All Chapters of นางเอกสู้ชีวิตพร้อมระบบมิติวิเศษ (เจียวชิงอวี่/ฉินซูหลัน): Chapter 21 - Chapter 30

122 Chapters

บทที่ 12 เติมเต็มให้อบอุ่น (1)

บทที่ 12 เติมเต็มให้อบอุ่น (1)หลังจากมีเจ้าหน้าที่แวะไปที่บ้านตระกูลกู้ กู้สือโจวก็ไม่อยากปล่อยเจียวชิงอวี่กับเหยียนเสี่ยวอวิ๋นไว้ที่บ้านตามลำพังอีก ระยะนี้เขาทำงานยุ่ง ไม่ค่อยมีเวลากลับไปอยู่เป็นเพื่อนเจียวชิงอวี่กับเสี่ยวอวิ๋นสักเท่าไหร่ดังนั้นเพื่อความสบายใจของเขา และเพื่อความปลอดภัยของคนทั้งคู่ กู้สือโจวจึงกระเตงทั้งเจียวชิงอวี่และเหยียนเสี่ยวอวิ๋นมาที่ค่ายทหารด้วย โดยให้ทั้งสองพักอยู่ในบ้านพักหลังเล็กของเขาไปพลาง ๆ เย็นวันนี้มีลมพายุพัดโหมกระหน่ำลงมาหลายครั้ง ไม่นานฝนชุดใหญ่ก็ตกเทลงมาอย่างบ้าคลั่ง ทำให้บรรยากาศภายในบ้านทั้งเย็นและชื้นในเวลาเดียวกัน บ้านพักหลังเล็กสั่นไหวโงนเงนไปตามแรงลม สร้างความตื่นตกใจให้เด็กน้อยเสี่ยวอวิ๋นเป็นอย่างมาก เจียวชิงอวี่เห็นเหยียนเสี่ยวอวิ๋นนั่งกอดเข่าตัวสั่นงันงกอยู่บนโซฟาไม้กลางบ้าน แม้จะห่มผ้าแล้วแต่ก็ยังรู้สึกหวาดกลัวจนตัวสั่นอยู่ดี เห็นอย่างนั้นหล่อนก็รู้สึกสงสารเสี่ยวอวิ๋นจับใจ“ไม่ต้องกลัวนะจ๊ะ อีกเดี๋ยวพ่อกู้ของเสี่ยวอวิ๋นก็จะกลับมาแล้ว เดี๋ยวอาจะทำของร้อน ๆ อร่อย ๆ ให้กิ
Read more

บทที่ 12 เติมเต็มให้อบอุ่น (2)

บทที่ 12 เติมเต็มให้อบอุ่น (2)“เสี่ยวอวิ๋นจ๊ะ... ของแบบนี้ขึ้นอยู่ที่โชคชะตา ไม่ใช่ว่าคนทุกคนจะสามารถมีได้หรอกนะจ๊ะ เสี่ยวอวิ๋นเองเมื่อรู้ความลับของฉันแล้ว ก็ช่วยปิดเรื่องนี้เป็นความลับ ห้ามเอาไปบอกใครได้หรือเปล่า?” เจียวชิงอวี่ส่งยิ้มละมุนและย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อยื่นมือมาลูบหัวของเสี่ยวอวิ๋นเบา ๆ“ได้ครับ! ผมรับปาก ผมจะไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกใครเด็ดขาด ผมเป็นลูกผู้ชาย พูดแล้วไม่คืนคำครับ” คำพูดของเด็กน้อยชวนให้ชิงอวี่ฉีกยิ้มกว้าง ไอ้คำที่บอกว่า ‘ผมเป็นลูกผู้ชาย พูดแล้วไม่คืนคำครับ’ คงไม่ต้องเดาให้เหนื่อยหรอกมั้งว่าใครเป็นคนสอนเขาพูดคำพวกนี้ คนที่สอนเสี่ยวอวิ๋นพูด คงหนีไม่พ้นเป็นกู้สือโจวเป็นแน่“ดีมากจ้ะเสี่ยวอวิ๋น”เมื่อตกลงกันเสร็จสรรพแล้วว่าจะไม่เปิดเผยความลับนี้ออกไปให้ใครรู้ เจียวชิงอวี่กับเหยียนเสี่ยวอวิ๋นก็ช่วยกันทำอาหารอยู่ในห้องครัวเล็ก ๆ อย่างสนุกสนาน แม้ว่าเสี่ยวอวิ๋นจะเป็นเด็กเล็กวัยห้าขวบ ช่วยอะไรมากไม่ค่อยได้ แต่การที่เขาได้ช่วยหยิบจับอะไรเล็ก ๆ
Read more

