All Chapters of บันทึกการใช้ชีวิตของเยว่อิง: Chapter 21 - Chapter 30

“ต้าเกอแน่ใจใช่ไหมว่าเจ้าสิ่งนี้คืออ้อย ต้าเกอไม่ได้เข้าใจผิดใช่ไหม ไม่ใช่ว่าอ้อยขนาดต้องเล็กกว่านี้เหรอ?” เยว่อิงเอ่ยถามด้วยความสงสัย มองอ้อย? ตรงหน้าด้วยความไม่เข้าใจระคนตกตะลึงอ้อยที่เธอรู้จักจากการศึกษาคือพืชที่มีลักษณะเป็นปล้อง ลำต้นสูงยาวประมาณสองถึงสามเมตร มีขนาดไม่ใหญ่มากนัก หนึ่งมือสามารถกำรอบได้ แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้า ดูจากความสูงแล้วเจ้าสิ่งนี้สูงไม่ต่ำกว่าสิบเมตรด้วยซ้ำ แถมขนาดลำต้นยังใหญ่ถึงขั้นสามารถใช้สองแขนโอบจนรอบพอดี!!จะบอกว่าเจ้าสิ่งนี้คืออ้อยจริง ๆ เหรอ แม้จะมีปริมาณน้ำตาลเหมือนกันแต่จะเป็นอ้อยเหมือนกันได้ยังไง‘อิงอิงไม่เชื่อต้าเกอตั้งแต่เมื่อไรกัน ต้าเกอบอกว่าเป็นอ้อยก็ต้องเป็นอ้อยสิ’เยว่อิงเหลือบตามองคนที่พูดตอบกลับมาผ่านทางความคิด ทั้งที่ถึงอีกฝ่ายจะเปิดปากพูดออกมาก็ไม่มีใครได้ยินแท้ ๆแต่เมื่อเห็นว่าต้าเกอทำอย่างที่พูดจริง เยว่อิงจึงเลือกทำตามความต้องการของเขา‘ทำไมจะไม่เชื่อ แต่พอได้มาเห็นของตรงหน้าจะให้ทำใจเชื่อทันทีได้ยังไง’‘ลักษณะและปริมาณความหวาน เมื่อนำมารวมกับองค์ความรู้ที่มีสามารถเปรียบเทียบได้ว่า เจ้าสิ่งนี้คืออ้อยจริง ๆ ถึงภายนอกจะไม่เหมือนแต่องค์

คนหนึ่งสงสัยคนหนึ่งตื่นเต้นหญิงสาวเพียงหนึ่งเดียว ณ บริเวณนี้ ไม่ได้สนใจเลยว่าท่าทางของตนทำให้อีกฝ่ายสงสัยมากน้อยแค่ไหน ส่วนหนึ่งคงเพราะเริ่มมั่นใจแล้วว่าอีกฝ่ายเพียงแค่ต้องการตรวจสอบไม่ได้ต้องการจับผิด และเมื่อใดที่เขามองว่านางเป็นประโยชน์มากกว่าเป็นตัวอันตรายความหวาดระแวงที่มีคงลดน้อยลงจนเกือบจะหายไป ถึงตอนนั้นสายตาและท่าทางยามมองมาคงแตกต่างไปจากเดิมเมื่อช่วงเวลานั้นมาถึง หากมีอันตรายใดเกิดขึ้นกับตน อีกฝ่ายคงจะยอมยื่นมือเข้าช่วยเหลือมากกว่ายืนมองอยู่เฉย ๆ“พอแล้วละ เท่านี้ก็พอ” เยว่อิงเอ่ยห้ามหลังอีกฝ่ายตัดต้นอ้อยออกมาได้จำนวนหนึ่ง แม้ใจจริงจะอยากได้มากกว่านี้ ทว่าด้วยกำลังของนางคงไม่สามารถนำกลับไปทั้งหมดได้ในคราวเดียวคนถูกสั่งหยุดมือ ยืดตัวขึ้นเอ่ยถามด้วยความสงสัย“เจ้านำไปทำอันใด”“ของอร่อย” หญิงสาวตอบยิ้ม ๆ พลางเอ่ยอธิบาย “เจ้าไม่ได้ลองกินดูหรือ? รสชาติสดชื่นมากเลย อีกทั้งยังหวานมาก!” เมื่อคิดไตร่ตรองดูแล้วว่าจะทำให้ชายผู้นี้มาอยู่ฝั่งเดียวกัน ทำให้เขาเชื่อว่านางมีประโยชน์ เยว่อิงจึงเริ่มบอกกล่าวเรื่องต่าง ๆ มากขึ้น เพื่อให้เขาคลายความหวาดระแวงลง“หวาน? รสชาติที่ข้ารู้สึกคือหว

