All Chapters of สาวเนิร์ดย้อนเวลา กลับมาเป็นดาวมหาลัย ยุค 90: Chapter 121 - Chapter 130

บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของโม่หย่าถิงบนชั้นสิบสองของอาคารสำนักงานใจกลางย่านธุรกิจแห่งนครหลวงปักกิ่งนั้นเงียบสงัดราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก ภายนอกหน้าต่างบานกระจกใสหนาเตอะ เกล็ดหิมะสีขาวสะอาดตาที่เริ่มโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้าสีเทาหม่นกำลังปกคลุมเมืองทั้งเมืองให้ตกอยู่ในความขาวโพลน แสงแดดยามบ่ายแก่ๆ ของฤดูเหมันต์ที่อ่อนแรงลงทุกขณะสาดส่องลอดผ่านกระจกเข้ามา ตกกระทบลงบนพื้นผิวของโต๊ะไม้เนื้อแข็งสีมะฮอกกานีตัวใหญ่กลางห้อง เงาของแสงแดดที่ทอดยาวเป็นเส้นตรงบนพื้นผิวมันวาวของโต๊ะไม้ สะท้อนให้เห็นถึงความเงียบเชียบที่เต็มไปด้วยพลังอำนาจและแผนการอันแยบยลที่กำลังขับเคลื่อนอยู่ภายในจิตใจของเจ้าของห้องโม่หย่าถิงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หนังแท้สีดำสนิท แผ่นหลังบอบบางเหยียดตรงอย่างเป็นธรรมชาติ มือเรียวสวยที่วางประสานกันไว้บนตักดูสง่างามประดุจงานศิลปะที่ถูกสลักเสลาขึ้นมาอย่างตั้งใจ ท่ามกลางความเงียบนั้น มีเพียงเสียงนาฬิกาลูกตุ้มทองเหลืองที่แขวนอยู่บนผนังห้องที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก เสียงนั้นเปรียบเสมือนเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่ความพินาศของศัตรูที่เธอกำลังเฝ้าคอย เบื้องหน้าของเธอ แฟ้

ลมหนาวพัดโชยผ่านรอยแยกของหน้าต่างหอพักหญิงมหาวิทยาลัยปักกิ่ง ก่อให้เกิดเสียงหวีดหวิวที่ชวนให้รู้สึกหดหู่และไม่น่าไว้วางใจ ทว่าภายในห้องพักที่ค่อนข้างคับแคบแต่สะอาดสะอ้าน ฉินโหรวหลันกลับไม่ได้สนใจความหนาวเหน็บภายนอก จิตใจของหล่อนกำลังเดือดพล่านด้วยความตื่นเต้นผสมปนเปกับความหวาดระแวงอย่างรุนแรง หล่อนนั่งอยู่หน้ากระจกเงาบานเก่า ตรวจสอบใบหน้าที่ได้รับการแต่งแต้มอย่างประณีตบรรจงเพื่อลวงตาผู้คนว่าหล่อนคือ "หญิงสาวผู้แสนบริสุทธิ์และไร้เดียงสา" แต่ในดวงตาที่จับจ้องไปยังเงาสะท้อนของตนเองนั้น กลับไม่ได้มีความไร้เดียงสาหลงเหลืออยู่เลยข่าววงในจากการแคสติ้งที่ว่าหล่อนผ่านการคัดเลือกเป็นนักแสดงนำหญิงในละครเรื่อง "ม่านรักในสายหมอก" นั้นทำให้หล่อนรู้สึกเหมือนถูกล็อตเตอรี่รางวัลที่หนึ่ง แต่ความสุขนั้นกลับไม่สามารถทำให้หล่อนนอนหลับได้อย่างสนิทใจ หล่อนรู้จักวงการบันเทิงดีพอที่จะรู้ว่า "การผ่านคัดเลือก" กับ "การได้แสดงจริง" นั้นมีเส้นกั้นบางๆ ที่เรียกว่าการเมืองภายในกั้นอยู่ หากเกิดการเปลี่ยนตัวละครกลางคัน หรือหากทีมงานเกิดเปลี่ยนใจเพราะมีเด็กเส้นคนใหม่ที่ฐานะดีกว่าเข้ามา หล่อนก็จะกลายเป็นเพียงแค

