Library

Search

Home / Romance / Kalampag Sa Gabi (SPG) / Chapter 21 - Chapter 30

All Chapters of Kalampag Sa Gabi (SPG): Chapter 21 - Chapter 30

188 Chapters

Twenty One

EVEMakalipas ang tatlong araw, unti-unti ring bumalik sa normal ang takbo ng buhay ko. Hindi na muling nagpakita si Denzel sa opisina ko. Wala na rin iyong mga biglaang pagsulpot niya sa mga lugar na pinupuntahan ko. Sa totoo lang, malaking ginhawa iyon para sa akin dahil sa wakas, nakapag-focus ulit ako sa trabaho nang hindi iniisip kung kailan na naman siya biglang susulpot para guluhin ang araw ko.“Kumusta ka naman for today, girl?” tanong sa akin ni Daniel.“Very very very happy…”Tinawanan niya ako bago siniko.“OA mo naman sa paggamit ng very na word! Pero iyong totoo? ‘Di nga? Baka naman bigla kang na-disappoint kasi hindi ka na ginugulo ni Denzel?”Agad akong natawa. Bakit naman niya nasabi iyon? Wala nga akong nararamdaman na ganoon. Masaya talaga ako na hindi ako ginugulo ni Denzel ngayon.“Huwag ka ngang baliw diyan. Bakit ko naman mararamdaman iyon? Akala ko nga may delubyo pang magaganap eh. Kasi knowing Celeste, bruha ang babaeng iyon. Talagang hindi iyon papayag na hi

Twenty Two

EVEPakiramdam ko ay nanlamig ang mga kamay ko habang nakatitig kay Denzel. Hindi ko agad alam kung paano sasagot dahil sa paraan ng pagtitig niya kay Andrew. Na para bang may kung anong pilit niyang binubuo sa isip niya. Sa loob ng limang taon ay ilang beses kong inisip ang posibilidad na magkita silang dalawa. Pero ngayong nangyayari na talaga iyon sa harap ko, saka ko naramdaman kung gaano ako hindi handa.Nanatili siyang nakatingin sa akin habang naghihintay ng sagot. Hindi rin nakatulong ang katotohanang si Nathan ay nakatingin na rin sa amin. Na para bang nagtataka kung bakit bigla akong natameme sa simpleng tanong."Sino ang batang iyan, Eve?" muli niyang tanong.Napalunok ako at pilit na pinanatiling normal ang ekspresyon ng mukha ko. Ngunit bago pa ako makapagsalita ay humigpit ang kapit ni Andrew sa kamay ko."Mommy, okay ka lang po ba?" inosenteng tanong niya habang nakatingala sa akin.Agad akong napatingin sa anak ko. Nakakunot ang noo niya at halatang nagtataka kung baki

Twenty Three

EVENanlalaki ang mata kong nakatingin kay Denzel habang pakiramdam ko ay unti-unting nanlalamig ang buong katawan ko. Hindi ko alam kung paano niya nabuo ang ganoong klaseng hinala pero halatang-halata sa mukha niya na hindi siya nagbibiro. Nakaupo lamang siya sa harapan ko habang seryosong nakatingin sa akin na para bang hinihintay niya akong magkamali ng sasabihin.Pinilit kong pakalmahin ang sarili ko bago napailing at natawa ng pilit."Nababaliw ka na yata, Denzel. Ano bang klaseng tanong iyan? Dahil lang ba may nakita kang batang medyo kahawig mo, iisipin mo agad na anak mo?"Hindi siya natawa. Sa halip ay sumandal siya sa upuan habang hindi inaalis ang tingin niya sa akin. Bigla akong kinilabutan sa paraan ng pagkakatitig niya sa akin. Parang tumatagos sa loob ko ang titig niya."Hindi ko alam kung paano ipapaliwanag pero may kakaiba talaga. Noong una ko siyang nakita sa mall, akala ko nagkataon lang. Pero habang tinitingnan ko siya ng mas matagal, mas lalo kong napapansin ang

