บันทึกการใช้ชีวิตของเยว่อิง のすべてのチャプター: チャプター 111 - チャプター 120

เหตุการณ์ก่อนหน้านั้นทันทีที่กลับมาถึงเผ่า สิ่งแรกที่เยว่อิงทำคือการเรียกคนในเผ่าให้มารวมตัวกัน จากนั้นอธิบายเกี่ยวกับสิ่งที่นางต้องการจะทำครั้งนี้คนในเผ่าไม่ได้เชื่อในสิ่งนางพูดทันที พวกเขาเคยเห็นเจ้าสิ่งนี้และรู้ว่ารสชาติของมันนั้นไม่อร่อย ทั้งแข็งและกินยาก“ท่านเยว่อิงของสิ่งนี้พวกข้าเคยกินแล้ว รสชาติแย่ยิ่งนัก”“ท่านจะบอกให้พวกข้าปลูกหรือ ของสิ่งนี้ปลูกได้ด้วยหรือ”“ได้ และข้าจะสอนการกินเจ้าสิ่งนี้อย่างถูกวิธีให้แก่พวกเจ้า”คนในเผ่าต่างสงสัย ถึงอย่างนั้นกลับไม่มีใครเอ่ยถามคราวนี้พวกเขานิ่งเงียบและตั้งใจฟัง รอคอยว่าวิธีการที่ถูกต้องนั้นคืออะไร“วิธีการกินของพวกเจ้านั้นไม่ถูกต้อง การกินข้าวขาวที่แท้จริงนั้นพวกเจ้าต้องกะเทาะเปลือกข้าวออกก่อน...ด้วยการทำเช่นนี้”หญิงสาวหยิบเม็ดข้าวขึ้นมาหนึ่งเม็ด จัดการแกะเปลือกสีเหลืองทองออก เผยให้เห็นสีขาวนวล“เห็นหรือไม่ ส่วนเปลือกของข้าวปกติจะไม่กิน สิ่งที่พวกเราจะกินคือส่วนที่ถูกหุ้มเอาไว้”“หลังจัดการนำเปลือกออกมาแล้ว จะนำเจ้าสิ่งนี้ไปต้มกับน้ำให้สุก แล้วพวกเจ้าจะได้สัมผัสรสชาติที่แท้จริงของมัน”ทุกคนถึงกับตื่นตะลึง ไม่คิดว่าจะมีวิธีการกินมากมา

“อร่อยมาก! ไม่คิดว่าจะมีของอร่อยเช่นนี้อยู่ด้วย !”“สิ่งนี้คืออะไรกัน เหตุใดถึงได้อร่อยเช่นนี้ !”“สมแล้วที่เป็นผู้ส่งสารของท่านเทพ ของที่พวกเราคิดว่ากินไม่ได้พอผ่านมือท่านกลับไม่ใช่อย่างที่คิด !”“ข้ากินสิ่งนี้กับเนื้อได้อีกสิบจิน!”“ข้ากินได้ยี่สิบจิน !”“จากนี้พวกเราจะไม่อดอยากแล้ว ! เทพแห่งสรรพสัตว์สุดยอด ! ผู้ส่งสารของเทพแห่งสรรพสัตว์สุดยอด !”คำพูดมากมาย เสียงสรรเสริญ ความปีตียินดี ความตื่นเต้น ทุกอย่างล้วนผสมเข้าด้วยกันบนลานกว้างแห่งนี้หลังทุกคนได้ลิ้มลองสิ่งที่เรียกว่า ข้าวขาว และพริกเกลือ ความรู้สึกที่มีต่อเยว่อิงพลันพุ่งสูงขึ้นอีกหลายเท่า แทบจะยกนางขึ้นเหนือหัวแล้วกราบไหว้บูชาคนที่ไม่คิดว่าวันหนึ่งจะได้รับการปฏิบัติเช่นนี้เผยยิ้มขำออกมา จากนั้นหยัดตัวลุกขึ้นหลังกินข้าวอิ่มแล้วแค่ขยับตัวคนในเผ่าที่กำลังดื่มด่ำกับความอร่อยพลันหันขวับมองมา ทำเอาคนถูกมองสะดุ้งตกใจ“ท่านเยว่อิงจะไปที่ใดหรือ”“ช่วยบอกวิธีการปลูกเจ้าสิ่งนี้ให้ข้าได้หรือไม่ ข้าจะรีบนำไปปลูกเสียเดี๋ยวนี้ !”“ข้าด้วย จะปลูกให้มาก ! จะได้มีกินเยอะ ๆ”“ข้าวด้วย ข้าเองก็ต้องการปลูกข้าวขาว !”ทุกคนดูกระตือรือร้นอยากจะท

