All Chapters of บันทึกการใช้ชีวิตของเยว่อิง: Chapter 101 - Chapter 110

คนถูกทิ้งกำมือเข้าหากันแน่ แม้กระทั่งเฟิงหนิวก็เปลี่ยนไป ชายผู้นั้นมีอะไรดีถึงได้มีแต่คนเข้าข้าง หากไม่มีสตรีผู้นั้นสักคน เฟิงซือยังจะกล้าทำตัวยิ่งใหญ่เช่นนี้อยู่หรือ !นัยน์ตาดำขลับประกายเงินเหลือบมองเฟิงลู่ เขาได้ยินที่อีกฝ่ายพูดกับเฟิงหนิวทุกประโยค ยิ่งประโยคที่เขาบอกให้เฟิงหนิวลองแย่งคู่ครองของเขา เขาได้ยินมันอย่างชัดเจนนัยน์ตาหดเล็กลงของเฟิงซือจ้องมองอีกฝ่ายอยู่เช่นนั้นจนคนถูกมองสัมผัสได้ ยามเฟิงลู่หันมาสบนัยน์ตาเย็นชาเขาถึงกับสะดุ้งตกใจก่อนจะเดินหลบไปเงียบ ๆคงไม่ใช่ว่าได้ยินใช่ไหม ?... แต่ได้ยินแล้วอย่างไร ถึงอย่างไรเจ้านั่นก็ไม่มีทางฆ่าเขาได้อยู่แล้วเฟิงลู่คิดอย่างมั่นใจโดยไม่รู้เลยว่าอะไรกำลังใกล้เข้ามา“เฟิงลู่ระวัง !!”ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตอบสนองเสียงเรียก ความเจ็บปวดราวกระดูกถูกทุบจนแหลกละเอียดพลันเกิดขึ้น ชายหนุ่มถูกเฟิงซือซัดเข้ากลางหลังจนร่างกระเด็นไปกระแทกเข้ากับก้อนหินขนาดใหญ่แล้วกระอักเลือดออกมา“ข้าเคยบอกเจ้าแล้วว่าอย่าได้คิดไม่ดีเกี่ยวกับนาง และให้เจ้าเปลี่ยนความคิดตนเองใหม่เสีย แต่เจ้ายังคงเย่อหยิ่งคิดว่าไม่มีใครกล้าทำอะไรเจ้า เพราะถือว่าเป็นคนในเผ่าเดียวกัน!”“แ

พวกเขาไร้ความปรานี ถือระดับเป็นใหญ่และข่มเหงรังแกคนอ่อนแอหญิงสาวผู้อาศัยอยู่ส่วนลึกของเผ่า ก้าวเดินออกมาจากบ้าน หย่อนตัวนั่งลงหน้าประตูหากจะไปบ่อเกลือต้องเผ่านเส้นทางนี้ แล้วพวกเขาจะเห็นนางนั่งอยู่ตรงนี้ทุกอย่างไม่ผิดจากที่คาดการณ์มากนัก เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นเด็กชายตัวน้อยเนื้อตัวเปรอะเปื้อนน้ำหูน้ำตาไหลถูกหิ้วเดินมาทางนี้ทันทีที่หัวหน้าเผ่ามองเห็นสตรีผู้หนึ่งนั่งอยู่หน้าสิ่งของรูปร่างแปลกตา สีหน้าเขาพลันปรากฏความประหลาดใจขึ้นมาชั่วขณะ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นกระหายต้องการเขาก้าวเร็ว ๆ ไปหยุดตรงหน้าเยว่อิงหลุบตาลงมอง“เจ้าชื่ออะไร”คนถูกถามค่อย ๆ แหงนหน้ามองอีกฝ่ายช้า ๆ ขนตางอนยาวและเปลือกตาขยับขึ้นลง ก่อนนัยน์ตาสีน้ำตาลจะสบเข้ากับนัยน์ตาอีกฝ่ายริมฝีปากบางเอื่อนเอ่ย“ชื่อข้าไม่ใช่ชื่อที่เจ้าจะเรียกขานได้”ความไม่พอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าชายผู้นั้นทันที อีกฝ่ายเผยความรู้สึกอับอายที่ถูกสตรีผู้หนึ่งปฏิเสธนักรบระดับสี่ถึงกับปลดปล่อยพลังออกมา เอ่ยเสียงกดต่ำ“แม้เจ้าจะงดงามกว่าสตรีมากมายที่ข้าเคยพบ แต่สตรีที่มีประโยชน์เพียงให้กำเนิดเด็กถือดีอันใดถึงได้กล้าโต้เถียงข้ากลับมาเช่นนี้ !!”เขากล่าวพร้อ

