All Chapters of Kalampag Sa Gabi (SPG): Chapter 41 - Chapter 50

DENZELHabang papalayo ang sasakyan ni Eve ay pakiramdam ko mas lalo lang akong nairita kay Celeste. Naiwan akong nakatayo sa parking lot kasama si Celeste habang nakatingin sa direksyong nilisan ni Eve. Unti-unti ng nagsisialisan ang mga tao sa paligid ngunit wala akong pakialam sa kanila. Ang nasa isip ko lamang ay muli na namang gumawa ng eksena si Celeste at muli na namang si Eve ang napuruhan sa kaguluhang ito."Denzel..." umiiyak niyang tawag sa akin.Napahawak ako sa noo ko bago dahan-dahang humarap sa kanya. Sa totoo lang, pakiramdam ko ay ubos na ubos na ang pasensya ko ngayong gabi. Kanina pa ako nagpipigil sa loob ng ballroom at ngayon naman ay ito na naman ang nadatnan ko paglabas."Ano na naman ba ang problema mo?" tanong ko.Agad siyang natigilan sa tono ng boses ko. Marahil ay hindi siya sanay na ganoon ako magsalita sa kanya dahil noon ay palagi kong pinipili na manahimik na lamang para matapos ang usapan. Ngunit ngayong gabi ay wala na talaga akong gana."Pati ba nam

EVEMaaga akong nagising kinabukasan. Nang imulat ko ang mga mata ko ay ilang segundo muna akong nakatulala sa kisame bago unti-unting bumalik sa isip ko ang mga nangyari kagabi. Agad akong napapikit nang maalala ko kung paano ako hinalikan ni Denzel at kung paano na naman ako nagpatalo sa lalaking ilang taon kong sinubukang kalimutan. Hindi ko alam kung bakit sa tuwing nasa harapan ko siya, para akong nawawalan ng matinong pag-iisip. Ilang beses ko ng pinangako sa sarili ko na hindi na ako magpapadala. Pero ito na naman ako, nakahiga sa kama at iniisip ang lalaking dahilan ng halos lahat ng problema ko sa buhay.Napabuntong-hininga ako bago marahang bumangon. Ngunit agad din akong natigilan nang makita ko si Denzel na mahimbing pang natutulog sa tabi ko. Bahagyang magulo ang buhok niya at nakayakap pa siya sa unan na para bang wala siyang ibang problema sa mundo. Samantalang ako, halos mabaliw na kakaisip sa mga nangyari kagabi."Tingnan mo nga naman ang pagmumukha mo," mahinang usa

CELESTE HABANG nagmamaneho pauwi ay pakiramdam ko ay mas lalo lamang sumakit ang ulo ko. Nagsimula akong makaramdam ng galit kay Carlos dahil sa kondisyong gusto niya. At talagang nakahanap pa siya ng butas para manatili ako sa tabi niya at para mas madalas niya akong makasama. Naiinis ako sa sarili ko dahil hindi ko alam kung bakit bigla akong kinabahan nang banggitin niya ang gabing iyon. At higit sa lahat, naiinis ako dahil kahit may problema na ako, si Denzel pa rin ang iniisip ko.Pagpasok ko sa mansion ay agad kong nakita si Denzel sa sala. Kaswal siyang nakaupo habang may binabasang dokumento at kahit marinig niya ang pagdating ko, hindi man lang siya nag-abalang tumingin.Lalo akong nainis."Bakit hindi ka pa natutulog?" tanong ko.Hindi siya sumagot. Nagpatuloy siya sa pagbabasa. Humalukipkip ako habang nakatingin sa kanya."Dati kapag umuuwi ako, ikaw pa ang unang kumakausap sa akin."Ibinaba ang hawak niya bago malamig na tumingin sa akin."Noon iyon pero hindi na ngayon.

EVEHindi ko alam kung gaano katagal kaming nanatiling magkayakap sa sala bago ko tuluyang hinila si Denzel papunta sa guest room. Mula nang dumating siya ay halos wala siyang sinasabi at kahit ilang beses ko siyang tanungin kung ano ang nangyari ay puro "wala" lamang ang isinasagot niya sa akin. Ngunit hindi naman ako ipinanganak kahapon para hindi mapansin na may mabigat siyang dinadala. Kitang-kita iyon sa mukha niya. Mula sa madilim niyang mga mata hanggang sa mabigat niyang paghinga ay halatang may gumugulo sa isip niya at kahit pilit niyang itinatago ay hindi niya iyon maitatago sa akin.Pagpasok namin sa guest room ay agad siyang humiga sa kama at saka tumingin sa kisame. Tahimik lamang siya habang ang dalawang kamay ay nakapatong sa tiyan niya. Samantalang ako naman ay naupo sa tabi niya at pinagmasdan siya. Hindi ko alam kung kailan ang huling pagkakataon na nakita ko siyang ganito katahimik. Si Denzel na kilala ko ay palaging may sasabihin. Palaging may joke at palaging may

EVENANAtili ang mga mata ko kay Denzel. Kahit ano pa ang sabihin ko, wala na talagang nagbago sa nararamdaman ko. At kahit sinabi niya sa akin na mahal niya ako, hindi pa rin ako naniniwala. Duda pa rin ako sa sinasabi niya. Naisip ko kasing baka pakana niya lang ang lahat. Baka gusto niya lang mamangka sa dalawang ilog. Na baka kapag nagsawa na naman siya sa akin, doon na siya ulit kay Celeste.Ayoko ng magmukhang tanga sa huli. Ayoko ng magmukhang kawawa. May anak naman ako…at napapasaya ako ni Andrew kahit wala si Denzel."Alam mo, Eve, napansin ko na habang tumatagal ay mas lalo kang nagiging cute kapag nahihiya."Agad akong napalingon sa kanya."Sino'ng nahihiya?""Ikaw.""Ako? Baliw ka ba? Bakit naman ako mahihiya sa iyo? Ikaw nga ang dapat mahiya diyan!”Tumawa siya habang si Andrew naman ay natatawang nakatingin sa amin."Mommy, namumula ka po.”Agad kong pinandilatan ang anak ko."Andrew!"Tumawa ng malakas si Denzel at mas lalo namang lumawak ang ngiti ni Andrew."Mommy n