All Chapters of สาวเนิร์ดย้อนเวลา กลับมาเป็นดาวมหาลัย ยุค 90: Chapter 91 - Chapter 100

แสงแดดยามบ่ายคล้อยที่สาดส่องเข้ามาทางช่องหน้าต่างทางเดินของคณะบริหารธุรกิจถูกบดบังด้วยความรู้สึกอึดอัดที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ บรรยากาศหน้าห้องประชุมใหญ่ของอธิการบดีในวันนี้เงียบสงัดราวกับป่าช้า ไม่มีเสียงพูดคุยของเหล่านักศึกษาที่มักจะพลุกพล่าน ไม่มีเสียงหัวเราะหรือเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังเช่นทุกวัน มีเพียงความเงียบที่หนักอึ้งราวกับถูกทับถมด้วยก้อนหินขนาดใหญ่ นักศึกษาบางคนที่เดินผ่านทางเดินนั้นต่างพากันเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นราวกับกลัวว่าจะได้รับผลกระทบจากรังสีแห่งความโชคร้ายที่แผ่ออกมาจากห้องประชุมบานใหญ่นั้นโม่หย่าถิงยืนนิ่งสงบอยู่หน้าประตูไม้สักบานโตเพียงลำพัง หญิงสาวสวมชุดกระโปรงผ้าไหมสีขาวสะอาดตา ตัดกับกระโปรงทรงสอบสีเข้มที่รีดจนเรียบกริบ เส้นผมสีดำขลับถูกรวบเก็บอย่างประณีต เผยให้เห็นลำคอระหงที่ตั้งตรงอย่างองอาจ ใบหน้าของเธอไร้ซึ่งการแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางหนาเตอะ ทว่ากลับดูงดงามหมดจดและทรงพลังในความเรียบง่าย แววตาของเธอภายใต้กรอบแว่นตาโลหะบางเฉียบมองตรงไปเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ท่วงท่าของเธอเปี่ยมไปด้วยความเยือกเย็นและความมั่นคงที่คนทั่วไปไม่สามารถทำได้ในสถานการ

ความเงียบงันภายในห้องประชุมคณะกรรมการสอบสวนจริยธรรมนั้นหนักอึ้งและตึงเครียดจนแทบจะหยุดหายใจ หยาดน้ำตาที่เพิ่งแห้งเหือดไปจากดวงตาของฉินโหรวหลันยังคงทิ้งคราบจางๆ ไว้บนพวงแก้ม เสียงสะอื้นที่หลงเหลืออยู่เบาบางกลายเป็นความวิเวกที่กดดันโสตประสาทของทุกคนในห้อง ท่านคณบดีผู้ทำหน้าที่ประธานคณะกรรมการสอบสวนถอนหายใจยาว ก่อนจะประสานมือวางบนโต๊ะไม้ขัดมัน สายตาที่ผ่านการอาบน้ำร้อนมาก่อนทอดมองไปทางโม่หย่าถิงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน ความสงสารระคนไปกับความผิดหวัง เขาไม่ได้เอ่ยปากตำหนิ แต่ความนิ่งเฉยของเขานั้นทรงพลังพอที่จะบ่งบอกได้ว่า น้ำหนักของคำให้การจากพยานผู้แสนดีเมื่อครู่ ได้เอนเอียงผลลัพธ์ของคดีนี้ไปในทิศทางที่เลวร้ายสำหรับเด็กสาวตรงหน้ามากเพียงใด“โม่หย่าถิง” ท่านคณบดีเอ่ยเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและราบเรียบ “การพิจารณาในครั้งนี้ไม่ใช่เพื่อกล่าวโทษใครอย่างเลื่อนลอย เราพิจารณาจากหลักฐานและคำให้การของผู้ใกล้ชิด เธอได้ยินคำให้การเมื่อครู่แล้ว... และเธอได้เห็นหลักฐานที่ถูกนำเสนอแล้ว หากเธอมีสิ่งใดที่จะโต้แย้ง หรือมีเหตุผลใดที่แตกต่างไปจากข้อเท็จจริงที่ปรากฏ

ความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วห้องประชุมคณะกรรมการสอบสวนจริยธรรมนั้นหนาทึบและกดดันราวกับจะสูบเอาออกซิเจนออกไปจากห้องจนหมดสิ้น ทันทีที่เสียงของหลินเฉียง—พยานผู้เป็นคนลงมือ—เงียบลง สรรพเสียงในห้องประชุมก็ดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ทุกสายตาที่เคยจับจ้องมายังโม่หย่าถิงด้วยความสงสัยหรือตัดสินล่วงหน้าไปแล้ว กลับแปรเปลี่ยนทิศทางในเสี้ยววินาทีเดียว พวกเขาหันไปจับจ้องยังร่างของฉินโหรวหลันที่นั่งอยู่อีกฝั่งหนึ่งของโต๊ะประชุมยาวด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจนิยามได้ บรรยากาศภายในห้องประชุมบัดนี้เต็มไปด้วยกระแสคลื่นพลังงานที่ขัดแย้งกันอย่างรุนแรง ระหว่างความโกรธแค้นที่ถูกหักหลัง ความตกตะลึงที่คาดไม่ถึง และความสับสนที่กำลังกัดกินจิตใจของคณะอาจารย์ผู้ทรงคุณวุฒิเสียงลมหายใจของทุกคนในห้องดูจะดังผิดปกติ คณบดีผู้มีใบหน้าเคร่งขรึมและผ่านโลกมาอย่างโชกโชนประสานมือแน่นบนโต๊ะ สายตาที่เคยอ่อนโยนและให้โอกาสพยานสาวผู้ดูน่าสงสารเมื่อครู่นี้ บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นสายตาที่เฉียบคมและเต็มไปด้วยความเย็นชาดุจใบมีดโกน เขามองดูหญิงสาวที่เขามอบความเมตตาให้ในฐานะพยานผู้บริสุทธิ์ด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจากหน้

เสียงสะท้อนจากเครื่องบันทึกเสียงที่เพิ่งดับลงไปนั้นสร้างรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันลบเลือนให้แก่ความรู้สึกของทุกคน ความเงียบสงัดที่ตามมานั้นราวกับหุบเหวที่ไร้ก้นบึ้ง ไม่มีใครกล้าส่งเสียง ไม่มีการขยับตัว ไม่มีการสนทนาที่เคยเกิดขึ้นอย่างกระวนกระวายใจ ทุกสายตาในห้องประชุมที่เคยจ้องมองไปยังโม่หย่าถิงด้วยความเคลือบแคลง บัดนี้กลับถูกดึงดูดเข้าหาความจริงที่เพิ่งจะเผยตัวออกมาอย่างโหดเหี้ยม ความตึงเครียดที่เคยกดทับห้องประชุมกลายเป็นความสั่นสะเทือนทางอารมณ์ที่รุนแรงเสียจนอาจารย์ท่านหนึ่งต้องขยับเก้าอี้ถอยหลังเพื่อหาสติความเงียบที่เข้าปกคลุมนั้นสมบูรณ์แบบเสียจนได้ยินแม้แต่เสียงของลมที่พัดผ่านหน้าต่างเข้ามา ปะทะกับผ้าม่านสีเข้มที่สั่นไหวเล็กน้อย ทุกอณูของอากาศในห้องประชุมบัดนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความอับอาย ความโกรธแค้น และความรู้สึกผิดที่พลุ่งพล่านขึ้นมาเหมือนลาวาที่ปะทุจากภูเขาไฟ แต่ละคนในห้องต่างจมอยู่กับความคิดของตนเอง พยายามเรียบเรียงเหตุการณ์ที่เพิ่งได้ยินสอดประสานเข้ากับสิ่งที่พวกเขาเคยเชื่อมาตลอดสัปดาห์ ราวกับว่าโลกที่พวกเขาเคยรู้จักกำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตา และในใจกลาง

เช้าวันใหม่ที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางกระแสลมหนาวที่พัดผ่านรั้วมหาวิทยาลัยเข้ามากระทบกาย แสงอาทิตย์ยามเช้าที่สาดส่องลงมาดูไม่สดใสเหมือนวันวาน กลับกลายเป็นความหม่นหมองที่ซ้ำเติมสถานการณ์ให้ดูเลวร้ายยิ่งขึ้น บอร์ดประชาสัมพันธ์หลักของคณะบริหารธุรกิจถูกรุมล้อมไปด้วยฝูงชนจำนวนมหาศาล พวกเขาเบียดเสียดกันราวกับแมลงเม่าที่รุมตอมกองเพลิง สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังกระดาษประกาศราชการของคณะที่ถูกติดไว้ด้วยความประณีตทว่าเนื้อหาของมันนั้นรุนแรงและเด็ดขาดจนชวนให้ขนลุกเกรียว ข้อความบนกระดาษประกาศการลงโทษทางวินัยฉบับล่าสุดนั้นระบุถึงการกระทำความผิดอย่างร้ายแรงของนักศึกษาหญิงคนหนึ่ง ที่ได้กระทำการใส่ร้ายป้ายสีเพื่อนร่วมสถาบันและทำลายชื่อเสียงของมหาวิทยาลัยอย่างย่อยยับข่าวดังกล่าวแพร่สะพัดไปทั่วทุกซอกทุกมุมของสถาบันราวกับเชื้อโรคที่อันตรายและแพร่กระจายตัวอย่างรวดเร็ว จากปากสู่ปาก จากอาคารเรียนสู่อาคารกิจกรรม จากห้องพักสู่โรงอาหาร ความรุนแรงของข่าวสารในครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นอีกต่อไป เพราะมันมาพร้อมกับคำยืนยันจากคณะกรรมการสอบสวนจริยธรรมที่ทุกคนให้ความเกรงขาม ใบหน้าของฉินโหรวหลันที่เ