บทที่ 13 ต้องการเงิน (1)

บทที่ 13 ต้องการเงิน (1)ในขณะที่บ้านพักหลังเล็กของกู้สือโจวกำลังอบอวลไปด้วยไออุ่นจาง ๆ เป็นครั้งแรก ที่คฤหาสน์หรูหราอีกฟากหนึ่งของเมืองเซี่ยงไฮ้ บรรยากาศกลับร้อนรุ่มราวกับอยู่ในขุมนรกเพล้ง!แจกันกระเบื้องเคลือบราคาแพงถูกปาลงบนพื้นหินอ่อนจนแตกกระจัดกระจายไม่เหลือชิ้นดี เหยียนหรงหรงยืนหอบหายใจเหนื่อยด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาที่เคยเปล่งประกายสวยงาม ตอนนี้เปลี่ยนเป็นแดงก่ำราวกับสีเลือดนก ใบหน้าที่เคยสวยสะดุดตา ตอนนี้เปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยวด้วยแรงริษยาเดิมทีเหยียนหรงหรงคิดว่า การส่งคนไปสร้างข่าวลือ และสร้างหลักฐานเท็จขึ้นมา จะทำให้สามีของเธอจนมุมและวิ่งโร่กลับมาง้องอนขอคืนดีกับเธอในที่สุด แต่แล้วผลลัพธ์กลับไม่เป็นอย่างนั้นเธอรอคอยเขาอย่างใจเย็นอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่ รอให้เขามาสยบที่ปลายแทบเท้า รอให้เขามาเอ่ยปากเว้าวอน ขอให้หล่อนกลับไปอยู่บ้านตระกูลกู้ในฐานะภรรยาเพียงคนเดียวของเขาเหมือนอย่างที่ควรจะเป็นแต่แล้วเธอก็ตระหนักได้ว่า! สิ่งที่เธอคิดหวังไว้ มันผิด มันผิดทั้งหมดเลย!ข่าวที่เหยียนหรงหรงได้ย
Read more

บทที่ 13 ต้องการเงิน (2)

บทที่ 13 ต้องการเงิน (2)เช้าวันรุ่งขึ้นเช้าวันนี้เจียวชิงอวี่ตื่นขึ้นมาทำอาหารเช้าเตรียมไว้ให้สามีปลอม ๆ กับลูกชายของเหยียนหรงหรง และในขณะที่เธอกำลังยืนหั่นผักอยู่ในห้องครัวเล็ก ๆ จู่ ๆ เสียงแจ้งเตือนของระบบต้าฝูก็ดังแว่วขึ้นมาในหัวแบบงง ๆ“คุณเจียวชิงอวี่ต้องรีบดูแลตัวเอง ต้องหมั่นฝึกฝนเรื่องของการต่อสู้ เพราะภารกิจครั้งต่อไป จะไม่ใช่เรื่องที่เกี่ยวข้องกับการทำอาหารอีกแล้ว”เสียงนี้ของระบบต้าฝูฟังดูมีเลศนัยยังไงชอบกล แต่ไม่ว่าชิงอวี่จะพยายามถามรบเร้า ว่ามันกำลังพูดถึงเรื่องอะไรอยู่กันแน่ เจ้าระบบต้าฝูมันก็ไม่ยอมตอบคำถามของเธอให้ชัดเจนสักที จนบางครั้งเธอก็อดรู้สึกหัวเสียกับระบบบ้า ๆ นี่ไม่ได้เหมือนกัน เธออยากจับมันออกมาเขย่าแรง ๆ แล้วทุบกำปั้นซ้ำลงไปอีกสองสามครั้ง เผื่อว่านั่นจะช่วยทำให้ระบบหายรวนได้บ้าง“ต้องดูแลตัวเอง ต้องหมั่นฝึกฝนการต่อสู้ เพราะภารกิจขั้นต่อไปจะไม่เกี่ยวข้องกับการทำอาหารงั้นเหรอ? หรือว่า... ภรรยาของกู้สือโจวคนนั้นกำลังวางแผนคิดใช้วิธีสกปรกมากำจัดคนอ
Read more

