All Chapters of บันทึกการใช้ชีวิตของเยว่อิง: Chapter 11 - Chapter 20

หญิงสาวยอมรับว่ารู้สึกแย่เล็กน้อยทว่าไม่นานความรู้สึกนั้นก็หายไป เธอเข้าใจการกระทำของพวกเขา แต่ถึงจะเข้าใจก็ไม่ได้หมายความว่าจะให้อภัยไปเสียหมดในเมื่อไม่ต้องการคบค้า เช่นนั้นเธอก็จะไม่สนใจพวกเขาเช่นเดียวกัน“กลับกระโจมกันเถอะ” ต้าเกอเอ่ยบอก เขาสัมผัสได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจและความรู้สึกของอีกฝ่าย รู้ว่าเยว่อิงกำลังรู้สึกไม่ดี จึงเอ่ยบอกให้ก้าวออกจากจุดนี้เสีย เผื่ออารมณ์จะได้ดีขึ้นมาบ้างคนถูกปลอบเผยยิ้มเล็กน้อยพึมพำตอบกลับไป “อื้อ กลับกันได้แล้ว” ว่าพลางกวาดตามองผู้คนที่ดูไม่อยากจะยุ่งกับเธอมากนักเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินถอยหลังออกมา“อะไรหรือ?” ยังไม่ทันที่เธอจะได้เดินกลับกระโจมชายคนเดิมที่ออกไปตามหาเธอกลับเผ่าก็เดินมาหยุดตรงหน้าเขาไม่ตอบคำถามในทันทีทำเพียงหลุบตามองมาด้วยสีหน้าหงุดหงิดเล็กน้อยเยว่อิงสงสัย? เขาหงุดหงิดอะไรอีกแล้ว มีสักครั้งที่คนคนนี้จะทำสีหน้าดี ๆ บ้างไหมนะ เจอกันทีไรไม่หน้าบูดก็ขมวดคิ้ว“อะไรหรือ?” เธอเอ่ยถามออกไปอีกครั้ง มองก้อนเนื้อที่ถูกยื่นมาตรงหน้าอย่างต้องการคำตอบ“เอาไป” เขากล่าวเพียงสั้น ๆ แล้วยัดเนื้อใส่มือเธอ ก่อนจะหันหลังเดินจากไปไม่พูดอะไรออกมาอีก

เขาพึ่งจะเคยเห็นมีดที่ให้ความรู้สึกคมมากถึงขนาดนี้เป็นครั้งแรก อีกทั้งยังแวววาวและงดงาม ปกติแล้วมีดที่เผ่าใช้จะมาจากหินซึ่งเกิดคมขึ้นมาเองตามธรรมชาติ ไม่เคยมีใครรู้วิธีทำมีดขึ้นมาใช้เองแต่นางกับบอกว่าตนทำขึ้นมาเองการที่นางพูดเช่นนี้ออกมา หากไม่ใช่ต้องการโกหกเช่นนั้นก็หมายความว่านางรู้วิธีทำแล้วนางไปเรียนรู้การทำมีดมาจากที่ใด?“เจ้าบอกว่าทำขึ้นมาเองหรือ?”“ใช่ ข้าทำขึ้นมาเอง” กล่าวจบเยว่อิงพลันสัมผัสได้ถึงความผิดปกติคงมิใช่ว่าสิ่งที่เธอทำเป็นสิ่งแปลกใหม่ใช่ไหม? แต่เธอเห็นคนในเผ่าใช้มีดหินในการหั่นเนื้อและตัดสิ่งที่ต้องการ แล้วสิ่งที่เธอทำขึ้นมาจะเป็นของแปลกใหม่ได้ยังไงคิดได้ดังนั้นรอยยิ้มบนใบหน้าพลันหดเล็กลง เยว่อิงดึงมือไปซ่อนไว้ด้านหลัง เฟิงซือมองเห็นปฏิกิริยาของอีกฝ่ายจึงเอ่ยถามขึ้นมาอีกประโยค“ความรู้ที่เจ้ามีได้มาจากเทพแห่งสรรพสัตว์หรือ?” พอคำถามนี้หลุดออกจากปาก หญิงสาวพลันรู้สึกว่าเขาได้หยิบยื่นเส้นด้ายแห่งชีวิตมาให้“ข้าฝัน ในตอนที่ข้านอนหลับไม่ได้สติหลายวัน ข้าฝันถึงวิธีการทำสิ่งนี้” ว่าพลางค่อย ๆ ยื่นของในมือให้อีกฝ่ายดูเฟิงซือมองหน้าคนพูด ถึงจะยังไม่เชื่อคำพูดนางทั้งหมด