ร่างกายที่แน่นิ่งไปของเด็กชายตัวน้อยและร่องรอยต่าง ๆ บนร่างกายเริ่มหายดีขึ้นเรื่อย ๆ จนเห็นได้ชัด หลังผ่านไปประมาณหนึ่งเค่ออาการบาดเจ็บต่าง ๆ ก็หายไปจนหมด ก่อนใบหน้าจะปรากฏรอยบาดหนึ่งรอยเด็กชายตัวน้อยที่จ้องมองสหายอยู่ตลอดพลันตกตะลึง ก่อนเอ่ยออกมาว่า“นักรบระดับหนึ่ง !! กลายเป็นนักรบระดับหนึ่งแล้ว !!”คนในเผ่าที่จ้องมองการกระทำของเยว่อิงอยู่ก่อนแล้วรีบขยับเข้ามาดูเด็กน้อยผู้โชคร้าย แต่เหมือนว่าตอนนี้จะกลายเป็นโชคดีไปเสียแล้วเด็กน้อยผู้ถูกจ้องมองเริ่มมีปฏิกิริยาก่อนเปลือกตาปิดสนิทจะเปิดออก“เจ้าไม่เจ็บใช่หรือไม่ ?”เขาเอ่ยถามกับเด็กชายตรงหน้า ทว่าแทนที่อีกคนจะรีบตอบกลับมากับกระโดดเข้ากอดตนก่อนเอ่ยออกมาว่า“รีบกราบขอบคุณท่านเทพ ท่านเทพช่วยชีวิตเจ้า ทั้งยังทำให้เจ้ากลายเป็นนักรบระดับหนึ่ง !”เด็กชายตัวน้อยยังคงมึนงง พอถูกสหายกดหัวก้มศีรษะทำความเคารพเยว่อิงจึงทำโดยง่ายก่อนจะได้สติขึ้นมาแล้วกระดกศีรษะขึ้น“เมื่อกี้เจ้าบอกว่าข้าเป็นนักรบระดับหนึ่งเช่นนั้นหรือ ? ข้าตัวข้าเนี่ยนะ !!”“เจ้าพึ่งได้สติหรือ ? ใช่ ข้าบอกว่าเจ้าเป็นนักรบระดับหนึ่งแล้ว ส่วนคนที่ทำให้เจ้ากลายเป็นนักรบระดับหนึ่งคือผู

