa ganyang kagaspangan ng pag-uugali mo, sa tingin mo ba ay magugustuhan ka pa ng aking anak na si Draven? Ambisyosa!" "Ganoon po ba?" Isang pilit at malamig na ngiti ang isinalubong ko sa ka

SCARLET POVNaintindihan ko naman agad. Nang mahulog ang pot na iyon, malaki ang tsansa na madamay at masaktan din si Jana na nasa likod niya. Hindi ako ang tinutulungan ni Draven—alam ko na naman iyon. Pinoprotektahan niya ang kanyang pinakamamahal na si Jana, at nagkataon lang na nadamay ako sa paghila dahil nakaharang ako. Isang aksidente. Isang malaking ilusyon kung iisipin kong may pakialam pa siya sa akin. Ngunit hindi ako ganoon kaasumera. Tapos na ako sa pagiging tanga, 'noh!Kahit hindi ko alam kung anong klaseng sarsuela ang pinapatakbo ng mga taong ito, nakaramdam ako ng matinding inis at dumi sa paligid. Lumingon ako upang umalis. Ayaw kong mag-aksaya ng laway sa mga taong walang kwenta.Subalit bago pa ako makahakbang, isang malakas na puwersa ang biglang humawak sa aking pulso. Ang mahahabang daliri ni Draven ay mariing nakadiin sa aking buto, sapat na lakas para pigilan ako, ngunit may kasamang kakaibang lamig na nagpadugundong sa aking puso.Lumingon ako at sinalubong