All Chapters of Kalampag Sa Gabi (SPG): Chapter 51 - Chapter 60

DENZELHindi ko akalaing ganoon pala kasaya ang Family Day.Hanggang ngayon ay hindi pa rin nawawala ang ngiti sa labi ko habang nagmamaneho pauwi sa mansion ni Eve. Nakaupo sila likuran habang mahimbing na natutulog si Andrew sa kandungan niya. Nakasandal ang ulo ng anak ko sa dibdib niya at mahigpit ang pagkakayakap nito sa braso ni Eve. Na para bang natatakot itong mahulog kahit alam kong hindi naman hahayaan ni Eve na mangyari iyon.Paminsan-minsan ay sumusulyap ako sa rearview mirror at sa tuwing nakikita ko silang dalawa ay pakiramdam ko ay may kung anong mainit na pakiramdam na kumakalat sa dibdib ko. Hindi ko maipaliwanag pero buong araw ay para akong nananaginip. Hindi ko akalaing magiging ganoon kasaya ang simpleng pagtakbo sa damuhan, ang tawanan habang natatalo sa laro at ang kumain ng simpleng pagkain kasama ang mga taong mahal ko.Napangiti ako nang maalala ko ang mukha ni Eve kanina at nang mapansin niyang pinagmamasdan ako ng ibang mga nanay. Hanggang ngayon ay natataw

EVE Linggo ngayon kaya wala akong pasok sa opisina at wala ring klase si Andrew. Pagkatapos ng nakakapagod ngunit masayang Family Day kahapon , napagdesisyunan kong manatili lamang sa bahay at gugulin ang buong araw kasama ang anak ko. Mahimbing pa sana ang tulog ko ngunit nagising ako dahil sa maingay na tawanan mula sa ibaba dahil bahagyang nakabukas ang pinto ng kuwarto. Ilang segundo akong nakahiga habang nakatitig sa kisame. Piinakikinggan ang masayang boses ni Andrew at ang malakas na tawa ni Denzel. Hindi ko mapigilang mapangiti dahil pakiramdam ko ay napakatagal na panahon na mula nang marinig ko ang ganoong kasayang tawa sa loob ng bahay na ito. “Nandito na naman pala siya. Ang aga niya yatang magpunta,” natatawa kong bulong. Napabuntong-hininga ako bago bumangon at nagsuot ng robe. Nang makalabas ako ng kuwarto at magsimulang bumaba ng hagdan ay mas lalo kong narinig ang ingay sa kusina kaya agad akong napakunot-noo. Ano na naman kaya ang ginagawa ng dalawang iyon? Ilang

EVE Tanghali na nang magising ako kinabukasan. Mabigat pa ang mga mata ko at pakiramdam ko ay kulang pa ako sa tulog. Kaya hindi muna ako agad bumangon. Nakapikit lamang ako habang dahan-dahang inuunat ang mga kamay ko. Hanggang sa may matamaan akong mainit at matigas na bagay sa tabi ko. Agad akong napamulat at halos mapasigaw sa gulat nang makita kong mahimbing na natutulog si Denzel sa tabi ko habang nakayakap pa sa bewang ko. Nakasubsob ang mukha niya sa balikat ko at mahimbing na mahimbing ang tulog na para bang sariling kuwarto niya ito at wala siyang pakialam kung ano ang sasabihin ko pag gising ko. "Ano ba naman ito!" mabilis kong sigaw habang pilit siyang itinutulak. Bahagya siyang gumalaw at unti-unting nagmulat ng mata. Ilang segundo siyang nakatitig sa akin na para bang hindi niya maintindihan kung bakit galit na galit ako samantalang ako naman ay halos lumabas na ang mga mata sa inis. "Bakit ba?" antok na antok niyang tanong sabay hikab. "Bakit nandito ka pa? Hindi k

EVE Pakiramdam ko ay biglang tumigil ang paghinga ko matapos marinig ang mga sinabi ni Denzel. Ilang segundo akong nakatulala habang nakatingin sa kanya at paulit-ulit na iniisip kung tama ba ang narinig ko. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis. Dahil sa totoo lang ay parang nababaliw na ang lalaking ito. Napakurap ako ng ilang beses bago ako tuluyang natawa. Ngunit pilit lamang iyon dahil hindi pa rin ako makapaniwala sa narinig ko. "Baliw ka na ba?" hindi makapaniwalang tanong ko habang nakatitig sa kanya. Hindi siya ngumiti at sa halip ay seryoso lamang na nakatingin sa akin. "Hindi ako baliw." "Hindi ka baliw sa lagay mo na iyan? Denzel, alam mo ba ang pinagsasasabi mo? Nagyayaya ka ng kasal na parang nagyaya ka lang kumain sa labas. Bigla-bigla mong sasabihin sa akin na magpakasal tayo samantalang may fiancé ka. Ano bang tumatakbo sa isip mo?" Huminga siya ng malalim bago tumingin sa dagat at saka muling bumaling sa akin. "Matagal ko ng iniisip ito." Natawa ako sa s

CELESTEMag-uumaga na nang tuluyan akong magising. Ngunit pakiramdam ko ay wala naman talaga akong naitulog. Magdamag akong nakatitig sa kisame habang paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga sinabi ni Denzel kagabi. Hanggang ngayon ay hindi pa rin mawala sa isip ko ang paraan ng pagtitig niya sa akin. Hindi iyon galit na nakasanayan ko. Mas nakakatakot pa roon dahil para bang tuluyan na niyang nawawala ang natitira niyang tiwala sa akin. Nang sabihin niyang pakiramdam niya ay hindi niya anak ang batang dinadala ko, halos tumigil ang tibok ng puso ko. Hindi ko alam kung paano niya iyon naisip ngunit pakiramdam ko ay muntik na akong mahuli. Kung nagtanong pa siya nang kaunti, kung ipinilit pa niyang alamin ang totoo, baka hindi ko na kayaning magsinungaling.“Hindi…hindi niya puwedeng malaman na hindi sa kanya ang batang ito…” bulong ko sa sarili sabay hawak sa ulo.Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Mahal na mahal ko si Denzel at kahit kailan ay hindi ko pinangarap na mangyari