Todos los capítulos de สาวเนิร์ดย้อนเวลา กลับมาเป็นดาวมหาลัย ยุค 90: Capítulo 61 - Capítulo 70

ม่านหมอกสีเทาอ่อนของยามเช้าตรู่ในนครหลวงปักกิ่งค่อยๆ ถูกแสงอรุณสีทองสาดส่องจนเจือจางหายไป สายลมเย็นเยียบของต้นฤดูใบไม้ร่วงพัดโชยลอดผ่านช่องหน้าต่างบานเกล็ดของอาคารหอพักหญิง กอบเอาความสดชื่นและกลิ่นอายของน้ำค้างยามเช้าเข้ามาปะทะใบหน้าของเหล่านักศึกษาที่กำลังงัวเงียตื่นจากการหลับใหล บรรยากาศภายในโถงทางเดินของหอพักยังคงเงียบสงบ มีเพียงเสียงน้ำไหลจากห้องน้ำรวมและเสียงฝีเท้าแผ่วเบาของคนที่ตื่นเช้า ทว่าความสงบสุขของการเริ่มต้นวันใหม่หลังค่ำคืนแห่งงานเลี้ยงสังสรรค์ กลับถูกทำลายลงอย่างกะทันหันด้วยเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบและหนักหน่วงของป้าผู้ดูแลหอพักหญิง ร่างท้วมวัยกลางคนกึ่งเดินกึ่งวิ่งขึ้นบันไดมายังชั้นสามด้วยความตื่นตระหนกปนประหลาดใจ ในอ้อมแขนของนางโอบอุ้มสิ่งของบางอย่างที่มีขนาดใหญ่โตและสีสันสะดุดตาจนแทบจะบดบังวิสัยทัศน์เบื้องหน้าไปจนหมดสิ้นช่อดอกกุหลาบแดงสดขนาดมหึมาที่ถูกจัดเรียงอย่างวิจิตรบรรจงจำนวนเก้าสิบเก้าดอก ปรากฏขึ้นใจกลางโถงทางเดินอันคับแคบและซอมซ่อ ดอกกุหลาบทุกดอกเบ่งบานชูช่ออวดกลีบสีแดงกำมะหยี่ที่ไร้รอยช้ำ หยาดน้ำค้างจำลองเกาะพราวอยู่บนกลีบดอกสะท้อนแสงไฟนีออนบนเพดานจนดูเปล

แสงแดดยามเที่ยงวันของนครหลวงปักกิ่งสาดส่องลงมากระทบหลังคากระเบื้องของอาคารโรงอาหารกลางแห่งมหาวิทยาลัยปักกิ่ง บรรยากาศภายในสถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวายและเสียงจอแจของเหล่านักศึกษาที่หลั่งไหลกันเข้ามาเพื่อเติมพลังงานหลังจากผ่านพ้นการเรียนการสอนในช่วงเช้า กลิ่นหอมของน้ำมันงา ผักกาดดอง และเนื้อผัดซอส ลอยอบอวลปะปนไปกับกลิ่นไอร้อนที่พวยพุ่งขึ้นมาจากถาดอาหารสเตนเลส เสียงช้อนส้อมอะลูมิเนียมกระทบกับถาดหลุมดังก๊องแก๊งเป็นจังหวะที่เร่งรีบ ท่ามกลางกระแสคลื่นมนุษย์ที่กำลังต่อแถวรอรับอาหารอย่างเบียดเสียด ณ มุมหนึ่งของโต๊ะอาหารไม้ยาวที่ค่อนข้างเงียบสงบ ฉินโหรวหลันกำลังนั่งใช้ตะเกียบคีบเมล็ดข้าวเข้าปากอย่างเชื่องช้าและระมัดระวังเพื่อรักษาภาพลักษณ์อันอ่อนหวานและมีมารยาทงาม ทว่าภายในจิตใจของหล่อนกลับไม่ได้มีความสงบเงียบเหมือนกับท่าทางที่แสดงออกเลยแม้แต่น้อยดวงตากลมโตที่มักจะแสร้งทำเป็นใสซื่อบริสุทธิ์ บัดนี้กำลังกวาดมองไปรอบๆ โรงอาหารอย่างมีจุดมุ่งหมายแอบแฝง ตลอดหลายวันที่ผ่านมานับตั้งแต่งานเลี้ยงต้อนรับนักศึกษาใหม่ ฉินโหรวหลันไม่ได้ใช้เวลาไปกับการทบทวนตำราเรียนเหมือนเด็กสาวคนอื่นๆ แ

สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดโชยผ่านตรอกซอกซอยของนครหลวงปักกิ่ง มวลอากาศเริ่มทวีความเย็นเยียบจนทำให้ผู้คนบนท้องถนนต้องพากันสวมใส่เสื้อโค้ตตัวหนา ใบไม้สีเหลืองทองของต้นแปะก๊วยโบราณร่วงหล่นโปรยปรายลงสู่พื้นผิวถนนคอนกรีตที่ทอดยาวผ่านใจกลางเมือง วันหยุดสุดสัปดาห์เช่นนี้ควรจะเป็นเวลาที่นักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งได้นอนพักผ่อนอยู่ภายในหอพักอันอบอุ่น หรือออกไปเดินเที่ยวชมความศิวิไลซ์ของย่านการค้าเปิดใหม่ ทว่าสำหรับโม่หย่าถิง ทุกวินาทีของวันหยุดคือโอกาสทองในการเดินหมากกระดานสำคัญเพื่อร้อยรัดเหยื่อให้แน่นหนายิ่งขึ้น หญิงสาวผู้ครอบครองจิตวิญญาณของอดีตผู้บริหารระดับสูง ยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานเล็กภายในห้องพักหอพักหญิง จัดระเบียบชุดกระโปรงผ้าฝ้ายสีขาวนวลที่ตัดเย็บอย่างเรียบง่ายทว่าประณีตไร้ที่ติในวันนี้เธอจงใจเลือกแต่งกายด้วยเสื้อผ้าโทนสีอ่อนสะอาดตา ปราศจากเครื่องประดับราคาแพงหรือเครื่องสำอางฉูดฉาด มีเพียงกรอบแว่นตาโลหะบางเฉียบที่ขับเน้นให้ดวงหน้าดูลึกลับและเฉลียวฉลาด เป้าหมายในการเดินทางของเธอในเช้าวันเสาร์นี้คือสถาบันสงเคราะห์เด็กกำพ้าแห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ริมถนนสายหลักฝั่งตะวันออก การเลือกสถานที่แห่งนี

สายลมฤดูใบไม้ร่วงที่เริ่มพัดพากระแสความเย็นเยียบหอบเอาใบแปะก๊วยสีเหลืองทองให้ร่วงหล่นลงมาปกคลุมตามทางเดินหินของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความเงียบขรึมและศักดิ์สิทธิ์ของสถาบันอุดมศึกษาอันดับหนึ่งของประเทศ ทว่าสำหรับโม่หย่าถิง วันเวลาที่ดำเนินไปในแต่ละวันไม่ใช่เพียงแค่การมานั่งเรียนหนังสือเพื่อรับปริญญา แต่มันคือการขยับหมากทีละก้าวบนกระดานแห่งความแค้นที่เธอเป็นผู้ควบคุม หลังจากที่เธอใช้แผนการเล่นตัวและปฏิเสธคำเชิญของถงฮั่นสยงอย่างนุ่มนวลที่หน้าตึกคณะ จนกระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าของชายหนุ่มให้ลุกโชนขึ้นมาแล้ว ขั้นตอนต่อไปที่เธอต้องทำคือการถักทอตาข่ายรอบตัวเขาให้รัดแน่นขึ้นจนเขาไม่มีทางก้าวหนีรอดไปได้หญิงสาวผู้ครอบครองจิตวิญญาณอันแกร่งกล้าของอดีตนักบริหารหญิงวัยยี่สิบแปดปี นั่งหลังตรงยืดแผ่นหลังอย่างสง่างามอยู่ที่โต๊ะม้านั่งหินอ่อนใต้ร่มเงาของต้นหลิวโบราณ ปลายนิ้วเรียวเล็กที่ขาวเนียนประดุจหยกเนื้อดีค่อยๆ จรดปลายปากกาหมึกซึมตงฟางลงบนกระดาษใบสมัครของ ชมรมธุรกิจแห่งมหาวิทยาลัยปักกิ่ง ชมรมระดับหัวกะทิที่เป็นศูนย์รวมของลูกหลานนักธุรกิจและผู้ทรงอิทธิพลในอนาคต และที่สำคัญที่

ข่าวลือในรั้วมหาวิทยาลัยนั้นเปรียบเสมือนไฟป่าในฤดูแล้ง เพียงแค่มีประกายไฟเล็กๆ ตกลงบนกองใบไม้แห้ง มันก็สามารถลุกลามแผดเผาและแพร่กระจายไปทั่วทุกสารทิศได้อย่างรวดเร็วเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด ยิ่งเป็นเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับบุคคลระดับแนวหน้าซึ่งเป็นจุดศูนย์กลางของความสนใจด้วยแล้ว กระแสข่าวก็ยิ่งทวีความรุนแรงและกระพือโหมจนกลายเป็นประเด็นสนทนาหลักของทุกโต๊ะอาหาร เหตุการณ์อุกอาจเมื่อช่วงบ่ายวันก่อน ณ ลานกว้างหน้าอาคารเรียนรวมของคณะบริหารธุรกิจ ที่ซึ่งทายาทเพียงคนเดียวของสถานีโทรทัศน์มังกรทองอย่างถงฮั่นสยง ยอมลดตัวลงมาดักรอและเปิดกล่องกำมะหยี่สีแดงเพื่อมอบสร้อยคอทองคำแท้สลักลายโบราณราคาแพงลิบลิ่วให้แก่ดาวมหาวิทยาลัยคนใหม่อย่างโม่หย่าถิง ทว่ากลับถูกเด็กสาวปีหนึ่งปฏิเสธอย่างนุ่มนวลแต่ไร้เยื่อใยต่อหน้าธารกำนัล กลายเป็นตำนานบทใหม่ที่ถูกเล่าขานปากต่อปากอย่างออกรสออกชาติเช้าวันรุ่งขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศเย็นเยียบของต้นฤดูใบไม้ร่วง แสงแดดสีทองสาดส่องลอดผ่านกิ่งก้านของต้นแปะก๊วยโบราณลงมากระทบม้านั่งหินอ่อนริมทางเดิน ฉินโหรวหลันในชุดกระโปรงสีชมพูอ่อนที่จงใจแต่งตัวมาอย่างประณีตเพื่อรักษาภาพลักษณ์