ระหว่างที่เยว่อิงกำลังเพลิดเพลินกับการจับปลาในลำธาร กลุ่มของเฟิงซือก็ได้มาถึงสถานที่นัดหมาย แถมยังมาถึงก่อนเวลาคาดการณ์ของต้าเกอมาก“เฟิงซือสิ่งที่เจ้าต้องการให้พวกข้านำกลับไปคือสิ่งนี้ใช่หรือไม่? เจ้าสิ่งนี้คือสิ่งที่ท่านเทพแห่งสรรพสัตว์ประทานมาให้พวกเราจริงหรือ?” คำพูดหลุดออกมาจากปากเฟิงหู่ทันทีที่เปลี่ยนร่างกลับมาเป็นคนคนเอ่ยถามกวาดตามองของตรงหน้าด้วยความสงสัย ท่อนไม้จะทำอันใดได้มากกว่าช่วยให้เขาลับฟันให้คมขึ้นได้ด้วยหรือเหตุใดท่านเทพถึงได้ประทานสิ่งนี้ให้พวกเขากัน..หากไม่ใช่ว่าคนเอ่ยปากพูดเป็นสหายคนสนิทซึ่งมักจะใช้ชีวิตจริงจังอยู่เสมอเป็นคนเอ่ยปากพูด เขาย่อมไม่มีทางเชื่อว่าของตรงหน้าจะมีประโยชน์อื่นใดอีก“เฟิงซือเจ้ามองหาอะไรอยู่?” เมื่อไม่ได้รับคำตอบจึงหันไปหาคนข้างกาย พลันเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังกวาดตาดูรอบ ๆ คล้ายกำลังมองหาอะไรอยู่“มีอะไรหรือ หรือสัตว์ป่ากำลังวิ่งมา!?” พูดพร้อมกวาดตามองเช่นเดียวกันหากเป็นสัตว์ป่าจริง พวกเขาจะได้ล่าแล้วนำกลับเผ่าไปพร้อมกัน ทว่าหลังเวลาผ่านเลยไปสักพักหนึ่ง สิ่งที่คาดการณ์กับไม่เกินขึ้นนอกจากความเงียบงันและเสียงของสายลม ก็ไม่ได้ยินความเคลื่อนไหวใ

คนถูกจับแขนหลุบตามองจุดที่มือสัมผัส รับรู้ได้ถึงอาการสั่น ๆ จากร่างกายเล็กกว่าเขามองนิ่งชั่วครู่ก่อนถอนหายใจออกมา“ลุกขึ้นได้แล้ว” กล่าวจบก็เป็นฝ่ายจับมือข้างนั้นออกจากแขนแล้วดึงให้ลุกขึ้นยืน“มีอันใดอีก” เพราะรับรู้ได้ถึงอาการดึงรั้งจากด้านหลัง เฟิงซือจึงหันกลับไปมอง“ข้ามีสิ่งที่ต้องนำกลับไป” ชายหนุ่มมองท่าทางเหงาหงอยของอีกฝ่าย หัวใจพลันรู้สึกสั่นไหวแปลก ๆ ความรู้สึกโมโหซึ่งปะทุอยู่ในใจทุเลาลงหลายส่วน“อยู่ที่ใด”“ตรงนู้น” ว่าพลางชี้มือไปยังกองปลาซึ่งถูกร้อยเข้าด้วยกัน ไม่รู้ว่าเพราะการต่อสู้เมื่อสักครู่หรือไม่ ปลาของนางถึงกระเด็นออกไปไกลเกือบจมลงไปในลำธาร“...” คนโตกว่าไม่เอ่ยคำ ดึงมือพาอีกฝ่ายเดินไปยังกองปลา ก่อนจะเป็นฝ่ายจับขึ้นมาถือไว้เยว่อิงเหลือบตามองอีกฝ่าย เห็นว่าสีหน้าเขาดูดีขึ้นมากแล้ว ไม่ได้น่ากลัวเหมือนครั้งแรกที่เห็น จึงขยับปากเอ่ยออกไปด้วยต้องการแก้ไขบรรยากาศอึดอัดให้ลดน้อยลง“ได้มาเยอะเลยใช่หรือไม่? ข้าเป็นคนจับมาเอง เจ้าว่าข้าเก่งมากไหม?” คนถูกถามทำเพียงหลุบตามองดวงตาที่เมื่อสักครู่เต็มไปด้วยความสำนึกผิด มาตอนนี้กลับถูกความกระจ่างใสเข้าแทนที่“กลับเผ่า”เยว่อิงบุ้

เฟิงหู่ชะโงกหน้าไปมองทันทีด้วยความอยากรู้ หลังได้เห็นใบหน้าอีกฝ่ายชัด ๆ ชายหนุ่มถึงกับตาเบิกกว้าง“เจ้า? เป็นเจ้าอีกแล้ว!” กล่าวจบก็หันขวับขึ้นมองสหายทันที แล้วก้มลงมองมือทั้งสองที่จับกันแน่น“พวกเจ้าสองคนเป็นอะไรกัน!!”คำถามนี้ดังมากพอเรียกความสนใจจากคนโดยรอบ เพราะช่วงเวลาที่ทั้งสองกลับมาคือปลายยามเซิน คนในเผ่าหลายคนต่างกลับจากล่าสัตว์และหาของป่ากันแล้ว ทำให้บริเวณนี้มีคนอยู่มากพอสมควร พวกเขาต่างออกมานั่งพักผ่อนหลังทำงานนัก พูดคุยเรื่องราวที่ประสบพบเจอ บ้างก็พูดคุยเรื่องไร้สาระ นอกจากนี้ยังมีเด็กเล็กวิ่งหยอกล้อกันไปมา เรียกรอยยิ้มจากผู้ใหญ่หลายคนทว่าหลังจากคำพูดเฟิงหู่หลุดออกไป ความสนใจเหล่านั้นกลับถูกดึงมายังจุดเดียว ทุกคนต่างมองตรงไปยังเฟิงซือก่อนจะเห็นว่ามือชายหนุ่มจับมือสตรีผู้หนึ่งไว้คนในเผ่าหลายคนถึงกับแสดงอาการประหลาดใจออกมา พวกเขาพึ่งจะเคยเห็นเฟิงซือแสดงความสนิทสนมต่อสตรีคนหนึ่งมากถึงขนาดนี้“...” คนถูกทำให้เป็นที่สนใจยืนนิ่ง ไม่แม้แต่จะยอมปล่อยมือที่จับกันไว้ มีเพียงสายตาเย็นชาจ้องมองสหายตนเท่านั้นเฟิงหู่รู้ว่าได้กระทำผิดสะดุ้งโหยงก่อนเผยยิ้มแห้ง รีบเอ่ยออกมาว่า “ข้าพาเจ้