Twenty Four

DENZELPagkagising ko kinabukasan ay agad akong napatitig sa kisame ng kuwarto habang nakahiga pa rin sa kama. Hindi ko alam kung bakit pero pakiramdam ko ay magaan ang pakiramdam ko pagkagising ko. Matagal na panahon na rin simula nang huli akong nagising nang ganito. Karaniwan kasi ay trabaho agad ang pumapasok sa isip ko. Mga meeting, investors, reports at kung anu-ano pang problema sa negosyo. Pero ngayong umaga, ibang mukha ang paulit-ulit na pumapasok sa isip ko.Walang iba kun'di ang magandang mukha ni Eve.Napailing ako habang napapangiti nang hindi ko namamalayan. Naalala ko ang nangyari kagabi sa club. Naalala ko kung paano siya magalit, kung paano niya ako sigawan at kung paano siya mamula sa tuwing naiinis siya sa akin. Hindi ko rin maiwasang maalala ang ginawa ko sa kanya sa banyo. Hanggang ngayon ay malinaw pa rin sa isip ko ang ekspresyon niya habang pinaliligaya ko siya gamit ang daliri ko.Kung tutuusin, dapat ay wala akong pakialam. Limang taon na kaming hiwalay. May

Twenty Five

EVEHindi ko alam kung bakit pakiramdam ko ay mas lalong naging mahirap huminga matapos sabihin ni Denzel na mas lalo akong gumaganda. Kung ibang lalaki ang nagsabi noon sa akin, malamang ay napairap lang ako o kaya naman ay tatawa lang. Pero iba kapag si Denzel ang nagsasalita. Marahil dahil siya ang huling taong inaasahan kong magsasabi ng ganoong bagay.Mabagal akong uminom ng tubig habang pilit na iniiwas ang tingin ko sa kanya. Nakakainis dahil pakiramdam ko ay lalo lamang siyang naaaliw habang nakikita niya akong naiilang."Ba't parang gusto mo na agad tumakas?" natatawa niyang tanong.Tinawanan ko siya bago tinaasan ng kilay."Hindi ako tatakas.”"Talaga ba? Kasi kanina ka pa tumitingin sa oras.""Sinabi ko naman sa iyo kanina na busy akong tao, ‘di ba? Kaya pakiramdam ko nasasayang lang din ang oras ko habang kausap siya.”Natawa siya habang nakatitig sa akin. Nakakainis talaga ang lalaking ito! Masyadong guwapo para sa simpleng pagtawa na ganoon!"Masungit ka pa rin talaga.”

Twenty Six

EVEAlas nuebe na ng umaga ngunit nakahiga pa rin ako sa kama habang nakatitig sa puting kisame ng kuwarto ko. Kanina pa nakapasok sa school si Andrew. Narinig ko pa nga kanina ang masigla niyang boses habang nagpapaalam bago umalis kasama ang yaya niya. Nagawa ko pa siyang halikan sa noo at sabihing magpakabait sa klase. Ngunit matapos niyang umalis ay muli lang akong bumalik sa kama at nanatiling nakatulala.Sa totoo lang, hindi ko maalala kung kailan huling nangyari sa akin ito.“Kainis talaga, argh!” Napakamot ako sa ulo ko.Hindi ako sanay na mag-aksaya ng oras. Kahit noong nagsisimula pa lamang akong bumuo ng Étoile Maison, palagi akong maagang gumigising at dire-diretsong nagtatrabaho hanggang gabi. Kaya ngayong alas nuebe na at nakahiga pa rin ako, pakiramdam ko ay may mali sa akin.At alam ko kung sino ang dahilan.Napabuntong-hininga ako bago marahang tinakpan ang mukha gamit ang unan.Nakakainis.Sa tuwing ipinipikit ko ang mga mata ko, kusang bumabalik sa isip ko ang nangy

Twenty Seven

EVE Pagsapit ng gabi ay hindi ko pa rin mapigilan ang sarili kong mapangiti habang nagmamaneho pauwi ng mansion. Sa totoo lang, ilang beses ko nang sinubukang pigilan ang sarili ko ngunit kusa pa ring umaangat ang sulok ng mga labi ko sa tuwing naaalala ko ang nangyari kanina. Nakakainis dahil pakiramdam ko ay lalo akong nagmumukhang tanga. Napailing ako habang mahigpit na nakahawak sa manibela. “Ano ka ngayon, Celeste? Akala mo yata, hindi kita papatulan. Nasaan ang tapang mo?” natatawa kong bulong. Hindi pa man ako nakakarating sa bahay, naalala ko na naman si Denzel. Naalala ko na naman kung paano niya ako binabayo sa loob ng kotse niya. Iyon na yata ang isa sa pinakamasarap at may thrill na pagtatal1k naming dalawa. “Bw1sit ka talaga, Denzel,” bulong ko sa sarili ko. Ngunit imbes na mabura ang ngiti ko ay lalo pa yata itong lumawak. Hindi ko maintindihan kung bakit ganito ang nararamdaman ko. Kanina lamang ay halos magkasagutan pa kami ni Celeste sa opisina ko. Dapat n

