All Chapters of บันทึกการใช้ชีวิตของเยว่อิง: Chapter 31 - Chapter 40

เฟิงซือกวาดตามมองคนในกระโจมหลังพูดคุยตกลงกับเยว่อิงเรียบร้อยแล้ว คนถูกมองบางคนพอสบเข้ากับดวงตาที่มองมาถึงกับหลุบตาไม่กล้ามอง ในขณะที่คนส่วนหนึ่งจ้องตากลับมาชายหนุ่มกระตุกยิ้มให้ความจริงใจของพวกเขา พึ่งจะรู้ซึ้งถึงความคิดในจิตใจของพวกเขาก็วันนี้คนเหล่านี้ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าความเห็นอกเห็นใจอยู่เลย แม้คำพูดจะดูดีและมีเหตุผล ทว่าภายใต้ความมีเหตุผลเหล่านั้นกับซุกซ่อนความเห็นแก่ตัวเอาไว้จนเต็มเปี่ยม“ท่านหัวหน้าเผ่าเช่นนั้นมาเริ่มกันเถิด ข้าจะบอกขั้นตอนการนำน้ำหวานออกมาจากต้นไม้เหล่านี้”“ได้ ๆ” หัวหน้าเผ่าเอ่ยรับคำพูด พร้อมขยับก้าวไปยังต้นอ้อย“เจ้าบอกมาได้เลย ข้าอยากรู้นักว่าสิ่งที่เทพแห่งสรรพสัตว์ประทานมาให้จะมีรสชาติเช่นไร”ชายหนุ่มหลุบตามอง ก่อนจะเริ่มอธิบายวิธีการต่าง ๆ ที่ได้รู้จากเยว่อิงให้อีกฝ่ายฟังอย่างตั้งใจ เขาพูดถึงขั้นตอนการทำที่คั้นน้ำอ้อยออกมา ก่อนอื่นนำไม้ท่อนใหญ่มาคว้านแกนด้านในออกให้เกิดเป็นหลุมลึก จากนั้นเหลาไม้อีกท่อนหนึ่งให้มีความยาวประมาณหนึ่งส่วนสามจั้ง ปลายด้านหนึ่งเรียบแบนส่วนปลายอีกด้านให้เหลาจนกลมมน เวลาใช้งานให้ใช้ส่วนกลมมนในการกระทุ้งลงไปในท่อนไม้ที่มีหลุมตรง

หลังคุยเรื่องความรู้สึกกับต้าเกอเรียบร้อยแล้ว เยว่อิงจึงขยับมานั่งยอง ๆ หลังแผ่นหินที่อีกคนนำออกมาให้ จากนั้นเอื้อมมือไปหยิบมีดหินมาถือให้มั่น“ต้องแล่ยังไง ทำไม่เป็น” ดวงตางดงามกะพริบปริบ ๆ ช้อนตาขึ้นมองผู้ช่วยมือทองของตนคนถูกถามหลุดหัวเราะออกมา เขาอุตส่าห์นึกประหลาดใจหลังเห็นเยว่อิงขยับไปนั่งด้านหลังเขียง คิดอยู่ว่าอีกฝ่ายไปเรียนรู้การแล่ปลามาจากที่ใด ที่ไหนได้นางเพียงทำเหมือนรู้แต่ความจริงไม่รู้!“ต้าเกออย่าขำ อิงอิงจริงจัง”“รู้แล้ว...” คนถูกน้อยใจส่ายหัวยิ้ม ๆ ก่อนจะฉายภาพวิธีการทำปลาให้อีกฝ่ายได้เห็นเยว่อิงจ้องมองภาพฉายตรงหน้าท่าทางจดจ่อ ทว่ายังดูไม่จบรอบหนึ่งเฟิงซือก็เดินกลับมาแล้ว“เจ้าทำเป็นจริงใช่หรือไม่?” เอ่ยถามพลางย่อตัวนั่งข้างกายเยว่อิงพร้อมสายตาไม่ไว้ใจมองตรงมายังมือของนางเยว่อิงยิ้มกว้างกลบเกลื่อน“เป็นสิ ข้าทำเป็น”หัวคิ้วอีกฝ่ายยังคงขมวดเข้าหากัน เหลือบตามองมา ขณะพยายามก่อไฟหน้ากระโจมคนข้างกายพาดท่อนไม้ติดไฟไว้บนหินไม่ให้ไฟดับ ก่อนจะหันมานำท่อนไม้แห้งสุมเข้าด้วยกัน จากนั้นนำท่อนไม้ติดไฟวางทับลงไปตบท้ายด้วยการวางใบไม้แห้งไว้ด้านบนอีกทีรอบข้างกองไฟมีก้อนหินหน้าเร

“เจ้ามาแล้วหรือ?” เยว่อิงเอ่ยถามยิ้ม ๆ ขยับทางให้อีกฝ่ายนั่งข้างกายตนอย่างเป็นธรรมชาติชายหนุ่มเห็นท่าทางของนาง ทว่าไม่ได้ขยับตัวตาม ยังคงจ้องมองอีกฝ่ายเล็กน้อยก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามเยว่อิงเหลือบมองชั่วครู่ไม่ได้ใส่ใจเท่าใดนัก ที่ตั้งเยอะเขาจะนั่งตรงไหนก็ได้ แถมบริเวณนี้ยังเป็นหน้ากระโจมเฟิงซือ เจ้าของที่ย่อมมีสิทธิ์เลือก“เจ้ามาทันเวลาพอดี ปลาตัวที่สองใกล้สุกแล้ว” พูดจบเยว่อิงก็หันไปสนใจปลาบนแผ่นหิน ด้วยกลัวว่าปลาจะไหม้ หญิงสาวจึงไม่ได้ย่างปลาครั้งละหลาย ๆ ตัวแต่เลือกย่างครั้งละตัวทำให้ตอนนี้ปลาที่ย่างเสร็จออกมามีเพียงตัวเดียว และอีกตัวที่กำลังจะสุก“ข้ารอได้” ชายหนุ่มเอ่ยตอบ มองสายตาแน่วแน่ของอีกฝ่าย ก่อนจะเหลือบมองริมฝีปากมันแผล็บคนถูกมองรู้ตัวว่าถูกมอง นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนจึงหันไปยิ้มแห้งให้เขา“แฮะ ๆ ข้าหิวจึงกินไปก่อนแล้วไม่ได้รอเจ้า”“ยังไม่ว่าอันใด” คนฟังพยักหน้า หันไปสนใจปลาบนแผ่นหินต่อบรรยากาศต่อจากนั้นพลันเงียบลง มีเพียงเสียงซ่าจากปลาและเสียงดังจากไม้แห้งในกองไฟ แต่ถึงกระนั้นบรรยากาศรอบตัวทั้งสองคนก็หาได้ดูอึดอัดเฟิงซือยังคงเงียบนิ่งเช่นปกติ มีเพียงนัยน์ตาดำขลับ

“กลับมาแล้วหรือ? ไปล่อลวงเฟิงซือถึงกระโจม ช่างเป็นสตรีที่หน้าไม่อายเสียจริง ต้องหน้าด้านขนาดไหนถึงจะสามารถทำเช่นเจ้าได้” ทันทีที่ก้าวเข้ามาในกระโจมเสียงระคายหูจากสตรีคนเดิมพลันเข้าปะทะกายเยว่อิงตวัดสายตามองอีกฝ่ายนิ่งไม่กล่าวอันใด คนถูกมองถึงกับสะดุ้งหลังสบเข้ากับสายตาเย็นชา นัยน์ตาเหลือบมองซ้ายขวาก่อนจะเอ่ยออกไปอีกประโยค“คิดว่าข้าจะกลัวเจ้าอย่างนั้นหรือ!? รีบร้อนกลับมาเช่นนี้คงไม่ใช่ว่าเฟิงซือไล่ตะเพิดเจ้ากลับมาใช่หรือไม่?”เยว่อิงมองนิ่ง ตอนนี้นางไม่พร้อมจะมีเรื่องกับใครทั้งนั้น ริมฝีปากติดแห้งเล็กน้อยจึงกล่าวตัดรำคาญออกไป “เขาจะปฏิบัติต่อข้าเช่นไร หรือเขาจะไล่ตะเพิดข้ามาจริงหรือไม่ล้วนไม่เกี่ยวอันใดกับเจ้า หาใช่เรื่องที่เจ้าต้องมาสอด”กล่าวจบร่างเพรียวบางพลันล้มตัวลงนอนบนพื้นข้างกระโจม หันหลังให้สายตาโมโหที่จ้องมองมาคนในกระโจมเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่คิดจะโต้ตอบอันใดอีก ไม่ว่าจะพูดอะไรออกไปอีกฝ่ายล้วนไร้ปฏิกิริยา จึงยอมเลิกราไป‘หึ...ทำเป็นอวดเก่งยิ่งนัก รอให้ถึงวันพรุ่งก่อนเถิด ข้าอยากจะรู้นักว่าเจ้าจะยังทำเป็นอวดดีเช่นนี้ได้อีกหรือไม่!”นัยน์ตาไม่ประสงค์ดีหลายคู่เหลือบมองมาอีกครั

ภายในป่าใหญ่มองไปที่ใดล้วนเต็มไปด้วยสีเขียวของธรรมชาติ วันนี้ถือเป็นอีกวันที่เยว่อิงรู้สึกมีความสุข หลังรู้สึกแย่จากเรื่องเมื่อวานพอได้มาสูดดมกลิ่นสดชื่นจากป่า ความรู้สึกเหนื่อยล้าเหล่านั้นพลันเบาบางลงนัยน์ตาเป็นประกายยังคงกวาดมองซ้ายและขวา เสาะหาอาหารและสิ่งที่คิดว่าสามารถทานได้อยากจะลิ้มลองรสชาติแปลกใหม่ อยากสัมผัสความตื่นเต้นที่หาไม่ได้จากโลกก่อน ธรรมชาติที่ถวิลหา สิ่งมีชีวิตแปลกตาที่เคยเห็นผ่านภาพเสมือน หลายสิ่งที่เคยทำได้เพียงคาดหวังล้วนได้รับแล้ว ต่อจากนี้ขึ้นอยู่กับนางว่าจะสามารถค้นหาเจอหรือไม่“ปกติแล้วคนในเผ่าออกล่าสัตว์ไกลหรือไม่?” เข้ามาในป่าลึกพอสมควร เยว่อิงจึงเอ่ยถามอีกฝ่ายเฟิงซือคล้ายเฝ้ารออยู่ก่อนแล้ว ถึงได้เอ่ยตอบออกมาอย่างรวดเร็ว“ลึกเข้าไปในป่าประมาณสี่ถึงหกลี้”“ไกลมาก ไม่เหนื่อยบ้างหรือ?” หญิงสาวอดเอ่ยถามไม่ได้ ตัวนางที่เดินลึกเข้าป่าไปเรื่อย ๆ ยังมีรู้สึกเหนื่อยบ้าง ทว่าอีกคนทั้งต้องเดินทางไกล ไหนจะต้องออกล่าสัตว์อีก คงเหนื่อยไม่น้อยเลย ถึงอย่างนั้นก็ไม่เคยได้ยินใครบ่นว่าการล่าสัตว์นั้นยุ่งยาก คนถูกเรียกว่านักรบต่างภาคภูมิใจในความสามารถของตน วันไหนล่าได้มากใบห