Kalampag Sa Gabi (SPG)의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

EVEHindi ko alam kung paano ko nagawang manatiling kalmado habang kaharap muli si Denzel matapos ang limang taon. Sa totoo lang, simula pa lang nang sabihin ni Clara na dumating na ang mga Bowles sa building, halos hindi na mapakali ang dibdib ko. Kahit habang nakatayo ako sa harap ng malaking glass window ng boardroom at kunwaring abala sa tablet ko. Naramdaman ko na ang malamig na pawis sa palad ko. Limang taon ko iyong inisip. Limang taon kong pinaghandaang muli ko siyang makita. Pero ngayong nandito na talaga siya sa harap ko, saka ko naramdaman kung gaano kahirap pigilan ang emosyon na matagal kong pilit ibinaon.“I can do it…wala akong dapat ikabahala. Siya lang naman iyon. He's just nobody…” bulong ko.Gayunpaman, hindi puwedeng makita niya iyon. Hindi puwedeng malaman niyang kahit matapos ang limang taon ay kaya pa rin niyang guluhin ang sistema ko sa simpleng presensya lang niya. Kaya nang humarap ako sa kanila, pinilit kong manatiling kalmado at propesyonal.At kitang-kita

CELESTENasa sala ako ng mansion ni Denzel habang hawak ang wine glass sa kamay ko. Hanggang ngayon ay hindi pa rin mawala sa isip ko ang nangyari kahapon sa Étoile Maison. Sa tuwing naaalala ko ang mukha ni Eve habang nakaupo sa dulo ng conference table, pakiramdam ko ay lalo lamang tumitindi ang inis ko. Hindi ko akalaing ang babaeng dating minamaliit ng halos lahat ay siya ngayong nagmamay-ari ng isa sa pinakamalalaking luxury fashion companies sa bansa. Mas lalong hindi ko matanggap na sa loob lamang ng limang taon ay nagawa niyang abutin ang posisyong pinapangarap ng maraming tao.Sa kabilang sofa ay nakaupo si Veronica habang nakasimangot at tila malalim ang iniisip. Hindi rin nito maitago ang pagkadismaya sa mukha nito. Mula nang umuwi kami mula sa meeting ay halos wala itong ibang pinag-uusapan kundi si Eve at ang kumpanya nito."Hindi ko pa rin maintindihan kung paano nangyari iyon," sabi ni Veronica habang inilalapag ang tasa ng tsaa sa mesa. "Noong panahon na kasama pa siya

EVEPagkauwi ko sa mansion nang gabing iyon, pakiramdam ko ay saka lang nagsimulang humupa ang pintig ng puso kanina pang gumugulo sa sistema ko. Payapa na ang buong bahay dahil tulog na si Andrew at maging ang ilang kasambahay ay nasa kani-kanilang silid na rin. Dahan-dahan kong inilapag ang bag ko sa mesa sa sala bago ako naupo sa sofa at napahawak sa dibdib ko.Hindi ko maintindihan kung bakit hanggang ngayon ay mabilis pa rin ang pintig ng puso ko. Hindi naman ako natatakot at hindi rin naman ako nasaktan.Ang totoo, mas naguguluhan ako kaysa sa kahit ano.“Ano ba ang eksena ng lalaking iyon? Bakit may paganoon pa siya? Akala mo talaga totoo!”Napabuga ako ng hangin habang naaalala ang nangyari sa club. Kitang-kita ko pa rin sa isip ko ang galit sa mukha ni Denzel habang paulit-ulit niyang sinusuntok ang lalaking iyon. Hindi iyon ang tipo ng reaksiyong inaasahan ko mula sa kanya. Sa loob ng tatlong taon naming pagsasama noon, hindi ko maalalang minsan niya akong ipinagtanggol nag

DENZELHindi ko alam kung gaano katagal akong nakaupo sa loob ng sasakyan ko habang nakaparada sa tapat ng mansion ni Eve. Madilim na ang paligid at halos wala nang dumaraang sasakyan sa kalsada ngunit hindi pa rin ako umaalis. Nakapatong lamang ang isang kamay ko sa manibela habang nakatanaw sa malaking gate ng bahay niya.Fxxk.Hindi ko maintindihan kung bakit narito ako.Hindi ko rin maintindihan kung bakit matapos ang nangyari sa parking lot ay hindi ko pa rin magawang umuwi. Talagang inalam ko pa kung saan siya nakatira. Bakit ba ako nagkakaganito? Nasisiraan na ba ako ng bait? Ano bang pakialam ko sa dati kong asawa?“Tang1na, Denzel…bakit ka nagkakaganito ngayon?”Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang galit sa mukha ni Eve. Hanggang ngayon ay ramdam ko pa rin ang hapdi ng sampal niya. Ngunit ang mas nakakainis ay ang katotohanang hindi ko siya masisisi. Kahit ako ay hindi maintindihan kung bakit ko ginawa iyon.Bakit ko siya hinalikan? Bakit ako nagalit nang makita ko siyang

EVE“Anong ibig sabihin nito, Denzel?!”Umalingawngaw ang boses ni Celeste sa loob ng bar dahilan para mapalingon ang ilang tao sa direksyon namin. Nakita ko ang matinding galit sa mukha niya habang nakatitig sa akin at kay Denzel. Para bang nahuli niya ang fiancé niyang may ibang babae kahit wala naman kaming ginagawa.Sa totoo lang, ako pa nga ang pinakaabwisit sa sitwasyong ito. Unti-unti akong bumitaw sa pagkakahawak kay Denzel at agad na dumistansya sa kanya.“Kalmahan mo naman, Celeste. Hindi mo ba nakikita? Muntik lang akong matumba.”Pero mukhang wala siyang balak makinig. Mas lalo pang tumalim ang tingin niya sa akin.“Ako ba ang kinakausap mo?” singhal niya.Napairap ako.“Aba malay ko. Sino ba si Celeste?”“Eve, tama na…” seryosong sabi ni Denzel.Ngunit bago pa ako makasagot ay mabilis na humakbang si Celeste palapit sa akin. Halatang wala na itong pakialam kung nasa pampublikong lugar kami. Nakataas ang kamay niya na para bang handang manampal anumang oras.Ngunit bago p