Twenty Eight

EVEHindi ko alam kung gaano katagal kaming nanatiling magkayakap sa harap ng mansion. Ang alam ko lang, pakiramdam ko ay may kung anong mabigat na bagay na unti-unting bumitaw sa dibdib ni Denzel habang nakasandal siya sa akin. Hindi siya nagsasalita at wala rin siyang ginagawa kundi manatiling tahimik na para bang ilang araw na siyang hindi nakakapagpahinga ng maayos. Nang tuluyan siyang bumitaw ay saka ko lamang napansin kung gaano siya ka-haggard tingnan. May bahagyang pagkaputla ang mukha niya at halatang hindi siya nakatulog ng maayos nitong mga nakaraang araw.“Okay ka lang ba?” hindi ko mapigilang tanong.“Okay lang ako.”Napairap ako at pinagkrus ang mga braso ko sa dibdib.“Sinungaling ka talaga kahit kailan.”Bahagya siyang natawa ngunit mabilis ding nawala ang ngiti sa labi niya.“Puwede ba akong pumasok sa mansyon mo?”Napakurap ako sa tanong niya bago napailing.“Ang k

Twenty Nine

EVEHalos mapasigaw ako sa sarap nang kalikutin ni Denzel ang pagkababaé ko. Ang galing talaga niya kahit kailan. Tinulak niya ako sa kama at saka agad na pumuwesto sa pagitan ng hita ko. Tila gutom na gutom siyang nilantakan iyon. Akala ko ba may sakit ang lalaking ito? Bakit parang halimaw kung kainin ang hiyas ko?“Ahhh! Ahhh!” hiyaw ko matapos niyang supsupin ang mani ko. Napakainit ng dila niyang umiikot-ikot doon.At ilang sandali pa, ipinasok na niya ang malaki niyang tambutso sa loob ko. Gusto kong matawa dahil parang nagmamadali siyang ipasok sa akin ang alaga niya. Nakataas ang dalawa kong magkabilang hita habang patuloy siya sa pag-ulos ng mabilis. Walang tigil at para bang may hinahabol.“Eve ahh! Fxxt it, Eve! Ang sikip mo ahh!” sigaw niya at walang humpay sa paglabas pasok sa loob ko.Panay ungol na lang din ako. Gigil na gigil siya sa akin. Ang agresibo ng galaw niya. At napakabilis ng pagbayo niya. Wala akong reklamo dahil masarap sa pakiramdam ang ganoon kabilis. Lal

Thirty

EVEPakiramdam ko ay huminto ang paghinga ko matapos kong sabihin ang katotohanan kay Denzel. Nanatili lamang akong nakatayo sa gitna ng kuwarto habang nakatingin kay Denzel. Hindi ko alam kung ano ang inaasahan kong magiging reaksyon niya ngunit sigurado akong hindi ito. Unti-unting namula ang mga mata niya habang nakatitig sa akin na para bang hindi niya maiproseso ang narinig. Ilang segundo siyang hindi nakapagsalita at tanging mabigat niyang paghinga lamang ang maririnig sa loob ng silid."Anak ko?" mahinang tanong niya habang nakatingin pa rin sa akin.Napalunok ako ng laway at bahagyang tumango."Oo."Hindi agad siya nakapagsalita. Napahawak siya sa noo niya at napayuko habang paulit-ulit na hinihimas ang mukha niya. Para siyang taong nawalan ng direksyon at hindi alam kung ano ang susunod na gagawin. Sa loob ng limang taon ay palagi kong iniisip ang eksaktong sandaling ito. Paulit-ulit kong inisip kung paano ko sasabihin sa kanya ang totoo. Inisip ko kung magagalit ba siya, mat

PREV

...

NEXT

SCAN CODE TO READ ON APP

DMCA.com Protection Status