บทที่ 13 ต้องการเงิน (3) 

บทที่ 13 ต้องการเงิน (3) หลังคิดทบทวนเรื่องนี้อย่างละเอียดแล้ว เจียวชิงอวี่ก็ไม่รอช้าที่จะทำตามแผนการของตัวเอง โดยชิงอวี่อาศัยจังหวะในยามค่ำคืนที่เสี่ยวอวิ๋นและกู้สือโจวนอนหลับไปแล้ว ลอบออกมาจากบ้านพักของเขาอย่างเงียบเชียบหล่อนแต่งตัวเลียนแบบเด็กผู้ชาย ด้วยการหาผ้าผืนบางมาพันรอบหน้าอกของตัวเองหลาย ๆ ชั้น จากนั้นก็สวมทับด้วยเสื้อผ้าเก่า ๆ ของผู้ชายที่เธอพอจะหามาได้ และด้วยรูปร่างที่ไม่ได้แข็งแรงกำยำ ทำให้เจียวชิงอวี่ในตอนนี้ดูเหมือนกับเด็กหนุ่มเลือดร้อนที่ยังไม่โตเต็มวัยและเพิ่งจะหนีออกจากบ้านมาได้หมาด ๆ แล้วหวังจะหาเงินใช้เองด้วยการใช้ทางลัดในแบบที่น้อยคนนักจะเลือกทำอีกอย่างหนึ่งเพื่อให้การปลอมตัวในครั้งนี้ดูแนบเนียนขึ้น เจียวชิงอวี่ไม่ลืมรวบผมขึ้นสูง แล้วโพกหัวด้วยผ้าผืนบางลากยาวลงมาปิดบังใบหน้าครึ่งล่างไว้ ทำแบบนี้ก็เพื่อไม่ให้เป็นจุดสังเกตว่าหล่อนมีใบหน้าที่จิ้มลิ้มน่ารักเหมือนเด็กผู้หญิงในคืนวันนี้เจียวชิงอวี่เดินมุ่งหน้าไปยังย่านตลาดมืดที่อยู่ท้ายเมือง ที่ซึ่งกฎหมายของรัฐบาลจีนเอื้อมเข้าไปไม่ถึง ที่นั่นคือสถ
Read more

บทที่ 14 กลับสู่สังเวียน (1)

บทที่ 14 กลับสู่สังเวียน (1)รออยู่พักหนึ่ง ไม่นานนักเจียวชิงอวี่ก็ถูกเรียกตัวให้ขึ้นไปต่อสู้บนสังเวียน ทันทีที่เจียวชิงอวี่ปีนขึ้นไปยืนอยู่บนสังเวียนไม้ เสียงโห่ร้องจากข้างเวทีก็ดังสนั่น เสียงนั้นไม่ใช่เสียงเชียร์ปลุกใจเหมือนอย่างที่หล่อนคุ้นเคย หากแต่เป็นเสียงโห่ฮาและเป็นเสียงหัวเราะเยาะเย้ยหยันของพวกผีพนันทั้งหลายพวกนั้นพนันกันว่า! ไม่ว่ายังไงเจ้าเปี๊ยกนั่นก็แพ้ราบคาบแน่นอน แถมยังตำหนิเส้าเหล่ยอีกว่า ไปคว้าเอาตัวไก่อ่อนที่ไหนก็ไม่รู้มาเป็นคู่ต่อสู้กับเจ้า ‘เสือยักษ์’ แบบนี้มันเท่ากับล็อกเป้าชัยชนะให้เจ้าเสือยักษ์ชัด ๆ เพราะไม่มีทางซะหรอกที่เจ้าเปี๊ยกนั่นจะล้มเจ้าเสือยักษ์ลงได้เฮ!!! เฮ้!!!เสียงร้องเฮดังกระหึ่มเมื่อคู่ต่อสู้ของชิงอวี่เดินขึ้นมาบนสังเวียนไม้ เจ้านั่นชื่อว่า ‘ต้าหลาง’ แต่ด้วยร่างกายแข็งแรงกำยำ กล้ามเนื้อแน่นขนัดแทบทุกสัดส่วน แถมสีหน้าแววตายังดูดุร้ายไร้ปรานี เพราะแบบนี้ต้าหลางเลยได้ฉายาในสังเวียนว่า ‘เจ้าเสือยักษ์’ 
Read more