หลังต้องทำงานหนักอยู่หลายเดือน ในที่สุดพวกเขาก็มองเห็นความเป็นไปได้ของทุกอย่างที่ได้ลงแรงไปทั้งหมดนับจากไก่ป่าชุดแรกถูกจับตัวมา หลังจากนั้นไม่นานนักรบเผ่าก็เริ่มจับสัตว์ป่าชนิดต่าง ๆ กลับมาด้วย สายพันธุ์ที่พวกเขาจับมานั้นล้วนแล้วแต่เป็นสายพันธ์ที่เยว่อิงอธิบายลักษณะให้ฟังกันทั้งสิ้น และตอนนี้เผ่าเฟิงก็มีสัตว์เลี้ยงนับสิบชนิดถูกขังอยู่ในกรงรอบเผ่าของพวกเขาพื้นที่รอบเผ่าซึ่งแต่เดิมเป็นป่ารกชัด ตอนนี้ถูกกวาดออกจนกลายเป็นที่ราบพวกเขาสร้างพื้นที่โล่งกว้างขึ้นเพื่อให้เพียงพอต่อการเลี้ยงสัตว์ป่าหลากหลายชนิด และยังได้มีการสร้างกำแพงขึ้นมาเพื่อป้องกันการบุกรุกจากชนเผ่าอื่นตั้งแต่เหตุการณ์บุกรุกเผ่าเมื่อครั้งนั้นเยว่อิงก็คิดถึงเรื่องนี้มาตลอด จริงอยู่ที่เผ่าเฟิงมีหน้าผาสูงใหญ่ล้อมรอบทั้งสามทิศ อีกทั้งยังสูงชันจนไม่มีสิ่งมีชีวิตใดกล้ากระโดดลงมา ทว่าด้านหน้าของเผ่าหาได้เป็นเช่นนั้น หญิงสาวจึงออกความเห็นให้มีการสร้างกำแพงล้อมรอบขึ้นมา ซึ่งกำแพงที่ว่าสร้างขึ้นมาจากดินเหนียวผสมเข้ากับยางไม้ขั้นแรกของการสร้างคือการวางรากฐานให้มั่นคง หญิงสาวได้มีการขอให้นักรบเผ่าช่วยยผ่าต้นไม้ต้นใหญ่ออกเป็นแผ่น ๆ

เผ่าเฟิงยังคงดำเนินไปอย่างที่ควรจะเป็น ทุกวันของพวกเขาต่างเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา ทว่าดูเหมือนช่วงนี้บรรยากาศภายในเผ่าจะดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก“เจ้าฝึกถึงขั้นใดแล้ว ข้ารู้สึกว่าอีกไม่นานจะกลายเป็นนักรบระดับหนึ่ง !”“หึ...อย่างเจ้ากำลังจะกลายเป็น ส่วนข้าท่านเยว่อิงบอกว่าหากยังขยันฝึกฝนเช่นนี้อีกสองวันจะกลายเป็นนักรบระดับหนึ่ง !”“รวดเร็วเพียงนี้ เหตุใดเจ้าถึงกลายเป็นนักรบระดับหนึ่งก่อนข้า”“เพราะข้าขยันมากกว่าเจ้าอย่างไรเล่า !”คนพูดยืดอกขึ้นอย่างถือดี ด้วยภาคภูมิใจว่าตนเก่งกว่า ส่วนคนถูกอวดเบ่งใส่ส่ายหัวอ่อนใจ“ทุกอย่างยังไม่แน่นอนหากข้าขยันจะต้องกลายเป็นนักรบระดับหนึ่งก่อนเจ้า !”“ข้ากลายเป็นนักรบระดับหนึ่งแล้วยังไม่พูดเยินยอตนเองเหมือนที่เจ้าทำ”ผู้มาใหม่ทำชายผู้นั้นห่อเหี่ยวขึ้นมาทันที เขามองสหายร่วมเผ่าอีกคนพร้อมเอ่ยออกมาว่า“ได้อย่างไร เจ้าเหตุใดถึง...”“เพราะข้าหมั่นเพียรมากกว่าเจ้าอย่างไรละ !”คนถูกนำหน้าไปก่อนทรุดตัวกับพื้น ตะโกนออกมาอย่างไม่ยินยอม“เจ้าจะร่ำไรให้ได้อันใดขึ้นมา เอาเวลาร่ำไรไปฝึกซ้อมเสีย”เฟิงหนิวเดินมาหยุดการแสดงปาหี่ของคนในเผ่า และไม่นานจากนั้นบริเวณที่เกิดความวุ

“เฟิงซือนับจากนี้สิ่งที่เจ้าจะต้องรับผิดชอบนั้นไม่ได้มีเพียงแค่เจ้าและคู่ครอง แต่เจ้าต้องรับผิดชอบต่อชีวิตความเป็นอยู่ของคนในเผ่า เจ้ายินดีดูแลคนในเผ่าหรือไม่”“ข้ายินดี”น้ำเสียงชายหนุ่มทั้งหนักแน่นและทรงพลังหลังคำพูดนี้ถูกเอื้อนเอ่ยออกไป บริเวณลานกว้างพลันรู้สึกเย็นสบาย พลังในร่างกายของคนในเผ่าโดยรอบคล้ายถูกกระตุ้นให้สูงขึ้น ราวกับว่าเทพแห่งสรรพสัตว์กำลังอวยพรพวกเขาอยู่คนในเผ่าต่างตกตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนนัยน์ตาจะเต็มไปด้วยความรู้สึกเลื่อมใสเทพแห่งสรรพสัตว์กำลังร่วมยินดีกับพวกเขาใช่หรือไม่ ?เยว่อิงมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย หญิงสาวสงสัยในการกระทำของเจ้าตุ่นน้อยจนต้องเอ่ยถาม‘เหตุใดถึงใช้พลังไม่บอกกล่าว’‘ข้าเพียงต้องการอวยพรคู่ครองของเจ้า ยอดเยี่ยมไปเลยใช่หรือไม่ ?’‘ไม่ใช่ว่าเจ้าอยากเห็นสีหน้าประหลาดใจของคนในเผ่าถึงได้ทำเช่นนี้หรือ ?’‘เจ้าก็รู้’‘ใช่ข้ารู้ว่าเจ้าชอบทำอะไรไร้สาระ’เทพผู้ถูกต่อว่ามีสีหน้าบึ้งตึง ทว่าคำพูดต่อมาของนางกลับทำให้เขากลั้นยิ้ม‘แต่ก็ทำได้ไม่เลว’เทพผู้น้อยใจเมื่อสักครู่ปิดปากเงียบ หันหลังหนีไม่ยอมมองหน้ากัน ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจหลบสายตาของนางท