Semua Bab สาวเนิร์ดย้อนเวลา กลับมาเป็นดาวมหาลัย ยุค 90: Bab 151 - Bab 160

สายลมหนาวเหน็บยังคงพัดกรรโชกผ่านหน้าต่างบานกระจกฝ้าของห้องพักส่วนตัว ค่ำคืนอันเงียบสงัดของมหานครปักกิ่งถูกปกคลุมด้วยม่านราตรีสีเข้ม มีเพียงแสงสว่างสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะดวงเล็กที่ยังคงทำหน้าที่ทอแสงอุ่นขับไล่ความเยือกเย็นรอบกาย โม่หย่าถิงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้พนักพิงตัวเก่า เบื้องหน้าของเธอคือโต๊ะทำงานที่คลาคล่ำไปด้วยหนังสือพิมพ์รายวัน นิตยสารบันเทิง และผังรายการโทรทัศน์ของสถานีต่างๆ ที่ถูกขีดเขียนด้วยปากกาสีหมึกเข้มจนดูยุ่งเหยิง ทว่าสำหรับดวงตาสีนิลคู่สวยเบื้องหลังกรอบแว่นตาบางเฉียบ สิ่งเหล่านี้คือแผนที่ขุมทรัพย์ที่กำลังรอคอยการขุดค้นหญิงสาวเอื้อมมือเรียวบางไปกดปุ่มปิดโทรทัศน์จอแก้วขนาดสี่เหลี่ยมหนาเทอะทะที่ตั้งอยู่มุมห้อง แสงสีส้มวาบดับวูบลงทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกตารางนิ้ว เธอเพิ่งใช้เวลาหลายชั่วโมงในการนั่งชมรายการโทรทัศน์ภาคค่ำและละครประเพณีย้อนยุคที่กำลังออกอากาศอยู่ในขณะนี้ จากมุมมองของคนในยุคเก้าศูนย์ รายการเหล่านี้อาจดูยิ่งใหญ่และน่าตื่นตาตื่นใจ ทว่าสำหรับจิตวิญญาณของโม่หย่าถิง ผู้ซึ่งเคยผ่านช่วงเวลาแห่งการพัฒนาเทคโนโลยีสื่อสารและความบันเทิงอัน

บรรยากาศภายในบริษัทซิงเฉินเอนเตอร์เทนเมนต์ในสัปดาห์แรกของการเปิดทำการนั้น เต็มไปด้วยความเงียบสงบที่แฝงไปด้วยพลังงานแห่งการเริ่มต้นใหม่ กลิ่นของสีทาผนังและเฟอร์นิเจอร์ไม้ประกอบใหม่ยังคงลอยอวลบางเบาอยู่ในอากาศ โม่หย่าถิงนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แสงแดดอ่อนๆ ของฤดูหนาวในมหานครปักกิ่งสาดส่องผ่านบานหน้าต่างกระจกเข้ามาตกกระทบลงบนกองแฟ้มเอกสารและนิตยสารบันเทิงหลายสิบเล่มที่วางซ้อนกันอยู่ หญิงสาวสวมเสื้อสเวตเตอร์คอเต่าสีดำสนิทที่ขับเน้นผิวพรรณให้ดูขาวผ่องและใบหน้าที่งดงามหมดจด นิ้วเรียวยาวของเธอเคาะลงบนผืนโต๊ะไม้เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ในขณะที่ดวงตาสีนิลคู่สวยภายใต้กรอบแว่นตาบางเฉียบกำลังกวาดมองรายชื่อผู้กำกับและนักแสดงชื่อดังที่กำลังเป็นกระแสในวงการบันเทิงยุคเก้าศูนย์ในยุคสมัยที่อุตสาหกรรมสื่อกำลังก่อร่างสร้างตัว การทุ่มเงินมหาศาลเพื่อจ้างดาราดังหรือผู้กำกับระดับแนวหน้าถือเป็นสูตรสำเร็จที่ทุกสถานีโทรทัศน์ยึดถือปฏิบัติ พวกเขาเชื่อว่าเพียงแค่มีชื่อเสียงระดับแม่เหล็กแปะอยู่บนโปสเตอร์ ผู้ชมก็จะยอมสละเวลามานั่งเฝ้าหน้าจอโทรทัศน์ ทว่าสำหรับโม่หย่าถิง ผู้ซึ่งมีวิสัยทัศน์ก้าวข้ามกาลเวลาและเคยผ