“สติเจ้าดูไม่คล้ายคนปกติ ควรให้ท่านหัวหน้าเผ่าตรวจดูว่าเป็นอันใดมากหรือไม่”คำพูดเรียบนิ่ง สีหน้าเรียบเฉย สายตายามมองมาราวกับมองคนบ้าทำเยว่อิงหงุดหงิดเล็กน้อย ใบหน้าเปลี่ยนเป็นบึ้งตึง“สติข้ายังดี ไม่ได้เป็นอันใดทั้งนั้น!!” กล่าวจบก็ห่อเนื้อซึ่งหมักเกลือเรียบร้อยแล้วขึ้น หันหลังเดินหนีอีกคนเร็ว ๆ ทว่าพอก้าวไปได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องเดินหันหลังกลับมายืนตรงหน้าเฟิงซือชายหนุ่มหลุบตามมองคนตัวเตี้ยกว่า มองว่านางต้องการจะพูดอะไร“สัญญาด้วยเกียรติของนักรบ เจ้าจะเก็บเรื่องที่ข้าสอนทำมีดไว้เป็นความลับของข้ากับเจ้า”เฟิงซือกระตุกยิ้มเล็กน้อยให้การกระทำของนาง เป็นรอยยิ้มมุมปากที่หาได้ยากยิ่งจากใบหน้าเขา ทว่าทั้งที่หายากแต่น่าเสียดายที่เยว่อิงไม่มีโอกาสได้เห็น เพราะทิวทัศน์โดยรอบเริ่มถูกความมืดบดบังจนทำให้มองภาพตรงหน้าได้ยากขึ้น แต่ไม่ว่าจะได้เห็นหรือไม่นั้นดวงตาสดใสก็จ้องหน้าอีกฝ่ายไม่ละห่าง รอคอยให้เขาเอ่ยตอบรับกลับมา“ข้าสัญญา”นั่นแหละเธอถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกแล้วยื่นมีดหินไปตรงหน้าพลางเอ่ย “ของตอบแทนสำหรับคำสัญญาของเจ้า ข้าให้”ชายหนุ่มยื่นมือออกไปรับไม่กล่าวคำ“ข้าจะกลับแล้ว เจ้าเองก็รี

