Semua Bab สาวเนิร์ดย้อนเวลา กลับมาเป็นดาวมหาลัย ยุค 90: Bab 141 - Bab 150

ท่ามกลางแสงไฟสปอตไลต์ที่เจิดจ้าและบรรยากาศอันหรูหราของโรงแรมระดับห้าดาวใจกลางมหานครปักกิ่ง ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่าพายุแห่งความพินาศกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบหลังม่านเวที ภายในห้องพักรับรองที่เดิมเคยคึกคักไปด้วยผู้คนและความหวัง บัดนี้กลับถูกกดทับด้วยความเงียบงันที่แผ่ซ่านออกมาจากความตกใจสุดขีดของทุกคนในห้อง บรรยากาศแห่งความวุ่นวายก่อนหน้านี้ที่เต็มไปด้วยเสียงแต่งหน้าทำผม เสียงหัวเราะขบขันของเหล่านักแสดง และเสียงคำสั่งการของทีมงาน ดูราวกับภาพลวงตาที่จางหายไปในพริบตา เหลือเพียงความตึงเครียดที่แทรกซึมไปในทุกอณูอากาศ จนแม้แต่เสียงลมหายใจของคนในห้องยังดูหนักอึ้งและสั่นเครือผู้ช่วยผู้กำกับหวังยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้อง ราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตจนขยับร่างกายไม่ได้ สีหน้าของเขาที่เคยมีความมั่นใจและกระตือรือร้นเมื่อไม่กี่นาทีก่อน บัดนี้กลับซีดเผือดลงจนไม่เหลือสีเลือด ผิวพรรณของเขาดูหมองคล้ำและเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อเย็นเฉียบที่ไหลซึมออกมาตามไรผม ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองหูโทรศัพท์สีดำในมือด้วยความหวาดกลัวสุดขีด สายนิ้วของเขาสั่นไหวอย่างไม่อาจควบคุมได้ ราวกับสิ่งที่เขากำลังถืออยู่ไม่ใช่เพ

นาฬิกาแขวนผนังในห้องพักรับรองหลังเวทีที่โรงแรม เดอะแกรนด์อิมพีเรียล เดินไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้าทว่าหนักแน่น ราวกับกำลังกดดันผู้คนในห้องด้วยจังหวะที่บีบคั้นหัวใจ ทุกวินาทีที่ผ่านไปคือการขยับเข้าใกล้ความล่มสลายของโครงการละครที่ใช้เงินลงทุนมหาศาล เสียงของพิธีกรฝีปากเอกที่ดังก้องมาจากห้องบอลรูมด้านหน้า เริ่มกล่าวทักทายแขกผู้มีเกียรติ สื่อมวลชน และเหล่านักลงทุนอย่างเป็นทางการ น้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความกระตือรือร้นและพลังงานเชิงบวกนั้นฟังดูห่างไกลและเย็นเยียบสำหรับผู้กำกับจาง ซึ่งยังคงยืนค้างอยู่ในท่าเดิมหลังจากได้รับโทรศัพท์สายมรณะจากทนายความของโม่หย่าถิงเสียงปรบมือที่ดังกระหึ่มจากฝั่งผู้ฟังด้านนอกเวทีส่งผ่านผนังเข้ามาเป็นระลอก ประหนึ่งคลื่นยักษ์ที่กำลังซัดเข้าใส่หัวใจของทีมงานหลังเวทีที่เริ่มรับรู้ถึงบรรยากาศที่ไม่ชอบมาพากล ผู้กำกับจางหันมองภาพในกระจกเงา ใบหน้าของเขาที่เคยเต็มไปด้วยความทะนงตนบัดนี้ซีดเผือด ไร้สีเลือด สติปัญญาที่เคยเฉียบแหลมกำลังเผชิญกับการทดสอบที่โหดร้ายที่สุด หากเขาไม่ทำอะไรสักอย่างภายในไม่กี่นาทีข้างหน้า ม่านเวทีจะเปิดออก และเขาก็จะกลายเป็นผู้กำกับที่ต้องพาทีม

ท่ามกลางบรรยากาศงานแถลงข่าวเปิดตัวละครฟอร์มยักษ์ที่หรูหราที่สุดในรอบทศวรรษแห่งมหานครปักกิ่ง กลิ่นของความตื่นเต้นและความปรารถนาอันแรงกล้าอบอวลอยู่ในอากาศราวกับกลิ่นอายของพายุที่กำลังจะก่อตัว ห้องบอลรูมของโรงแรมเดอะแกรนด์อิมพีเรียลถูกประดับประดาด้วยดอกไม้ราคาแพงระยับและแสงไฟที่สาดส่องจนเจิดจ้า ราวกับทุกตารางนิ้วของพื้นที่คือเวทีสำหรับละครชีวิตฉากสำคัญที่สุด แขกผู้มีเกียรติ สื่อมวลชน และนักลงทุนต่างนั่งเบียดเสียดกันแน่นขนัด สายตาทุกคู่จดจ้องไปยังเวทีหลักที่ถูกออกแบบมาอย่างงดงามด้วยความกระหายอยากรู้อยากเห็น งานนี้ไม่ใช่แค่การเปิดตัวละคร แต่มันคือสงครามแห่งชื่อเสียงที่ใครบางคนกำลังจะรุ่งโรจน์ และใครบางคนกำลังจะร่วงหล่นสู่ความพินาศอย่างไม่มีวันหวนคืนในขณะที่หน้าเวทีเต็มไปด้วยเสียงฮือฮาและแสงแฟลชที่สาดส่อง เสียงเพลงประกอบละครเริ่มบรรเลงด้วยความฮึกเหิมราวกับเป็นสัญญาณบอกเวลาที่กำลังนับถอยหลัง ทว่าในมุมมืดหลังม่านกำมะหยี่สีแดงสดที่กั้นพื้นที่หลังเวทีเอาไว้ ความโกลาหลกลับทวีความรุนแรงขึ้นเป็นทวีคูณ ทีมงานฝ่ายจัดการเวทีวิ่งพล่านด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความเครียดจัด ผู้ช่วยผู้