บรรยากาศในยามเช้าตรู่ของมหานครปักกิ่งยังคงถูกปกคลุมด้วยไอเย็นยะเยือกจากฤดูหนาว ทว่าภายในอาคารสำนักงานของบริษัทซิงเฉินเอนเตอร์เทนเมนต์กลับคุกรุ่นไปด้วยความร้อนแรงแห่งความกระตือรือร้น โม่หย่าถิงก้าวเข้ามาในบริษัทตั้งแต่ดวงอาทิตย์ยังไม่พ้นขอบฟ้า ร่างบอบบางในชุดสูทสตรีสีเข้มทะมัดทะแมงสะท้อนภาพลักษณ์ของผู้นำที่พร้อมลงสู่สนามรบ หญิงสาวไม่ได้เพียงแค่นั่งอยู่บนหอคอยงาช้างแล้วชี้นิ้วสั่งการเหมือนผู้บริหารสถานีโทรทัศน์ทั่วไปในยุคนี้ แต่เธอเลือกลงมากำกับดูแลทุกขั้นตอนด้วยตนเองอย่างใกล้ชิดและละเอียดลออที่สุดการคัดเลือกนักแสดงหน้าใหม่สำหรับโปรเจกต์ละครสั้นวัยรุ่นเริ่มต้นขึ้นในห้องโถงกว้างที่ถูกดัดแปลงเป็นห้องออดิชัน โม่หย่าถิงนั่งอยู่ตรงกลางโต๊ะกรรมการ ขนาบข้างด้วยผู้กำกับจ้าวและซุนกวงนักเขียนบท ดวงตาสีนิลที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังกรอบแว่นตาบางเฉียบของเธอกวาดมองเด็กหนุ่มเด็กสาวที่เดินเรียงคิวเข้ามาทดสอบบทด้วยสายตาที่เฉียบคมและลึกซึ้ง ในยุคเก้าศูนย์นี้ นักแสดงส่วนใหญ่มักจะติดวิธีการแสดงที่โอเวอร์แอคติ้งหรือแสดงอารมณ์ล้นเกินแบบงิ้วดั้งเดิม ทว่าสิ่งที่โม่หย่าถิงกำลังตามหาคือความเป็นธรรมชาติ ความดิ

ลมหนาวของมหานครปักกิ่งพัดกรรโชกแรงจนกิ่งไม้ที่ไร้ใบสั่นไหว เกิดเป็นเสียงหวีดหวิวที่ชวนให้รู้สึกเยือกเย็นไปถึงกระดูกดำ เกล็ดหิมะสีขาวบริสุทธิ์โปรยปรายลงมาปกคลุมหลังคากระเบื้องดินเผาของอาคารเรียนเก่าแก่ภายในรั้วมหาวิทยาลัยปักกิ่งจนกลายเป็นสีขาวโพลน นักศึกษาในชุดเสื้อโค้ตตัวหนาและผ้าพันคอสีสันต่างๆ ต่างพากันก้มหน้าก้มตาเดินจ้ำอ้าวฝ่าความหนาวเหน็บเพื่อมุ่งหน้าเข้าสู่อาคารเรียนที่มีระบบทำความร้อน โม่หย่าถิงก้าวเดินไปตามทางเท้าที่ปูด้วยอิฐสีเทาอย่างเชื่องช้าทว่ามั่นคง ร่างบอบบางของเธอถูกห่อหุ้มด้วยเสื้อโค้ตผ้าขนสัตว์สีดำสนิทที่ตัดเย็บอย่างประณีต ขับเน้นให้ผิวพรรณของเธอดูขาวกระจ่างใสและโดดเด่นท่ามกลางผู้คนในขณะที่ช่วงหลายวันที่ผ่านมา โม่หย่าถิงต้องสวมบทบาทเป็นประธานบริษัทหญิงเหล็ก ผู้ก่อตั้งและบริหารงานบริษัทซิงเฉินเอนเตอร์เทนเมนต์อย่างหามรุ่งหามค่ำ ทว่าในเช้าวันนี้ เธอต้องกลับมาสวมหน้ากากของนักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งแห่งคณะบริหารธุรกิจอีกครั้ง การสับเปลี่ยนบทบาทระหว่างโลกธุรกิจที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและโลกวิชาการในรั้วมหาวิทยาลัย ไม่ได้ทำให้จิตใจที่ผ่านประสบการณ์มาอย่างโชกโชนของเธอสั่

ไอความหนาวเหน็บยามบ่ายของมหานครปักกิ่งยังคงซอกซอนผ่านรอยแตกของบานหน้าต่างไม้เก่าแก่ภายในอาคารเรียนคณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยปักกิ่ง เสียงฝีเท้าของเหล่านักศึกษาที่เพิ่งเลิกเรียนในคาบสุดท้ายดังสะท้อนก้องไปตามทางเดินคอนกรีตสีเทาที่ทอดยาว ทุกคนต่างพากันเร่งรีบก้าวเดินเพื่อกลับไปหลบภัยหนาวในหอพักของตนเอง ท่ามกลางฝูงคนที่เคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว โม่หย่าถิงก้าวเดินลงมาจากบันไดตึกคณะทีละขั้นอย่างเชื่องช้า สองแขนเรียวบางของเธอโอบกอดกองตำราเรียนวิชาการบริหารจัดการและสถิติเล่มหนาหนักเอาไว้แนบแผ่นอก เสื้อโค้ตผ้าขนสัตว์สีเข้มที่เธอสวมใส่ดูมีรอยยับย่นเล็กน้อยตรงบริเวณข้อศอก ซึ่งเป็นรายละเอียดที่เธอจงใจละเลยไม่จัดแต่งให้เรียบร้อยเหมือนทุกทีในวันนี้ หญิงสาวสลัดภาพลักษณ์ของประธานบริษัทสาวผู้ทรงอิทธิพลและเปี่ยมด้วยความมั่นใจแห่งซิงเฉินเอนเตอร์เทนเมนต์ออกไปจนหมดสิ้น เธอจงใจปรับเปลี่ยนสีหน้าของตนเองให้ดูอิดโรยและเคร่งเครียดกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด คิ้วเรียวสวยขมวดม้วนเข้าหากันเล็กน้อยราวกับกำลังจมดิ่งอยู่กับปัญหาที่หาทางออกไม่ได้ แววตาสีนิลคู่สวยเบื้องหลังเลนส์แว่นตากรอบบางหม่นแสงลง ไร้ซึ