บทที่ 14 กลับสู่สังเวียน (2)

บทที่ 14 กลับสู่สังเวียน (2)เจียวชิงอวี่ขยับตัวหลบอย่างรวดเร็ว พลิ้วไหวราวกับใบไม้ที่ลอยตามสายลม สเต็ปเท้าของเธอนั้นเบาและว่องไวเกินกว่าที่ใครในยุคนี้จะเคยเห็น มันคือทักษะฟุตเวิร์คของนักมวยอาชีพระดับโลกที่ถูกฝึกฝนมานับล้านครั้ง เธอยังไม่ผลีผลามออกหมัด แต่ใช้สายตาที่เฉียบคมจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของคู่ต่อสู้ มองหาช่องโหว่และจังหวะที่เหมาะสมที่สุดเสียงโห่จากคนดูเริ่มเปลี่ยนเป็นเสียงฮือฮา พวกเขาไม่เคยเห็นสไตล์การต่อสู้แบบนี้มาก่อน มันไม่ใช่การแลกหมัดกันอย่างบ้าคลั่ง แต่มันคือการหลบหลีกที่สง่างามพ่วงมาด้วยความอันตรายที่พร้อมจะโดนตลบหลังได้ทุกเมื่อและแล้วจังหวะก็มาถึง…หลังจากที่เจ้าเสือยักษ์เหวี่ยงหมัดขวาพลาดไปสุดแรง ก็เกิดช่องว่างขนาดใหญ่ที่บริเวณใต้ชายโครง แม้เพียงเสี้ยววินาที แต่ก็มากพอแล้วที่ชิงอวี่จะฉวยโอกาสซัดหมัดหนักเข้าที่บริเวณนี้เพื่อตัดกำลังคู่ต่อสู้ปึ่ก!!! ผลั่ก!!ชิงอวี่สไลด์เท้าเข้าประชิดร่างของเจ้าเสือยักษ์อย่างรวดเร็วราวกับเงามืด จากนั้นก็ปล่อยหมัดหนักซัดเข้าที่ชายโครงฝั่งซ้ายของคู่ต่อ
Read more

บทที่ 15 ช่วยเหลือเกื้อกูล (1)

บทที่ 15 ช่วยเหลือเกื้อกูล (1)เช้าวันต่อมา...วันนี้บรรยากาศภายในบ้านหลังเล็กดูแปลกไปจากเดิมอย่างเห็นได้ชัด กู้สือโจวนั่งกินข้าวเช้าพร้อมกันกับเจียวชิงอวี่และเหยียนเสี่ยวอวิ๋นโดยไม่พูดไม่จา สีหน้ามีแต่ความตึงเครียด เมื่อเจียวชิงอวี่เอ่ยถาม เขาก็ตอบเพียงสั้น ๆ บอกว่าสิ่งที่กำลังรบกวนจิตใจของเขาไม่ใช่เรื่องของภรรยาคนนั้น แต่กลับเป็นเรื่องของงบประมาณของกองทัพว่าเสร็จกู้สือโจวก็เดินหายเข้าไปในห้องทำงาน โดยไม่ได้กลับออกมากินข้าวต่ออีก ท่าทางของเขาดูเครียดขรึมมากจริง ๆ แสงแดดอ่อน ๆ ของยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องทำงานที่เรียบง่ายของกู้สือโจว เขากำลังนั่งขมวดคิ้วอยู่หน้าโต๊ะทำงาน แผนผังการก่อสร้างสนามฝึกสำหรับกองร้อยใหม่กางแผ่อยู่ตรงหน้า แต่ความกังวลใจกลับฉายชัดอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาของเขาโครงการนี้คือโอกาสสำคัญที่เขาจะได้สร้างผลงานและพิสูจน์ตัวเองในสายอาชีพทหาร แต่ก็เหมือนโชคชะตาเล่นตลก งบประมาณสนับสนุนที่ได้รับอนุมัติจากเบื้องบนกลับไม่เพียงพอ ขาดอีกจำนวนหนึ่งซึ่งไม่มากไม่น้อย แต่ก็มากพอที่จะทำให้โครงกา
Read more