ท่ามกลางแสงสปอตไลต์ที่เจิดจ้าและร้อนแรงดุจเปลวเพลิงที่กำลังแผดเผา ฉินโหรวหลันยืนโพสท่าอยู่อย่างมั่นใจ ใบหน้าของหล่อนประดับไปด้วยรอยยิ้มที่ฝึกฝนมาอย่างดี หล่อนจินตนาการว่าภาพของหล่อนในชุดราตรีสีแดงกำมะหยี่นี้จะกลายเป็นภาพพาดหัวข่าวในเช้าวันถัดไป แต่ทว่า ความเงียบงันที่ผิดปกติในห้องบอลรูมกลับเริ่มบีบคั้นหัวใจของหล่อนจนแทบจะขาดใจ ไม่มีความตื่นเต้น ไม่มีเสียงโห่ร้องแสดงความยินดี มีเพียงความเงียบที่หนักอึ้งราวกับผืนน้ำที่ไร้คลื่นลมห่างไกลจากการเฉลิมฉลองที่หล่อนคาดหวังเอาไว้หลายปีแสงในจังหวะเดียวกันนั้นเอง จากหลังม่านอีกฝั่งหนึ่งที่ฉินโหรวหลันเพิ่งก้าวเดินออกมา เสียงดนตรีที่เคยหนักแน่นและเร้าอารมณ์กลับเปลี่ยนท่วงทำนองไปอย่างกะทันหัน กลายเป็นทำนองเพลงที่นุ่มนวลและสง่างามราวกับท่วงทำนองของราชินีผู้เสด็จออกสู่ท้องพระโรง เสียงฝีเท้าของใครบางคนดังก้องชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางความงุนงงของสื่อมวลชนที่ยังคงจับจ้องไปที่ร่างของฉินโหรวหลันที่ยืน ผิดที่ อยู่บนเวทีจากเงามืดหลังม่านกำมะหยี่สีแดงสดนั้น ผู้กำกับจางก้าวเดินออกมาด้วยท่วงท่าที่หนักแน่นและเด็ดเดี่ยว ใบหน้าของเขาที่เคยมีริ้วรอยแห

บรรยากาศภายในห้องพักรับรองหลังเวทีที่เคยเป็นดั่งสรวงสวรรค์สำหรับฉินโหรวหลัน บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นนรกบนดินที่ทุกอย่างดูมืดมนและอับปางลงไปต่อหน้าต่อตา เสียงแก้วน้ำหอมราคาแพงที่แตกกระจายบนพื้นหินอ่อนกลายเป็นดนตรีประกอบที่บาดหู และกลิ่นหอมฟุ้งของเครื่องสำอางที่เคยชวนให้หลงใหล กลับกลายเป็นกลิ่นเหม็นเน่าของความพ่ายแพ้ที่คลุ้งไปทั่วห้อง ฉินโหรวหลันยืนหอบหายใจรุนแรง แผ่นหลังของหล่อนพิงกำแพงห้องที่เย็นเฉียบด้วยความสั่นเทา ชุดราตรีสีแดงกำมะหยี่ที่หล่อนเช่ามาด้วยความภาคภูมิใจ บัดนี้ยับยู่ยี่และขาดวิ่นตรงบริเวณชายกระโปรงจากการที่หล่อนกระชากและสะบัดตัวอย่างบ้าคลั่งก่อนหน้านี้ผู้กำกับจางยืนอยู่ตรงหน้าหล่อน ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว แววตาของเขาที่เคยมีความคาดหวังแฝงอยู่บัดนี้เหลือเพียงความเย็นชาและสมเพชที่ลึกสุดหยั่ง ใบหน้าของเขาแดงก่ำไปด้วยโทสะที่อัดอั้นมานานนับเดือน ความเครียดที่เขาต้องแบกรับจากผู้สนับสนุนทุนสร้าง จากกระแสวิพากษ์วิจารณ์ของสื่อมวลชน และจากความกดดันที่ถาโถมเข้ามาในงานแถลงข่าวครั้งนี้ ได้ระเบิดออกในวินาทีนี้เอง เขาไม่ใช่ผู้กำกับที่ใจดีหรือประนีประนอมอีกต่อไป เขาคือชายวัยกลางคนท