พายุฝนทางอารมณ์และเสียงอื้อฉาวคาวโลกีย์ที่เคยพัดกระหน่ำจนรั้วมหาวิทยาลัยปักกิ่งแทบพังทลาย บัดนี้ได้อันตรธานหายไปจนหมดสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบอันเยือกเย็นของยามย่ำรุ่ง บอร์ดประชาสัมพันธ์ของทุกคณะวิชาที่เคยเปรอะเปื้อนไปด้วยใบประกาศสาดโคลนและจดหมายสนเท่ห์ บัดนี้ถูกชะล้างจนสะอาดสะอ้าน มีเพียงใบประกาศบทลงโทษทางวินัยของฉินโหรวหลันที่ยังคงติดเด่นหรา เป็นเครื่องเตือนใจให้ฝูงชนได้ระลึกถึงจุดจบของคนพาล นักศึกษาที่เคยเดินจับกลุ่มซุบซิบนินทาด้วยแววตาหวาดระแวง ต่างพากันปรับเปลี่ยนท่าทีเมื่อเดินสวนกับโม่หย่าถิง พวกเขาก้มศีรษะลงเล็กน้อยด้วยความเคารพยำเกรงระคนรู้สึกผิด ทว่าสำหรับโม่หย่าถิงแล้ว เสียงชื่นชมสรรเสริญในความบริสุทธิ์หรือสายตาเทิดทูนเหล่านั้น ไม่ได้มีความสำคัญไปมากกว่าเศษฝุ่นผงที่ปลิวผ่านหน้าเธอเลยแม้แต่น้อยหญิงสาวผู้ครอบครองจิตวิญญาณของจักรพรรดินีแห่งโลกธุรกิจ ยืนนิ่งสงบอยู่ริมหน้าต่างกระจกภายในห้องพักหมายเลขสาม แสงแดดอ่อนๆ ของยามเช้าสาดส่องกระทบใบหน้าที่งดงามหมดจด ขับเน้นให้เห็นถึงความเยือกเย็นลึกล้ำที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังดวงตาสีนิลคู่สวย เธอมองออกไปที่ลานกว้างด้านล่าง เห็
Read more
LOGIN
