All Chapters of บันทึกการใช้ชีวิตของเยว่อิง: Chapter 41 - Chapter 50

เยว่อิงมองตามการเคลื่อนไหวของเขาตาปริบ ๆ อ้าปากนิ่งค้างไปสุดยอด!! แรงขาชายคนนี้สุดยอดมาก!จริงอยู่ที่คนจากโลกเดิมของนางเองก็ล้วนเก่งกาจตามร่างสัตว์ของตน แต่ก็หาได้บ่อยนักที่นางจะได้เห็นพวกเขาเหล่านั้นแสดงความสามารถออกมา นอกเสียจากจะเข้าไปดูตามแหล่งข้อมูลออนไลน์ของจักรวรรดิ“เจ้าเก่งมาก!” เอ่ยชมเสร็จมือติดผอมแห้งจึงยื่นไปเด็ดกล้วยออกมาลูกหนึ่งกล้วยในมือนางมีขนาดยาวประมาณหนึ่งฉื่อหนาประมาณสองชุ่น หญิงสาวใช้มือปอกเปลือกกล้วยออกทีละกาบจนเผยให้เห็นส่วนสีเหลืองนวลน่ากินเยว่อิงดวงตาเป็นประกายมองกล้วยตรงหน้าเขม็ง จากนั้นอ้าปากออกกว้างกัดกล้วยเข้าปากคำโตสัมผัสแรกที่รู้สึกคือความนุ่มละมุนเคี้ยวเพลิน เนื้อสัมผัสนุ่มไม่แข็ง พอเคี้ยวไปยังให้รสชาติหวานเล็กน้อยไม่หวานเลี่ยนมากจนเกินไปกล้วยมีประโยชน์ทั้งยังอยู่ท้อง หลังกลืนคำแรกลงคอไปแล้ว เยว่อิงก็กัดเข้าปากไปอีกคำ ไม่สนใจสายตาอยากรู้อยากเห็นของอีกฝ่าย จนกระทั่งคำที่สี่ถูกกลืนลงคอไปแล้วเยว่อิงจึงพึ่งจะรู้ตัวว่าตรงนี้ไม่ได้มีเพียงตนคนเดียวจึงเผยยิ้มแห้งออกมา“เจ้าลองกินดู” ชายหนุ่มเหลือบตามองสีหน้าจริงใจของนาง ก่อนจะหลุบตามองผลไม้ในมือ ช่างใจชั่ว

แรงลมปะทะใบหน้าทำเยว่อิงรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย ด้วยข้างกายไม่มีสิ่งใดให้ยึดเหนี่ยว ทว่าหลังจากผ่านไปสักพักความรู้สึกหวาดกลัวเหล่านั้นพลันสลายหายไป หลงเหลือเพียงความตื่นเต้นเมื่อดวงตาสวยลืมขึ้น มองเห็นภาพทิวทัศน์วิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว ความกลัวมากมายจึงถูกแทนที่ด้วยความสนุกสนาน ริมฝีปากติดแห้งเล็กน้อยเริ่มเผยยิ้มออกมา ก่อนจะกลายเป็นเสียงหัวเราะ“สุดยอดเลย บนหลังเจ้าสุดยอดมาก ทั้งยังรู้สึกดีมากอีกด้วย!” คำกล่าวจากปากเยว่อิงทำฝีเท้าเฟิงซือเสียหลักเล็กน้อย แต่ถึงกระนั้นก็สามารถตั้งลำกลับมาได้ใหม่ หญิงสาวผู้ไม่ได้คิดถึงเห็นการณ์นี้ถึงกับผงะด้วยความหวาดกลัวก่อนจะหัวเราะลั่นออกมา“เฟิงซือเจ้าเกือบทำข้าหล่นลงไปแล้ว!” พูดบ่นออกไปทั้งที่ยังหัวเราะร่วน ชายหนุ่มรู้ว่านางไม่ได้โกรธจึงตั้งหน้าตั้งตาวิ่งกลับเผ่า ปล่อยให้อีกฝ่ายหัวเราะตนต่อไปทั้งอย่างนั้นใช้เวลาไม่นาน ทั้งคู่ก็กลับมาถึงปากทางเข้าเผ่า เฟิงซือลดความเร็วของฝีเท้าลง ก้าวเข้าไปในเผ่าในร่างสิงโตด้วยท่วงท่าองอาจชายผู้นี้เหตุใดไม่ปล่อยให้นางลงจากหลังเสียก่อน จะเดินเข้ามาในเผ่าทั้งที่แบกนางอยู่บนหลังทำไม ไม่เห็นหรือว่าผู้คนมากมายจ้องมองจนตา

