Kalampag Sa Gabi (SPG)의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

EVEPakiramdam ko ay nanlamig ang mga kamay ko habang nakatitig kay Denzel. Hindi ko agad alam kung paano sasagot dahil sa paraan ng pagtitig niya kay Andrew. Na para bang may kung anong pilit niyang binubuo sa isip niya. Sa loob ng limang taon ay ilang beses kong inisip ang posibilidad na magkita silang dalawa. Pero ngayong nangyayari na talaga iyon sa harap ko, saka ko naramdaman kung gaano ako hindi handa.Nanatili siyang nakatingin sa akin habang naghihintay ng sagot. Hindi rin nakatulong ang katotohanang si Nathan ay nakatingin na rin sa amin. Na para bang nagtataka kung bakit bigla akong natameme sa simpleng tanong."Sino ang batang iyan, Eve?" muli niyang tanong.Napalunok ako at pilit na pinanatiling normal ang ekspresyon ng mukha ko. Ngunit bago pa ako makapagsalita ay humigpit ang kapit ni Andrew sa kamay ko."Mommy, okay ka lang po ba?" inosenteng tanong niya habang nakatingala sa akin.Agad akong napatingin sa anak ko. Nakakunot ang noo niya at halatang nagtataka kung baki

DENZELPagkagising ko kinabukasan ay agad akong napatitig sa kisame ng kuwarto habang nakahiga pa rin sa kama. Hindi ko alam kung bakit pero pakiramdam ko ay magaan ang pakiramdam ko pagkagising ko. Matagal na panahon na rin simula nang huli akong nagising nang ganito. Karaniwan kasi ay trabaho agad ang pumapasok sa isip ko. Mga meeting, investors, reports at kung anu-ano pang problema sa negosyo. Pero ngayong umaga, ibang mukha ang paulit-ulit na pumapasok sa isip ko.Walang iba kun'di ang magandang mukha ni Eve.Napailing ako habang napapangiti nang hindi ko namamalayan. Naalala ko ang nangyari kagabi sa club. Naalala ko kung paano siya magalit, kung paano niya ako sigawan at kung paano siya mamula sa tuwing naiinis siya sa akin. Hindi ko rin maiwasang maalala ang ginawa ko sa kanya sa banyo. Hanggang ngayon ay malinaw pa rin sa isip ko ang ekspresyon niya habang pinaliligaya ko siya gamit ang daliri ko.Kung tutuusin, dapat ay wala akong pakialam. Limang taon na kaming hiwalay. May

EVEAlas nuebe na ng umaga ngunit nakahiga pa rin ako sa kama habang nakatitig sa puting kisame ng kuwarto ko. Kanina pa nakapasok sa school si Andrew. Narinig ko pa nga kanina ang masigla niyang boses habang nagpapaalam bago umalis kasama ang yaya niya. Nagawa ko pa siyang halikan sa noo at sabihing magpakabait sa klase. Ngunit matapos niyang umalis ay muli lang akong bumalik sa kama at nanatiling nakatulala.Sa totoo lang, hindi ko maalala kung kailan huling nangyari sa akin ito.“Kainis talaga, argh!” Napakamot ako sa ulo ko.Hindi ako sanay na mag-aksaya ng oras. Kahit noong nagsisimula pa lamang akong bumuo ng Étoile Maison, palagi akong maagang gumigising at dire-diretsong nagtatrabaho hanggang gabi. Kaya ngayong alas nuebe na at nakahiga pa rin ako, pakiramdam ko ay may mali sa akin.At alam ko kung sino ang dahilan.Napabuntong-hininga ako bago marahang tinakpan ang mukha gamit ang unan.Nakakainis.Sa tuwing ipinipikit ko ang mga mata ko, kusang bumabalik sa isip ko ang nangy

EVEHindi ko alam kung gaano katagal kaming nanatiling magkayakap sa harap ng mansion. Ang alam ko lang, pakiramdam ko ay may kung anong mabigat na bagay na unti-unting bumitaw sa dibdib ni Denzel habang nakasandal siya sa akin. Hindi siya nagsasalita at wala rin siyang ginagawa kundi manatiling tahimik na para bang ilang araw na siyang hindi nakakapagpahinga ng maayos. Nang tuluyan siyang bumitaw ay saka ko lamang napansin kung gaano siya ka-haggard tingnan. May bahagyang pagkaputla ang mukha niya at halatang hindi siya nakatulog ng maayos nitong mga nakaraang araw.“Okay ka lang ba?” hindi ko mapigilang tanong.“Okay lang ako.”Napairap ako at pinagkrus ang mga braso ko sa dibdib.“Sinungaling ka talaga kahit kailan.”Bahagya siyang natawa ngunit mabilis ding nawala ang ngiti sa labi niya.“Puwede ba akong pumasok sa mansyon mo?”Napakurap ako sa tanong niya bago napailing.“Ang k

EVEPakiramdam ko ay huminto ang paghinga ko matapos kong sabihin ang katotohanan kay Denzel. Nanatili lamang akong nakatayo sa gitna ng kuwarto habang nakatingin kay Denzel. Hindi ko alam kung ano ang inaasahan kong magiging reaksyon niya ngunit sigurado akong hindi ito. Unti-unting namula ang mga mata niya habang nakatitig sa akin na para bang hindi niya maiproseso ang narinig. Ilang segundo siyang hindi nakapagsalita at tanging mabigat niyang paghinga lamang ang maririnig sa loob ng silid."Anak ko?" mahinang tanong niya habang nakatingin pa rin sa akin.Napalunok ako ng laway at bahagyang tumango."Oo."Hindi agad siya nakapagsalita. Napahawak siya sa noo niya at napayuko habang paulit-ulit na hinihimas ang mukha niya. Para siyang taong nawalan ng direksyon at hindi alam kung ano ang susunod na gagawin. Sa loob ng limang taon ay palagi kong iniisip ang eksaktong sandaling ito. Paulit-ulit kong inisip kung paano ko sasabihin sa kanya ang totoo. Inisip ko kung magagalit ba siya, mat