All Chapters of Kalampag Sa Gabi (SPG): Chapter 111 - Chapter 120

SOFIANagkatinginan muna kami ni Janella bago sabay na napatingin kay Zid. Nakangiti lang siya habang hawak ang isang folder na halatang kagagaling lang sa kabilang departamento. Hindi katulad ni Andrew na palaging may kung anong pilyong tingin, si Zid ay palaging kalmado at magaan kausap. Siguro iyon din ang dahilan kung bakit komportable ang halos lahat ng empleyado sa kanya."Sofia," tawag niya ulit nang mapansing natulala ako. "Mukhang ang layo yata ng iniisip mo."Agad akong napakurap."H-ha? May sinabi ka ba?""Sabi ko, may itatanong sana ako kung puwede.""Ah... oo. Ano iyon?"Napakamot muna siya sa batok bago bahagyang natawa."Huwag mo sanang isipin na istorbo ako. Naisip lang namin nina Mark at Leo na matagal na rin tayong magkakasama sa opisina pero hindi pa tayo halos nagkakasama sa labas. Kaya naisip naming dumaan mamaya sa may kanto pagkatapos ng trabaho. May bagong street food stall doon na sabi nila masarap daw ang mga ihaw at kwek-kwek. Baka gusto mong sumama."Hindi

SOFIASINUBUKAN kong itinulak ang dibdib niya ngunit para bang wala siyang balak na bitawan ako. Mas lalo pa niyang idinikit ang noo niya sa gilid ng ulo ko habang mahina siyang bumuntong-hininga. Ramdam na ramdam ko ang mabilis niyang paghinga at ang malakas na tibok ng puso niya. Hindi ko maintindihan kung bakit ganoon ang reaksyon niya. Kanina pa ako naghahanda sa isip ko na baka pagalitan niya ako dahil sa nakita niyang kasama ko sina Janella at Zid sa street food stall, pero heto siya ngayon, niyayakap ako na para bang matagal kaming hindi nagkita."Andrew..." mahinang tawag ko habang muli ko siyang sinubukang itulak. "Ano ba? Bitiwan mo muna ako. Baka may biglang pumasok dito. Kapag may nakakita sa atin, ano na lang ang iisipin nila? Dapat hindi mo ako niyayakap ng ganito.”Hindi niya agad sinagot ang sinabi ko. Sa halip ay mas humigpit pa ang pagkakayakap niya sa akin na para bang natatakot siyang mawala ako kapag binitiwan niya. Ilang segundo pa ang lumipas bago ko narinig an

SOFIAPagkababa ko sa executive floor ay pakiramdam ko ay hindi pa rin bumabalik sa normal ang tibok ng puso ko. Hindi ko na nga maalala kung paano ako nakarating sa elevator dahil ang laman lang ng isip ko ay ang nangyari sa loob ng opisina ni Andrew. Paulit-ulit na naglalaro sa isip ko ang seryoso niyang pag-amin na nagseselos siya, ang paraan ng pagkakayakap niya sa akin, at ang walanghiya niyang dahilan kung bakit bigla siyang napaatras kanina. Sa tuwing maaalala ko iyon ay kusa na lang umiinit ang magkabila kong pisngi. Kaya ilang beses akong huminga nang malalim habang pinapaypayan ang sarili gamit ang folder na hawak ko."Huwag kang mag-isip ng kung anu-ano, Sofia," bulong ko sa sarili. "Trabaho lang ang ipinunta mo rito. Kumalma ka."Pero paano ako kakalma kung bawat segundo ay mas lalo ko lang naaalala ang mukha niya?Pagdating ko sa departamento ay tahimik kong inilapag ang folder sa ibabaw ng mesa at naupo na para kunwari ay normal lang ang lahat. Akala ko ay walang makaka

SOFIAHindi ko alam kung paano ko natapos ang natitirang oras ng trabaho.Mula nang makita ko si Lily na nakayakap kay Andrew sa loob mismo ng opisina nito ay para bang nawalan na ako ng ganang gawin ang lahat. Ilang beses kong sinubukang kumbinsihin ang sarili ko na baka mali lang ang nakita ko, na baka may paliwanag iyon, pero sa tuwing pumipikit ako ay ang eksaktong eksenang iyon pa rin ang bumabalik sa isip ko. Kitang-kita ko kung paano siya yumakap kay Andrew. Kahit hindi ko narinig ang pinag-usapan nila, sapat na ang nakita ko para mabigatan ang dibdib ko.Mabagal kong inilapag ang huling folder sa mesa ko bago ako naupo. Hindi ko namalayang napabuntong-hininga pala ako nang malalim.Hindi iyon nakaligtas kay Janella."Hoy, Sofia, bakit para kang badtrip na badtrip ka? Kanina lang maayos ka pa ng umakyat ka ulit sa executive floor. Pagbalik mo ngayon, parang gusto mong awayin ang buong mundo. Ano bang nangyari?"Hindi ako nag-angat ng tingin sa monitor ko."Wala.""Ano'ng wala?

SOFIAHindi nawala ang pagkakatitig niya sa akin matapos kong mabanggit ang salitang iyon. Para bang doon lang tuluyang nabuo sa isip niya ang lahat ng nangyari simula pa noong hapon. Kitang-kita ko ang pag-iiba ng ekspresyon ng mukha niya. Ang kaninang pagkalito ay napalitan ng tila pag-unawa. At ang pag-unawang iyon ang lalo kong ikinainis dahil para bang nabasa na niya ang nasa isip ko.Napailing ako at mabilis na umiwas ng tingin."Huwag mo akong titigan ng ganiyan. Wala akong sinasabing mali. Ang sinabi ko lang, wala akong pakialam kung sino ang nagyayakap sa iyo. Buhay mo iyon at wala akong karapatang makialam."Hindi ko pa man natatapos ang sinasabi ko ay napangiti na siya nang bahagya. Hindi iyong pilyong ngiti na madalas niyang ipinang-aasar sa akin, kundi iyong ngiting para bang may natuklasan siyang matagal na niyang hinihintay."So, nakita mo pala."Napairap ako bago napangiwi sa inis. Ano ba iyan! Bakit ko ba nabanggit iyon?"Oo, nakita ko. Masaya ka na? At huwag kang ma