ผ่านไปราวสองเค่อการรักษาที่ดำเนินไปด้วยความกดดันเริ่มปรากฏผลแล้ว เยว่อิงยกมือข้างหนึ่งขึ้นซับเหงื่อในขณะที่มืออีกข้างยังคงส่งพลังเข้าไปในร่างกายเฟิงลู่สภาพชายหนุ่มดูดีขึ้นมามากแล้ว แม้จะยังมีสีหน้าเจ็บปวด ทว่าก็มองเห็นเลือดฝาดมากกว่าไม่กี่เฟินก่อน ลมหายใจก็กลับมาสม่ำเสมอไม่ได้เบาบางเหมือนจะหายไปอยู่รอมร่อเช่นตอนแรกแล้วหญิงสาวผู้เหนื่อยล้าดึงพลังเฮือกสุดท้ายออกมาใช้ ส่งเข้าไปในร่างกายเฟิงลู่ เมื่อการรักษาดำเนินไปจนเสร็จสิ้นจึงถอนมือกลับมา“เยว่อิง !”เฟิงซือรีบก้าวเข้าไปประคองคู่ครองของตนทันที สีหน้าของนางแย่มาก“ข้าไม่เป็นไร”เอ่ยตอบกับคนข้างกายก่อนจะหันไปหาเฟิงหนิว“รักษาสัญญาของเจ้าด้วย”แล้วคนที่ใช้พลังไปมากจนใบหน้าซีดเซียวก็สลบไปทั้งอย่างนั้นท่ามกลางความตื่นตระหนกระคนเป็นห่วงของบุรุษทั้งสองเฟิงหนิวที่นั่งอยู่ไม่ไกลต้องการขยับเข้าไปดูอาการ ทว่าชายอีกคนกลับอุ้มคนสลบขึ้น หลุบตามองเขา“หากเฟิงลู่ตื่นขึ้นมาแล้วยังคงเป็นเช่นเดิม ข้าจะฆ่าเขาทิ้งเสีย”เขาทิ้งคำพูดไว้เพียงแค่นั้นก่อนจะหันหลังเดินจากไปเฟิงหนิวมองตามหลัง ทั้งที่เป้าหมายของอีกฝ่ายไม่ใช่ตน แต่พอได้สบสายตาลุ่มลึกตรงหน้ากลับทำให

เมื่อเผ่ากลับมาเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันทุกอย่างจึงดำเนินไปได้ด้วยดีมากยิ่งขึ้น ส่วนศูนย์กลางของความเปลี่ยนแปลงนี้คือ เยว่อิงหญิงสาวได้เอ่ยปากเกี่ยวกับการขุดลอกทำคลองน้ำจากลำธารมาจนถึงหน้าชนเผ่า คนในเผ่าหลายคนต่างเห็นดีเห็นงามด้วย ไม่มีใครเอ่ยแย้งคำพูดของนาง ราวกับว่าสิ่งที่นางบอกกล่าวล้วนเป็นสิ่งที่ควรกระทำพวกเขาเต็มใจที่จะทำตาม ทั้งยังเอ่ยถามถึงวิธีการอย่างกระตือรือร้น โดยเฉพาะเฟิงลู่ และเด็กชายตัวน้อยทั้งสอง ทั้งสามคนต่างต้องการช่วยเหลือมากกว่าผู้ใด“ข้าจะทำการขุดดินลงไปให้มีขนาดลึกประมาณหนึ่งจั้งครึ่ง และกว้างครึ่งจั้ง ส่วนเส้นทางในการขุดข้าจะให้เฟิงซือเป็นคนจัดการ สิ่งที่พวกเจ้าต้องทำคือการขุดดินให้ลึกตามที่ข้าบอกไป”“ระหว่างขุดพวกข้าจะไม่จมน้ำหรือ ? หลุมลึกเพียงนี้คนในเผ่าบางคนไม่มีทางหายใจในน้ำได้นาน”“ไม่ต้องกังวล เพราะข้าจะขุดตั้งแต่เผ่าไปยังลำธาร ระหว่างขุดเส้นทางจะไม่มีน้ำผ่านเข้ามาได้ เมื่อเส้นทางเรียบร้อยแล้ว ข้าต้องการขุดบ่อไว้กักเก็บน้ำ ตัวบ่อจะมีขนาดกว้างสี่จั้งยาวไปถึงอีกฝั่งหนึ่งของเผ่าและลึกหนึ่งจั้งครึ่ง เช่นนี้เมื่อลำธารแห้งเหือดเผ่าเราก็จะมีน้ำไว้ใช้”“ความคิดดี