“เฟิงซือเจ้ากับชายผู้นั้นมีปัญหาอะไรกันหรือ เหตุใดเขาถึงจ้องจะหาเรื่องเจ้าอยู่เสมอ” ระหว่างเดินทางออกจากเผ่าอีกครั้ง เยว่อิงอดสงสัยไม่ได้จึงเอ่ยถามคนถูกถามหลุบตามอง ก่อนเอ่ยออกมา “ข้าเองก็ไม่มั่นใจนัก แต่หากมองจากการกระทำเฟิงหนิวคงอยากจะเอาชนะข้า”“เฟิงหนิว?”“คนที่เจ้าสงสัย”“อ๋อ...ว่าแต่แค่ต้องการเอาชนะถึงกับต้องหาเรื่องกันตลอดเลยหรือ? อย่างกับเด็กเล็ก”“เจ้าคิดเช่นนั้นหรือ?”“ใช่ หากไม่ใช่เด็กแล้วจะเป็นอันใดได้ คนที่โตแล้วคงไม่แกล้งกันเป็นเด็ก ๆ เช่นนี้” พูดไปขมวดคิ้วไปด้วยการแสดงออกของนางทำอีกฝ่ายหยักยิ้มมุมปากเล็กน้อยเขาเองก็คิดว่าเฟิงหนิวนิสัยเด็กไม่น้อย และเพราะคิดว่าอีกฝ่ายนิสัยเด็กจึงไม่ได้สนใจมากนัก ทว่าการไม่สนใจของเขาเหมือนจะทำให้อีกฝ่ายได้ใจมากขึ้นเรื่อย ๆ ถึงได้แสดงออกว่าไม่ชอบออกมาอย่างชัดเจน ทั้งยังรุนแรงมากขึ้นทุกที“ข้าว่าเราอยู่ให้ห่างจากคนเช่นนี้ดีกว่า ขืนอยู่ใกล้มากเกินไปคงมีแต่ทำให้อารมณ์เสียเปล่า ๆ ”คนฟังพยักหน้ารับฟัง“ข้าย่อมต้องการออกห่าง แต่เหมือนอีกฝ่ายไม่คิดเช่นเดียวกัน”คนฟังพยักหน้ารับ “จริงของเจ้า ดูแล้วชายผู้นั้นคงอยากจะเป็นอันดับหนึ่ง ไม่ต้องการให

ความเจ็บปวด ร้อนรุ่ม ทุรนทุราย เยว่อิงรู้สึกเหมือนร่างกายไม่ใช่ของตน คนเจ็บปวดทำได้เพียงเม้มปากแน่น พยายามไม่ให้เสียงเล็ดลอดออกไป จนอาจจะไปรบกวนอะไรที่ไม่สมควร‘อิงอิงเป็นอันใดไป ทำไมช่วยไม่ได้!’ ต้าเกอเผยสีหน้าร้อนรน เขาเข้าไปช่วยลดความเจ็บปวดแล้ว ทว่าไม่ว่าจะพยายามเท่าใดสิ่งที่เคยทำได้กลับทำไม่ได้แล้ว“อึก!” หญิงสาวหรี่ตามองอีกฝ่าย มุมปากหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มทั้งที่ใบหน้าซีดเผือด ต้องการปลอบประโลมต้าเกอให้คลายความกังวล แม้ร่างกายจะเจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหว‘ต้าเกอ ไม่เป็นอะไร’ สื่อสารออกไปทั้งอย่างนั้น แต่มีหรือที่อีกฝ่ายจะเชื่อในคำพูด ในเมื่อเขามองเห็นสีหน้านางชัดเจนยิ่งนักคนหนึ่งพยายามช่วยเหลือคนหนึ่งพยายามปลอบประโลม ในขณะที่อีกคนกำลังพาร่างในอ้อมกอดมุ่งหน้าลึกเข้าไปในป่ายิ่งเคลื่อนตัวลึกเข้าไปมากเท่าใดความกดดันอันมาจากพลังที่มากกว่ายิ่งเข้าปะทะร่างกายเขามากเท่านั้นร่างกายถูกพลังไม่ทราบที่มากดดันจนแทบจะเดินหน้าต่อไปไม่ไหว แต่เพราะได้ให้สัญญาไว้แล้ว จึงต้องกัดฟันสู้พานางขยับลึกเข้าไปให้ได้“กร๊าก!”ตึก!!เสียงจากทิศทางตรงหน้าและแรงสั่นสะเทือนทำฝ่าเท้าที่พึ่งเหยียบลงบนกิ่งไม้เสียหลัก ร่

รัตติกาลเคลื่อนผ่าน จันทรางดงามย่างกรายเข้ามาแทนที่ความสว่างยามรุ่ง เหล่าคนในเผ่าต่างรับรู้ถึงความผิดปกติ เมื่อคนที่ออกไปตั้งแต่ยามซื่อยังไม่ปรากฏตัว“หัวหน้าเผ่าข้าจะออกไปตามหาเฟิงซือ!!” เฟิงหู่เอ่ยขึ้น ด้วยความร้อนใจ หลังรับรู้ว่าสหายยังไม่กลับมาจากป่าเฟิงซือหาใช่คนไม่รู้ความ ทว่าดึกดื่นถึงเพียงนี้อีกฝ่ายยังไม่กลับมาจะต้องเกิดเรื่องร้ายแรงใดขึ้นเป็นแน่!“เฟิงหู่เจ้าอย่าได้ร้อนใจ เฟิงซือเป็นถึงนักรบระดับสองย่อมสามารถเอาตัวรอดได้” เฟิงหนิวเอ่ยขึ้น สีหน้าเขาเคลือบความห่วงใยจาง ๆ ทั้งที่ในใจภาวนาขออย่าให้ชายหนุ่มมีชีวิตรอดกลับมาไม่กลับมาตลอดไปยิ่งดี ต่อจากนี้จะได้ไม่มีใครมาทำให้เขารู้สึกขวางหูขวางตา“เฟิงหนิว การที่เจ้าพูดเช่นนี้คงไม่ใช่ว่าไม่ต้องการให้เฟิงซือกลับมาใช่หรือไม่” คำพูดแทงใจดำจากเฟิงหู่ทำเอาเฟิงหนิวคิ้วกระตุก คนถูกแดกดันถึงกับหันขวับมองอีกฝ่ายรีบเอ่ยปฏิเสธ“เจ้าอย่าได้เข้าใจผิด ข้าเพียงกล่าวออกไปตามความจริง เฟิงซือออกจะเก่งกาจปานนั้นจะเป็นอันใดไปได้”เฟิงหู่กัดฟันกรอด ด้วยนิสัยชอบพูดอะไรออกไปอย่างใจนึกทำให้ตนไม่เคยต่อฝีปากชนะอีกฝ่ายเลยสักครั้ง ทั้งที่รู้เจตนาแท้จริงของคนต