ลมหนาวแห่งเดือนธันวาคมพัดกรรโชกผ่านกรุงปักกิ่ง ก่อให้เกิดเสียงหวีดหวิวที่เสียดแทรกเข้าสู่โสตประสาทของผู้คนทั่วเมืองมหาวิทยาลัยปักกิ่งในช่วงเวลานี้ไม่ได้มีเพียงแค่ความหนาวเหน็บจากสภาพอากาศ แต่บรรยากาศโดยรอบกลับทวีความตึงเครียดและจับจ้องไปที่ "ดาวเด่น" คนใหม่ที่กำลังเฉิดฉายขึ้นอย่างน่าประหลาดใจ ฉินโหรวหลัน ผู้ซึ่งเคยเป็นจุดด่างพร้อยของสถาบันจากเหตุการณ์ทัณฑ์บน บัดนี้ได้สลัดคราบของความอัปยศเหล่านั้นทิ้งไปอย่างสิ้นเชิง หล่อนกลับมาในคราบของหญิงสาวผู้หยิ่งผยองและเหิมเกริมมากขึ้นทุกวัน ราวกับความหวังที่กำลังพองโตจากการที่จะได้เป็นนางเอกละครเรื่อง "ม่านรักในสายหมอก" ได้กลายเป็นเกราะป้องกันที่ทำให้หล่อนไม่เห็นหัวใครบนโลกใบนี้อีกต่อไปเสียงส้นรองเท้าคัทชูราคาแพงกระแทกกับพื้นหินขัดของทางเดินมหาวิทยาลัยดัง "กึก กึก" เป็นจังหวะที่จงใจให้คนรอบข้างได้ยินและต้องหันมามอง ฉินโหรวหลันก้าวเดินผ่านกลุ่มนักศึกษาที่จับกลุ่มกันอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ด้วยท่วงท่าที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน ศีรษะของหล่อนเชิดขึ้นสูง แว่นตากันแดดเลนส์สีชาทรงโอเวอร์ไซส์ที่หล่อนเพิ่งซื้อมาด้วยเงินค่าจ้างจากการรับจ้างทำงานเล็กๆ น้อยๆ ป

ย้อนกลับไปเมื่อช่วงหลายวันก่อนหน้าเหตุการณ์การปรากฏตัวอันยิ่งใหญ่และแสนจะเยือกเย็น ณ ใจกลางมหานครปักกิ่ง โฮ่วเวยจ้าน บุรุษผู้กุมบังเหียนอาณาจักรธุรกิจที่ทรงอิทธิพลและลึกลับที่สุดแห่งยุค ได้ตัดสินใจละทิ้งความวุ่นวายของโลกทุนนิยมและการช่วงชิงอำนาจในเมืองหลวงไว้เบื้องหลังชั่วคราว ชายหนุ่มออกเดินทางด้วยรถยนต์ออฟโรดสมรรถนะสูงเพียงลำพัง มุ่งหน้าสู่เทือกเขาสูงชันที่ห่างไกลความเจริญและซ่อนตัวอยู่ในม่านหมอกแห่งความลี้ลับของเขตชนบทที่ห่างไกล จุดหมายปลายทางของเขาไม่ใช่งานเลี้ยงสังสรรค์ของนักลงทุน หรือการเจรจาธุรกิจระดับหมื่นล้าน ทว่ามันคือวัดเก่าแก่คร่ำคร่าอายุหลายร้อยปีที่ตั้งตระหง่านอยู่อย่างโดดเดี่ยวบนยอดเขาอันห่างไกลผู้คน สถานที่แห่งนี้เป็นที่พำนักของพระอาจารย์ชราผู้ทรงศีลและมีญาณหยั่งรู้ ซึ่งเป็นบุคคลเพียงไม่กี่คนบนโลกใบนี้ที่ราชานักลงทุนอย่างเขาให้ความเคารพนับถืออย่างหมดหัวใจมาตั้งแต่ครั้งที่เขายังเป็นเพียงเด็กหนุ่มผู้กำลังสร้างตัวเส้นทางขึ้นสู่ยอดเขานั้นทุรกันดารและยากลำบากเกินกว่าที่มนุษย์ทั่วไปจะก้าวผ่านได้อย่างง่ายดาย รถยนต์ไม่สามารถขับขึ้นไปถึงจุดสูงสุดได้ โฮ่วเวยจ้านจึงต้องจอ

บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้าใจกลางมหานครปักกิ่งยังคงถูกปกคลุมด้วยความเงียบสงัดที่หนักอึ้งและทรงพลัง แม้ว่าภายนอกหน้าต่างบานกระจกใสจะเต็มไปด้วยพายุหิมะที่กำลังพัดกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง ทว่าภายในอาณาจักรส่วนตัวของโฮ่วเวยจ้านกลับไร้ซึ่งความหนาวเหน็บ มีเพียงความร้อนรุ่มแห่งความอยากรู้อยากเห็นที่กำลังถูกจุดประกายขึ้นในก้นบึ้งของจิตใจ ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ผู้นั่งตระหง่านอยู่บนเก้าอี้หนังแท้สีดำสนิทประดุจราชันย์บนบัลลังก์ ทอดสายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวมองทะลุกระจกออกไปเบื้องหน้า ทว่าสิ่งที่เขากำลังจดจ่อกลับไม่ใช่ทัศนียภาพอันกว้างใหญ่ของเมืองหลวง แต่เป็นปริศนาอันหอมหวานที่เพิ่งได้รับรายงานจากผู้ช่วยคนสนิท ความคลางแคลงใจและความท้าทายกำลังก่อตัวขึ้นเป็นเกลียวคลื่นในสมองอันปราดเปรื่องของเขาการตัดสินใจเข้าซื้อหุ้นขยะที่กำลังจะล้มละลายในจุดที่ต่ำที่สุด และการเทขายทิ้งทั้งหมดในจุดที่ราคาพุ่งทะยานถึงขีดสุดอย่างแม่นยำไร้ที่ติเช่นนั้น ไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรือโชคช่วยอย่างแน่นอน มันคือผลผลิตของสติปัญญาที่ลึกล้ำ การวิเคราะห์ที่เฉียบขาด และความเลือดเย็นที่ปราศจากความลังเลใดๆ โฮ่วเว