جميع فصول : الفصل -الفصل 80

สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดโชยผ่านตึกอิฐแดงอันเก่าแก่ของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง นำพาความเย็นเยียบจางๆ มาสู่หัวใจของเหล่านักศึกษาที่กำลังจับกลุ่มยืนมุงดูประกาศผลการสอบย่อยวิชาเศรษฐศาสตร์มหภาค บรรยากาศรอบบอร์ดประกาศคะแนนเต็มไปด้วยเสียงเซ็งแซ่ระคนตื่นตระหนก ทว่าท่ามกลางรายชื่อนับร้อยบรรทัด สิ่งที่สะดุดสายตาและทำให้ทุกคนต้องลอบกลืนน้ำลายคือคะแนนเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์อันไร้ที่ติที่อยู่เคียงข้างชื่อของโม่หย่าถิง ความเจริญรอยตามตรรกะอันเฉียบแหลมนี้ไม่เพียงแต่ทำลายความมั่นใจของเพื่อนร่วมรุ่น แต่ยังส่งแรงสั่นสะเทือนไปถึงตึกคณะกรรมการนักศึกษาชั้นปีที่สี่ ซึ่งเป็นสถานที่ที่ถงฮั่นสยง ทายาทเพียงคนเดียวของสถานีโทรทัศน์มังกรทองกำลังนั่งรับฟังรายงานจากสายข่าวของตนเองความสำเร็จอันเจิดจรัสของเด็กสาวปีหนึ่งคนนี้ประกอบกับภาพลักษณ์อันแสนอ่อนโยนที่เขาเคยลอบเห็นที่บ้านเด็กกำพ้า ยิ่งโหมกระพือเปลวไฟแห่งความคลั่งไคล้และการอยากเอาชนะในใจของชายหนุ่มให้ลุกโชนขึ้นจนถึงขีดสุด ชายหนุ่มผู้เย่อหยิ่งและเพียบพร้อมไปด้วยฐานะระนาบสังคมชั้นสูงตระหนักดีว่าการจะพิชิตใจหงส์ฟ้าระดับจอหงวนของประเทศ เขาไม่สามารถใช้วิธีการทุ่มเงินซื้อขอ

ปัง! เสียงบานประตูไม้ทาสีลอกร่อนของห้องพักนักศึกษาหญิงกระแทกเข้ากับวงกบอย่างรุนแรงดังก้องไปทั่วทางเดินแคบๆ ทันทีที่ร่างของฉินโหรวหลันก้าวพ้นเข้ามาภายในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ หล่อนก็จัดการล้อกลอนประตูจากด้านในด้วยมือที่สั่นเทาอย่างบ้าคลั่ง สภาพจิตใจของหญิงสาวเวลานี้ดิ่งดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของความย่ำแย่และบิดเบี้ยวจนเกินกว่าจะเยียวยา ลมหายใจของหล่อนหอบสะท้านขึ้นลงอย่างรวดเร็วภายใต้แผ่นอกที่กระเพื่อมไหว ใบหน้าที่เคยพยายามปั้นแต่งให้ดูสะสวยและใสซื่อประดุจดอกบัวขาวไร้เดียงสาต่อหน้าผู้คนในโรงอาหาร บัดนี้กลับซีดเผือด สลับกับเขียวคล้ำด้วยรอยไหม้ของเพลิงริษยาที่แผดเผาจากภายในหล่อนทรุดกายลงพิงแผ่นหลังเข้ากับบานประตูที่ปิดสนิท ปล่อยให้ร่างทั้งร่างค่อยๆ ไูดไถลลงไปกองกับพื้นห้องอย่างหมดแรง ราวกับว่ากระดูกและกล้ามเนื้อทั้งหมดถูกบดขยี้ด้วยถ้อยคำบอกเล่าอันแสนหวานของโม่หย่าถิง ความทรงจำในสมองยังคงฉายภาพเหตุการณ์ในโรงอาหารซ้ำไปซ้ำมาไม่ยอมหยุด ภาพที่โม่หย่าถิงชูคอระหง แวดล้อมไปด้วยกลุ่มเพื่อนที่พากันรุมล้อมประจบประแจงสอพลอ ภาพรอยยิ้มอันงดงามหมดจดที่ไร้ที่ติเบื้องหลังกรอบแว่นสายตานั้น มันช่างดูเยาะเย้ยแล