เยว่อิงถอนหายใจ ไม่รู้เรื่องอะไรกันนักหนา เธอก็อยู่ของเธอดี ๆ ไม่ได้ต้องการหาเรื่องผิดใจกับผู้ใด แต่เหมือนเรื่องจะอยากวิ่งมาหาไม่ให้ชีวิตนี้ราบรื่นเกินไปนัก“อะไรของเจ้า?” คนที่เมื่อสักครู่โมโหแทบบ้า หลังได้เห็นปฏิกิริยาตอบรับของอีกฝ่ายความรู้โมโหพลันเปลี่ยนเป็นงงงวยอะไรกัน? ปฏิกิริยาพวกนี้มันอะไรกัน! ไม่ว่านางจะโมโหหรือแสดงท่าทีคุกคามมากแค่ไหน อีกฝ่ายกับตอบกลับมาด้วยความเรียบเฉย ไม่ต่างกับทุบกำปั้นลงบนหญ้านุ่ม ๆ ไม่ว่าจะโยนอะไรลงไปล้วนรองรับและไม่โต้ตอบตอนนี้ก็เช่นกัน ทั้งที่ตนทำเนื้อของนางหล่นลงพื้น แทนที่คนตรงหน้าจะโกรธกลับเผยสีหน้าเสียดายก่อนจะเงยหน้าขึ้นพร้อมยื่นมือมาตรงหน้าทำเอาความโกรธมากมายถูกความไม่เข้าใจเบียดตกลงไป“เนื้อ เจ้าทำเนื้อข้าหล่นเจ้าต้องรับผิดชอบ!” เยว่อิงเอ่ยนิ่ง พร้อมยืนขึ้นเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย“ข้าไม่ได้ทำอันใดผิด เนื้อข้าก็หาได้ทำผิดอันใด ส่วนเรื่องที่เจ้าเข้าใจผิดไปเองและคิดไปเอง หากเจ้าต้องการคำตอบสามารถไปสอบถามเฟิงซือได้ คำพูดเขาคงทำให้เจ้าเชื่อมากกว่าคำพูดข้า!”ไร้ซึ่งท่าทีคุกคาม ไร้ซึ่งน้ำเสียงกดข่ม เยว่อิงทำเพียงมองนิ่ง แบมือไปตรงหน้ากดดันให้อีกฝ่ายรีบ

หญิงสาวคิดพร้อมยิ้มมีความสุข กวาดตามองซ้ายขวา มองหาเถาวัลย์ที่พอจะนำมามัดหญ้าเข้าด้วยกัน“เสร็จแล้ว แล้วก็หิวข้าวมาก!!”“กินผลไม้ไปก่อน”“ต้าเกอ ต้าเกอคิดว่าเนื้อปลาจะอร่อยไหม?” เยว่อิงไม่สนใจคำพูดอีกฝ่ายแต่เลือกจะถามคำถามที่อยากรู้ออกไปแทน“ปลา? อิงอิงหมายถึงปลาในลำธารนั้นนะเหรอ?”“ใช่แล้ว อิงอิงอยากลองกินดู อยากรู้ว่าเนื้อปลาจะอร่อยและหวานล้ำอย่างที่ประวัติศาสตร์บอกหรือเปล่า”“ปลาจับยากนะ”หญิงสาวหรี่ตามองอีกคน เผยยิ้มร้ายออกมา “ต้าเกอช่วยได้ไม่ใช่เหรอ?”คนถูกจับได้เผยยิ้มเล็กน้อยขยับปากเอ่ย “ถือไหวไหม?”“ไม่ไหวต้าเกอจะช่วยเหรอ? แต่เอ๋...? ต้าเกอช่วยไม่ได้นี่” พูดออกไปพร้อมยักคิ้วหลิ่วตามองคนถูกหยอกล้อส่ายหัวยิ้ม ๆ“หากชักช้าจะไม่พาไปแล้ว”“ไม่เอานะ...ต้าเกออย่าแกล้งอิงอิง” เยว่อิงกล่าวพร้อมกะพริบตาปริบ ๆ ด้วยท่าทางออดอ้อน“พอได้แล้ว ยอมแล้ว” เอไอมีชีวิตถูกอ้อนจนไปไม่ถูกทำได้เพียงส่ายหัวอ่อนใจ ยอมให้กับความขี้อ้อนตรงหน้า“เห็นไหม ต้าเกอดีที่สุด!!” เยว่อิงกล่าวพร้อมก้มลงถือมัดหญ้าแบกขึ้นหลัง“อึ๊บ!! หนักมากจริง ๆ ” หญิงสาวบ่นออกมาทั้งที่ยังยิ้ม แม้จะเหนื่อยและหนัก ทั้งยังใช้ชีวิตลำบ