บทที่ 15 ช่วยเหลือเกื้อกูล (2) 

บทที่ 15 ช่วยเหลือเกื้อกูล (2) กู้สือโจวยื่นมือออกไปจับซองเงินนั้นไว้แน่น ดวงตาของเขาเห่อรื้นก้อนน้ำตาเล็กน้อย แต่ไม่ถึงขั้นน้ำตาไหล เขารู้สึกขอบคุณเจียวชิงอวี่มากจริง ๆ ทั้ง ๆ ที่เธอเป็นแค่ภรรยาตัวปลอม และเป็นคนที่เพิ่งรู้จักกับเขา แต่ตอนที่เขาเดือดร้อน เธอกลับยื่นมือเข้ามาช่วยเหลืออย่างไม่นึกลังเล ซึ่งตรงกันข้ามกับภรรยาตัวจริงของเขา ที่มักสร้างเรื่องต่าง ๆ นานา ขึ้นมา เพื่อบีบบังคับให้เขาตามง้อ และตามเอาใจเธอความช่วยเหลือในครั้งนี้ที่ได้รับจากเจียวชิงอวี่ สือโจวรู้สึกประทับใจมากจริง ๆ“ชิงอวี่... ขอบคุณมากนะ ที่ช่วยเหลือผม” เขาพูดกับหล่อนเสียงแผ่วคล้ายคนจะร้องไห้แต่พยายามกลั้นไว้ ในใจของเขารู้ซึ้งอย่างหนึ่งว่า... ตั้งแต่เล็กจนโต นี่ถือเป็นครั้งแรกที่เขาได้รับความช่วยเหลือจากใครบางคน โดยที่คนคนนั้นไม่เอาเรื่องบุญคุณเข้ามาเกี่ยวข้อง และไม่ทำให้เขาต้องลำบากใจ“เรื่องเล็กน้อยค่ะ อย่าลืมสิ ว่าคุณก็เคยช่วยฉันไว้เหมือนกัน ถ้าไม่มีคุณ ฉันคงไม่มีวันนี้” เจียวชิงอวี่พูดความจริงจากใจ หากวันนั้นกู้สือโจวไม่เลือกหล่อนใ
Read more

บทที่ 16 ความสัมพันธ์ที่ถักทอขึ้นมาเงียบ ๆ (1)

บทที่ 16 ความสัมพันธ์ที่ถักทอขึ้นมาเงียบ ๆ (1)ความสำเร็จในสนามมวยเถื่อนไม่ได้นำมาซึ่งเงินทองและความหวังเพียงอย่างเดียว แต่มันยังนำพาเงาอันตรายให้คืบคลานเข้ามาใกล้ตัวเจียวชิงอวี่มากขึ้นทุกขณะอีกด้วย ค่ำคืนหนึ่งหลังจากที่เธอไปขึ้นชกและได้รับชัยชนะมาอย่างรวดเร็ว ขากลับขณะที่กำลังเดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยอันมืดมิดของย่านตลาดมืด สัญชาตญาณนักสู้ที่ถูกขัดเกลามาอย่างดีก็ส่งเสียงเตือนภัยขึ้นมาไม่ใช่แค่ความรู้สึก ไม่ใช่แค่ลางสังหรณ์ แต่เธอได้ยินมัน… ได้ยินเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของใครคนหนึ่ง ที่พยายามเดินให้เบาที่สุด ซึ่งกำลังเร่งสะกดรอยตามมาในระยะห่างที่ไม่ใกล้ไม่ไกลจนเกินไปนักเจียวชิงอวี่ไม่ได้หันหลังกลับไปมอง แสร้งทำเป็นไม่รู้ตัวและยังคงเดินต่อไปด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ เธอไม่ได้ชะล่าใจ ไม่ได้ประมาท แต่แค่กำลังลอบสังเกตการณ์อยู่ต่างหาก สมองของเธอกำลังทำงานอย่างหนักเพื่อประเมินสถานการณ์และประเมินผู้ชายปริศนาคนนั้น เธอเหลือบมองเงาสะท้อนบนกระจกหน้าต่างของร้านค้าเก่า ๆ ที่ปิดตายอยู่ข้างทาง เงาราง ๆ ของชายร่างสูงคนหนึ่งป
Read more
PREV
123456
...
13
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status