ความมืดมิดของยามวิกาลเข้าปกคลุมนครหลวงปักกิ่งอย่างสมบูรณ์แบบ สายลมหนาวเหน็บในช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงพัดกระโชกแรง หอบเอาใบไม้แห้งกรอบให้ปลิวละลิ่วเสียดสีกับพื้นถนนคอนกรีตเกิดเป็นสุ้มเสียงที่ชวนให้รู้สึกวังเวงและโดดเดี่ยว แสงไฟจากเสาไฟฟ้าริมทางเดินที่ทอดยาวเข้าสู่อาคารหอพักหญิงหมายเลขสามส่องสว่างเพียงสลัวราง ทอดเงาของต้นการบูรใหญ่ให้ทาบทับลงบนกำแพงอิฐเก่าแก่ โม่หย่าถิงก้าวเดินด้วยจังหวะฝีเท้าที่สม่ำเสมอ แผ่นหลังบอบบางในชุดกระโปรงผ้าไหมสีเข้มยืดตรงอย่างสง่างาม ทว่าในเสี้ยววินาทีที่เธอกำลังจะก้าวพ้นมุมกำแพงเพื่อมุ่งหน้าสู่ประตูทางเข้าหอพัก เงาร่างของชายฉกรรจ์สี่คนที่ดักซุ่มซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดก็ก้าวพรวดออกมาขวางหน้าเส้นทางเดินของเธอเอาไว้อย่างจงใจกลิ่นเหม็นสาบของเหงื่อไคลผสมปนเปกับกลิ่นควันบุหรี่ราคาถูกและกลิ่นสุราที่เหม็นหืนลอยคลุ้งเข้ามากระทบโสตนาสิก โม่หย่าถิงชะงักฝีเท้าลงทันที กลุ่มวัยรุ่นอันธพาลในชุดแจ็กเก็ตยีนส์สีซีดขาดวิ่นและกางเกงทรงหลวมยืนเรียงหน้ากระดานปิดกั้นเส้นทางหลบหนีอย่างมิดชิด ใบหน้าของพวกมันเต็มไปด้วยความหยาบกระด้างและรอยแผลเป็นที่บ่งบอกถึงการใช้ชีวิตข้างถนน แววตาของ

เข็มนาฬิกาบนหอนาฬิกาเก่าแก่ของมหาวิทยาลัยปักกิ่งเคลื่อนคล้อยเข้าสู่ช่วงสายของวัน แสงแดดสีทองสว่างจ้าสาดส่องลงมากระทบหลังคากระเบื้องสีดินเผาและผนังอิฐสีแดงอันเป็นสัญลักษณ์ของคณะบริหารธุรกิจ ทว่าความอบอุ่นจากแสงตะวันกลับไม่อาจละลายความตึงเครียดที่กำลังก่อตัวและแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วทั้งบริเวณลานกว้างหน้าอาคารเรียนรวมได้เลยแม้แต่น้อย บรรยากาศที่เคยสงบเงียบและเต็มไปด้วยเสียงพลิกหน้ากระดาษหนังสือของนักศึกษา บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความโกลาหลและเสียงจอแจอึกทึกประดุจฝูงผึ้งที่แตกรัง คลื่นฝูงชนจำนวนมหาศาลหลั่งไหลมารวมตัวกันอย่างเนืองแน่นเบื้องหน้าบอร์ดประชาสัมพันธ์หลักของคณะ ซึ่งเป็นกระดานไม้ก๊อกขนาดยักษ์ที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางโถงทางเดินนักศึกษาทั้งชายและหญิงต่างพากันเบียดเสียด ยื้อแย่ง และเขย่งปลายเท้าเพื่อชะเง้อมองข้ามไหล่ของคนข้างหน้า สายตาทุกคู่พุ่งเป้าไปที่สิ่งเดียวกันราวกับถูกมนต์สะกด เสียงซุบซิบกระซิบกระซาบที่ดังระงมในตอนแรกเริ่มทวีความดังขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นเสียงวิพากษ์วิจารณ์อย่างเผ็ดร้อน มวลอากาศในบริเวณนั้นอัดแน่นไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ความตื่นเต้นกับเรื่องอื้อฉาว และแรงริษย

เสียงระฆังทองเหลืองบอกเวลาสิ้นสุดคาบเรียนคาบสุดท้ายของวันดังแว่วกังวานไปทั่วทั้งอาคารอิฐแดงเก่าแก่ของคณะบริหารธุรกิจ มวลอากาศที่เคยอัดแน่นไปด้วยความอึดอัดและสายตาหวาดระแวงจากเหล่านักศึกษาร่วมชั้นเรียน เริ่มคลายตัวลงเมื่อทุกคนต่างพากันเร่งรีบเก็บอุปกรณ์การเรียนและทยอยเดินออกจากห้องไป ท่ามกลางความเร่งรีบและเสียงซุบซิบกระซิบกระซาบที่ยังคงลอยวนอยู่รอบตัว โม่หย่าถิงกลับยังคงรักษาความสงบนิ่งเอาไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ หญิงสาวค่อยๆ ปิดหน้าตำราเรียนเล่มหนาลงอย่างเชื่องช้าไร้สุ้มเสียง จัดระเบียบปากกาและสมุดจดบันทึกใส่ลงในกระเป๋าสะพายใบเก่งด้วยท่วงท่าที่นุ่มนวลและสง่างาม แผ่นหลังบอบบางภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตายืดตรงอย่างองอาจ เธอไม่ได้ก้มหน้าหลบสายตาผู้ใดและไม่ได้เร่งฝีเท้าเพื่อหลบหนีออกจากสถานการณ์อันแสนกดดัน ทว่าเธอก้าวเดินออกจากห้องเรียนด้วยจังหวะที่มั่นคงประดุจพญาหงส์ที่กำลังเยื้องกรายผ่านฝูงกาเมื่อก้าวพ้นธรณีประตูของอาคารเรียนรวม แทนที่โม่หย่าถิงจะเดินมุ่งหน้าไปตามเส้นทางหลักที่ทอดยาวสู่หอพักหญิงหมายเลขสามดังเช่นทุกวัน สัญชาตญาณและการคำนวณอันลึกล้ำของเธอกลับสั่งการให้เบนเข็มทิศการเ